Bij gebrek aan meer inspiratie, een tranche de vie uit Leuven. Ik zit te werken in de cafetaria van het universiteitsgebouw, de drie Limburgse eerstejaarsstudentes naast mij zitten elkaar af te troeven met hun geografische kennis.

Studente 1: „Wel, wij beginnen hier direct in Leuven hé, maar als je Portugees of zo wil studeren, dan moet je eerst naar Kortrijk!“ (zet verschrikt gezicht op)
Studente 2: „Kortrijk! Zo ver!“ (nog verschrikter)
Studente 3: „Ja ze, da’s echt ver. Waar ligt dat eigenlijk, Kortrijk? Dat is toch wel zeker verder dan Antwerpen hé? Ligt dat daar niet in de buurt ergens?”
Studente 1: “Neen hoor. Kortrijk, dat ligt in de Vlaanders…” (kijkt nog verschrikter en spreekt die laatste woorden op z’n Cyriel Buysses uit)
Studente 3: “Ja, de Vlaanders! Maar… is dat dan aan de zee? Ik denk dat dat in de Vlaanders aan de zee ligt.”
Studente 2: “Ja, in Oost-Vlaanderen, denk ik. Maar wel niet dicht bij Oostende, ‘t ligt meer aan de randen.”
Studente 1: “Ja, Kortrijk, dat zal wel de Oost-Vlaanders zijn. Echt ver.”
Studente 3: “Amai nog niet. Ik ben blij dat wij in Leuven zitten.”

Man, was ik blij dat ik op dat eigenste moment ook in Leuven zat. In geen tijden zo gelachen.

Omdat er

Te veel dingen in mijn kop zitten vitten en er uit willen en dat ook wel doen maar dan op andere manieren in het ijle in de lucht in de tekstverwerker niet op het www momenteel enkel op tastbaar papier omdat ik papier met letters woorden zinnen moet verslinden tegen de klok en dringend moet beginnen letters woorden zinnen te manufactureren in alle Babeltalen en ik moet inhalen en uithalen en te weinig tijd heb om op te halen en het machtig moeilijk is maar dus wel machtig

Blijft het hier even wit – neen niet stil, hoorde u hier tevoren dan geluid misschien?

Maar ik kom wel nog eens terug, zwartgrijsroze op wit.

Ik ben jullie iets heel belangrijks vergeten te vertellen. De reactie van Evelien op mijn vorige post deed me eraan denken. Ik wil mij daarvoor verontschuldigen, want het is levensbelangrijke informatie die ik heb achtergehouden. Maar ik ben nu helemaal klaar om ze met de wereld te delen.

Het gaat over mijn lekkeretenervaringen, hoewel wat ik jullie ga vertellen daar eigenlijk niet in thuishoort. Het hoort eerder thuis in de categorie “bovenaardslekkeretenervaringen”, of nóg meer in  ”ohhelpikwilderestvanmijnlevennietsandersmeeretenervaringen”. Of toch iets in die buurt.

Ik heb namelijk de hemel ontdekt, in Julie’s House.

Julie’s House is de dream come true van Julie Stampaert (move over dingske met uw speculoospasta, ma nouvelle héroïne est arrivée!). Zij droomde al heel lang van een eigen patisserie, en toen ze het prachtige pand aan de Kraanlei 13 in Gent te koop zag staan, ging ze ervoor. Wat ooit de naam was van een poppenhuis dat haar vader voor haar in elkaar knutselde, staat nu synoniem voor de hemel in Gent en ver daarbuiten. Ik bezocht de ronduit heerlijk ingerichte patisserie nu al enkele keren, en telkens loop ik er buiten met een smile die tot voorbij mijn oren gaat. Serieus. Het decor op zich is al super: het 19de-eeuwse rijhuis is sfeervol ingericht, een beetje in Engelse stijl, met sierlijke tafeltjes, een gezellige bovenverdieping en een knusse zithoek met chesterfieldlookalike en de belangrijkste vakliteratuur (Weekend Knack, Focus Knack, Goedele, Story, …) binnen handbereik. De thee of koffie komt in mooi beschilderde kopjes in pasteltinten en met gouden versieringen, want het oog wil ook wat. De smaakpapillen krijgen bovendien ook alles wat ze willen, en meer!

De eerste keer at ik er kaastaart met bosbessen. Omagawd. Het was liefde op het eerste gezicht. De vulling was zo smeuïg en zo rijk, met die subtiele bosbessensmaak en af en toe een stukje verse bosbes… En die korst! Zo zacht de vulling, zo knapperig en petitbeurre-achtig de korst. Het perfecte evenwicht. Yin en Yang. Als je van deze kaastaart een stuk eet, weet je wat Chandler en Rachel ervaren in de Friends-aflevering “The one with all the cheesecakes” – ik was altijd zo jaloers op die twee, omdat ik ook wilde weten hoe die taart precies smaakte, maar nu interesseert me dat geen ene moer meer. Ze kan niet zo lekker geweest zijn als die in Julie’s House, fo’ sure.

Ik beken, alweer. Ik at er de eerste keer niet alleen kaastaart met bosbessen. Ik mocht ook proeven van Lindes stuk chocoladetaart met frambozen, en van Ans aardbeientaart. En ik wenste ogenblikkelijk dat er een optie op de kaart stond waarbij je van elke taart een stukje kon krijgen. De aardbeientaart was zoals een goede aardbeientaart moet zijn: een rijke vulling met van die vanillebakkersroom, de meest smakelijke aardbeien die je je kan inbeelden (niet van die waterzakken met een aardbeiensmaakje aan), en een knapperige korst. Die laatste zorgde hier echter voor een verrassende toets, het was namelijk niet zomaar een korst, neen, het was een chocoladedeegkorst. Alweer: het beste van twee werelden in een stukje taart. En dan moet dat stuk van Linde nog komen: de chocoladetaart met frambozen. Tot nu toe is dit mijn lievelingscreatie: het moelleuxchocoladedeeg contrasteert perfect met de lichtzure frambozen, die echt rijkelijk aanwezig zijn. Met deze taart vierde ik later ook het afsluiten van mijn Taal- en Letterkundecarrière aan de UGent, en ik kon me geen betere manier inbeelden.

Ahja! Want je kan dus alle taarten meenemen, en aan heel zachte prijsjes zelfs! Had Julie’s House een cake delivery service, ik at elke ochtend ontbijt van daar.

Want dat deden we dus bij een volgend bezoek: we gingen er ontbijten in Engelse stijl, met english scones, clotted cream en huisgemaakte confituur. Ik ben zonder overdrijven meermaals gestorven toen ik zag dat mijn bordje leger en leger werd. En Julie kan niet enkel magistraal bakken, die confituur was ook al om duimen en vingers van af te likken. Ik ben normaal gezien niet zo voor sinaasappelconfituur, maar deze was echt heerlijk. Ook de bosbessenconfituur was yummie, maar de kiwivariant bleek mijn favoriet. Lekker fris bij die lichtzoete scone en fluwelige slagroom.

Tijdens de Gentse Feesten kon je er ’s avonds een glaasje cava gaan drinken, lekker fancy en stijlvol! En de laatste keer dat ik er kwam, at ik er chocolademoelleux. Vergeet die afzetters van de Chocoladebar en kom hier je portie chocolade scoren. In een woord: perfectie. Je kan er zelfs chocoladethee drinken, een heerlijk kruidige infusie met chocoladearoma. Chocolate overkill? Baneentgij.

Voor de rest: ook de citroentaart, de gewone kaastaart en de brownie zijn er zalig. Maar ik moet er nog zoveel meer ontdekken. De Caramel praliné! De Notenfondant! De Bananentaart! De Tiramisutaart! De Pavlova met fruit! En de muffins, de cupcakes, de brunch in het weekend – lees: American pancakes met maple syrup, aargh!

Vandaar dat ik dus in augustus, september, oktober, november, december, … nog maar eens terugga. Met Evelien. Met Linde en Tine. En met mijn lief. En met Lotte. En met Fem, Stefanie, en mijn mama en mijn meme en al mijn tantes. Afzonderlijk, that is. Er staat nog veel op mijn totastelijstje hoor. En als dat lijstje afgewerkt is, begin ik gewoon opnieuw :).

“Baked with love, served with joy”. And eaten with a whole lot of pleasure, u zal het zien.

Neen, niet de eenmalige onderbreking van Miss Belgian Beauty. Wel mijn blog- en onlineproductiviteit!

Enter het standaardclichézinnetje: “Ik heb het nogal druk gehad de laatste weken.”

Maar ‘t is wel waar, ik zweer het u uit de grond van mijn hartje. In juni waren er nog wat examens, dan veel postexamenplannetjes die uitgevoerd moesten worden, dan een gezellig preproclamatiediner, dan een proclamatie, en daarna de vakantiejob op een niet nader genoemde FOD. Ik hoor het jullie al denken, “FOD = Federale Ohwatslaapikgraagopmijnwerk Dienst”, maar niets is minder waar! Ik heb mijn poezelige handjes al aardig vol gehad, met het vertalen, schrijven en publiceren van intranetnieuwsjes, het organiseren van de personeelsdag (mét bijhorende lunchmeetings), … Overdag is mijn programma dus al goed gevuld geweest.

De avonden heb ik ofwel a) lui op mijn gat in de zetel doorgebracht, b) de beste Harry Potterverfilming ooit gezien, c) op een of ander terras, zij het in Gent, Zottegem of gewoon thuis doorgebracht, d) vlijtig aan een artikel werkend in mijn kamertje gezeten, e) gespendeerd aan veranda’s  kiezen met de mama (“Neen moeder, niet de pergola! Neeeeeeeeeen!”), f) het gospelkoor van Elene-City gedirigeerd, g) vijf paar schoenen gekocht (non, je ne regrette rien!), h) iets anders gedaan. Daarnaast hebben we nog een spetterende barbecue gegeven voor mams’ 50ste verjaardag, waarvan de opkuis iets minder spetterend was. Maar kom: de bbq zelf was super, en we hebben daarna nog drie dagen op heerlijke worst, ribbetjes met Petersaus, pellepatatten met Peterboter en pastasalade geleefd.

Oeh, dat doet er mij aan denken: ik heb natuurlijk ook alweer heel wat lekkers gegeten! Deze middag zijn zus en ik bijvoorbeeld in de brasserie van Midi Station (een Pinto-project) gaan lunchen, en mannekes, ‘t was in orde. Lotte koos voor de koteletten van melkkalf met gestoofde spinazie en morieljes. Lekker succulent vlees, een smakelijke saus, en vooral, een echte brasserieportie, klasse voor die prijs. Ik ging voor de full option, het lunchmenu met drie gangen. Vooraf verrine van eendenlever met mangochutney en briochebrood, als hoofdgerecht kalfslapje met tomaat, mozzarella, parelgortrisotto en een jus van salie, en pannenkoekencannelloni met chocolademousse en een koffie toe. (PS: JA, DAT LAATSTE WAS ECHT ZO LEKKER ALS HET KLINKT. EN DIE EERSTE TWEE GANGEN TROUWENS OOK! Nana-nanana.) Enkel de bediening liep niet zo vlot, hoewel het niet volledig volgepakt zat. Daar moeten ze dus nog wat aan werken, maar het zicht op de meterslange open keuken met niet onknappe koksexemplaren erin maakte wel veel goed. Kwamen ook nog aan de beurt: brasserie ‘T Heerenhuys in Gent, het Marrokaanse eethuisje Sarabande in Gent, de Zottegemse Griek Rhodos, de Amadeus in Gent, nog een keertje ‘t Oud Clooster, … En ja, die zes kilo die ik ben kwijtgeraakt, zijn er nog steeds niet opnieuw bijgekomen (lees: ‘t is gelijk lang geleden dat ik nog eens op de weegschaal heb gestaan). Vandaag werd mijn wedde gestort, zag ik zonet: dat betekent dat Ken en ik binnenkort hier eens zullen binnenstappen. Ik laat jullie zeker weten hoe het is geweest!

Staan nog op het augustusprogramma: mijn artikel schrijven, schrappen, herschrijven en afwerken (de status daarvan is echt rampzalig, een vakantiejobvrij augustus MOET daar verandering in brengen), naar Keulen gaan (mijn toekomstige habitat, de kogel is door de kerk!), een TineLindeMaaiketrip plannen voor begin september, een échte Applefan worden, een DAAD-beursaanvraag indienen, een begin maken aan die andere beursaanvraag, repeteren met Elle, beginnen stressen dat ik dit jaar in een paperfabriek ga veranderen, mijn verblijf in Keulen voorbereiden, mijn vakken kiezen voor de Manama Literatuurwetenschappen, …

Dat het schandalig druk is, ja. Maar ook schandalig spannend! En bij ulder?

En mijn poep en ik nog meer! Dankjewel mensen van Sony Belgium en van Brussels Girl Geek Dinner (en vooral Bnox, die me het goede nieuws bracht – waarna ik gillend door het hele huis en ver daarbuiten ben gelopen)!

(Fyi: een vreugdedans doen in de plensende regen is TOF! Ik kan het iedereen aanraden. Yey!)

Stond de afgelopen dagen in de krant: “Babylijkje gevonden in het water in Gent“, en vandaag “Treinverkeer kust-Brussel verstoord door lijk naast sporen“.

Ik weet dat het waarschijnlijk volstrekt abnormaal is, maar wanneer ik in de trein zit, denk ik bij het naar buiten staren dikwijls “en als hier nu eens een plastic zak zou liggen”. Met een lijk in, of stukjes ervan. Of een lijk tout court, zonder zak. The spoorwegbermen contain many secrets, you know.

Of misschien heb ik een beetje te veel Twin Peaks gekeken de afgelopen dagen, dat kan ook (voor jullie hier allemaal gillend wegklikken).

Of dik, natuurlijk: mijn eerste keer cupcakes, met de receptjes van de Koekjesfee die vorige week in DS Magazine stonden. De decoratie is een beetje avant-garde: mams is verantwoordelijk voor de cupcakes met het m&m’s-korstje, ik voor de Ferrero Rocher-wannabe’s. Het chocoladeglazuur maken was een beetje problematisch: de eerste keer leek dat grandioos mislukt, maar ik heb er op de een of andere manier chocolademousse van kunnen maken. Of hoe ik ook wel een beetje een Domestic Goddess ben enal. Bij de tweede poging trok het eigenlijk alweer op gene rotte slets, maar ik heb het boeltje er na een kort verblijf in onze frigo er toch maar opgespoten.

Wat me nog gelukkig maakte, om niet te zeggen, uitzinnig van vreugde: de 24 romans van de Literaire Lente in mijn brievenbus! Vooral omdat ik de dag ervoor nog met vier boeken uit dat pakket in mijn handen stond in de Fnac, maar ze noodgedwongen moest laten liggen wegens een dreigend valutatekort. Dat wordt een laaaaange literaire zomer voor mij!

En tot slot beleefde ik ook plezier aan het uitgeven van mijn zuurverdiende centjes aan spijs en drank voor mijn hoofd en hart: Böse Schafe van Katja Lange-Müller, The Essential Simon & Garfunkel, Hummingbird, go! van Theresa Andersson (wat een plaat, met dank aan Fielosophie, nogmaals) en The Very Best of Jackson Browne, maar die moet de postduif nog brengen. En aan nieuwe Cliniqueproducten, ook al is dat eigenlijk gewoon zeep om uw wezen mee te wasschen (maar! ♥ die madam van de Inno in Gent die mij altijd een massa staaltjes meegeeft. Ik zie u graag, winkelmevrouw!).

En voor de rest: de laatste examens van de Germaanse afleggen maakt me blij, maar ergens toch ook een beetje triest. Op 15 juni sluit ik af met een mondeling examen bij de man die De Wijste UGent-Prof ‘09 had moeten worden, maar dat – ondanks zijn “slechts” derde plaats – eigenlijk al vele jaargangen lang is. Ik kijk er naar uit, jajajaja! En blokken naast mijn moppentrommel KDNDG, dat maakt me ook gelukkig, zoals altijd. Oeh, en lijstjes maken in mijn hoofd met alle dingen die ik na 15 juni ga doen – alvast bij mij een van mijn favoriete examentijdverdrijven. Sounds familiar?

In mijn vrije tijd – ja, het is blok, vrije tijd met hopen! – hou ik me bezig met het redigeren en verbeteren van de thesis van Mister KDNDG, ook gekend als het lief. “Analyse van diverse lokalisatie- en klanttoewijzingsstrategieën in het Oxfam supply-netwerk” – u kan zich wel voorstellen dat dit een ra-zend spannende bezigheid is! Echt spannend werd het toen ik het dankwoord las – maar toch ook een beetje grappig. En lief.

Eerst en vooral is er Maaike, mijn vriendin die mij de laatste acht jaar gesteund, begeleid en voornamelijk geweldig hard geamuseerd heeft. Ik bedank haar ook voor het nalezen van dit saaie werk (saai voor een buitenstaander weliswaar). Op het dankwoort na lijken alle dt-fouten geëlimineerd.

Funny man, die bijna-burgie! Eigenlijk is het maar triest dat ook mijn dankwoord voor altijd verborgen blijft in die vier thesisexemplaren die ik op de wereld heb geworpen. Omdat de mensen wier initialen niet JDV, BB of EG zijn (mijn drie lustige lezers) dat dankwoord waarschijnlijk nooit te lezen zullen krijgen, gooi ik het hierop. Mercitjeuhs allemaallekes. Ahja en opgepast: in het Duits, vanzelfsprekend!

Ich könnte in diesem Vorwort wie ‚meine‘ drei Helden, Klaus Uhltzscht, Alexander Portnoy und Oskar Matzerath vorgehen, und meine Geschichte ab ovo erzählen. So habe ich die Sicherheit, jedem gedankt zu haben, der mit dafür gesorgt hat, dass ich hier angelangt bin. Es ist jedoch nicht meine Absicht, wie meine Helden 323, 274, geschweige denn 779 Seiten zu füllen; deswegen werde ich zum Beispiel nicht erzählen, wie meine Oma mir als fünfjährigem Kind ein Exemplar des Buches De Witte van Zichem von Ernest Claes schenkte (statt die von mir erwünschte Barbiepuppe), sodass ich mich schon für Literatur und schelmische Figuren interessieren musste. Das würde mich wirklich zu weit führen, auch wenn ich ihr dafür eigentlich sehr dankbar bin.

Wer hier schon und vor allem erwähnt werden muss, ist Prof. Dr. JDV. In seinen begeisterten Vorlesungen entstand meine Liebe zur deutschen Literatur. Beim Schreiben meiner Magisterarbeit stand er immer mit Rat und Tat zur Seite, und seine motivierende Hilfe schien ohne Ende. Auch dem Fachbereich deutsche Literatur möchte ich bedanken: Nirgendwo sonst auf dem ‚Blandijnberg‘ fühlt man sich als Student so zu Hause.

Ich bin meiner Mutter, die mir die Liebe für die deutsche Sprache genetisch weitergegeben hat, sehr dankbar, dass sie mir die Chance zu einer akademischen Ausbildung geboten hat: Nicht nur ihre materielle Unterstützung, aber vor allem die moralische war für mich sehr wichtig. Nach ihrem Vorbild werde ich immer versuchen, mein Bestes zu geben.

Obschon ich von meiner Großmutter damals keine Barbiepuppe bekam, eroberte ich später trotzdem einen persönlichen Ken. Auch er ist ein großes Dankeschön wert, weil er mich immer dazu angeregt hat, einen Schritt weiter zu denken. Sein liebevolles und reines Dasein macht ihn zum wichtigsten ‚Pfeiler‘ meines Lebens.

Und last but not least möchte ich auch meinen Mädchen, und im Besonderen Tine Hendrickx und Linde Lapauw einen Kuss zuwerfen. Für die liebevollste Freundschaft, für die interessantesten Diskussionen, für die hirnlosesten, absurdesten und zugleich schönsten Plauderstunden. Ohne sie wäre es nicht halb so toll gewesen. Dann sind Stunden wie Sekunden – Merci mes amies, es war wunderschön.

Maaike Van Liefde, 21. Mai 2009

Zoals enkelen onder jullie al weten, gaat deze girl volgend jaar op een ander. In de lente van 2010 zal ik ergens in Duitsland rondhuppelen, om er mijn – volgens sommige snoodaards – geeky plannen (“VIER JAAR over wat oversekste Duitse literatuur onderzoek doen! GE ZIJT GIJ ZEKER ZOT!”) voor te bereiden. Duitse literatuur geeky, ze moesten eens weten. Er zijn zelfs vrouwen die zich met Web 2.0.- en technische toestanden enal bezighouden, dat is pas geeky! En dan organiseren ze daar nog dinners voor ook – waar ik overigens met dolle graagte en mijn geishapoken ook eens zou willen passeren, ik geef het toe!

Maar anyways, Duitsland it is. Terwijl ik daar rondhuppel, zal ik ongetwijfeld dolle fratsen beleven: ik zal gekke Duitsers ontmoeten die me alles over Goethe zullen willen vertellen, ik zal verdwalen op de U-Bahn, ik zal niet weten waar mijn Seminarraum is en dus hopeloos verloren lopen – want ik ben een vrouw, selbstverständlich –, en wat meer is, ik zal jullie daar natuurlijk alles over willen vertellen. Mijn trouwe Cher – ofte mijn mooie witte Sony Vaio uit de N Series – heeft al ingestemd om mee te emigreren, maar geef toe, praktisch is anders. Als ik daar aan de oevers van de Rijn loop, ik van mijn adem benomen word door het prachtige uitzicht, en jullie daar stante pede van op de hoogte wil brengen, kan ik haar niet zomaar uit mijn achterzak vissen. Hoezeer ik haar ook liefheb en bewonder om haar vele kwaliteiten, ze raakt er gewoon niet in:

Natuurlijk, ik hoor het jullie al denken: “Je gaat wel naar frikkin Duitsland hé!” Het land van Sauerkraut, curryworsten, bier per liter en Schwarzwälder Kirschtorte! “En jouw bijnaam is niet voor niets ooit nog Torte geweest hé kind!” Met andere woorden: mijn poep zal wel zulke (g)astronomische afmetingen aannemen, dat mijn Sony Vaio  snel in mijn achterzak zal passen. Dat zou inderdaad een oplossing zijn voor mijn mobility everywhere-probleem: gewoon aan elke Imbiss – op elke straathoek – een kleine snack nuttigen, tot mijn Hintern er ongeveer zó uitziet en ik zonder problemen mijn Cher altijd bij mij kan houden:

Zoals mijn gezichtsuitdrukking op de foto misschien verraadt, ben ik niet echt in voor dit snode plan. Ik wil dus mijn poep graag houden zoals hij is, maar toch mobiel blijven. Dat wordt tricky, om niet te zeggen, quasi onmogelijk…

Hoewel. Niet dat ik mijn Cher zo snel zou bedriegen, maarrr! dat nieuwste gerief van Sony Vaio ziet er toch ook wel heel aantrekkelijk uit. De Sony Vaio P staat voor “Multimedia onderweg”, dus kan ik Google Maps checken als ik de weg kwijt ben, “Optimale connectiviteit”, dus kan ik jullie meteen bereiken als ik me verveel tijdens een Vorlesung over Wendeliteratur (wat natuurlijk onmogelijk is), “Breedbeeld”, dus genoeg overzicht op mijn scherm om er desnoods een heel doctoraat op uit te tikken, en bovendien “Slank, licht en stijlvol”, een beetje zoals mijn achterste dus – I wish.

Maar toch: we zouden daar in Duitsland nogal blij zijn met zo’n witte Sony Vaio P, mijn poep en ik.

]]> http://maaikevanliefde.wordpress.com/2009/05/23/mijn-poep-en-ik/feed/ 21 Maaike Maaikedatluktnietboehoe Dat is ook de oplossing niet... Maaikeblij http://maaikevanliefde.wordpress.com/2009/05/14/ik-hout-van-u/ http://maaikevanliefde.wordpress.com/2009/05/14/ik-hout-van-u/#comments Thu, 14 May 2009 14:51:41 +0000 Maaike http://maaikevanliefde.wordpress.com/?p=243 ]]>

De wijste, grappigste en ‘houterigste’ woorden die ik de afgelopen dagen in mijn mailbox kreeg:

Ik heb ooit ergens gelezen, “waar een wilg is, is een weg”, en dat was natuurlijk fout, want het moet “wil” zijn, maar de essentie ervan heeft toch een grond van waarheid.

Het is een verstandige vrouw, die luistert naar een naam die ook een boom is, die deze woorden liet optekenen. Zij is duidelijk uit het goede hout gesneden! Een log lady als het ware, die op een zeer goed blaadje staat bij mij.

Ah, en de wilg om mijn thesis voor zondag klaar te hebben, zodat ik nog een week rooitijd voor fouten e.d. heb, daarover kan ik nog wel een boom opzetten, maar dat doe ik niet. Ik hang mijn lier niet aan de wilgen! En van dik hout zaagt men planken! Maar kom, nuchter blijven, want de bomen groeien niet tot in de hemel.

En voor de mensen die er geen hout van snappen: dat geeft niet hoor, ik weet soms ook niet meer van welk hout pijlen te maken.