Die Stille vor (und nach) dem Sturm

Zondagavond, lekker rustig aan mijn bureautje, werkend aan mijn thesis. Mijn gedachten dwalen echter steeds af naar de voorbije dagen, die eivol met activiteiten, bureaucratie, nieuwe mensen en vreemde talen zaten. Vandaar, een blogpost om alle highlights even op een rijtje te zetten. Zo zijn jullie ook meteen weer mee/met mijn wel en wee. Rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, I has it.

[Zondagavond eindigde in een Skype-sessie met mijn allerliefste, dus werkte ik mijn bericht pas vandaag af. Ik vond die eerste zinnen echter nogal sfeerscheppend, dus heb ik ze maar laten staan. Dichterlijke vrijheid, I has it.]

Woensdag – eerste dag van het Orientierungsprogramm (God, als ik aan die eerste dag terugdenk, lijkt dat dus echt al een maand geleden)

• Ontmoeting met Triin aan de bushalte naar de Uni (een Estse die hier een semester economie studeert), met Kathi en Tanja (twee Duitse Mädels die psychologie studeren in Maastricht, maar hier op Erasmus zijn) en Henrika (een Finse Verwaltungswissenschaftlerin)
• Juij, sociaal contact!
• Ontmoeting met Herr Nicolas B Ege, your all time favourite Oripro-grandpa, echt een lieve man die zich met hart en ziel inzet voor alles wat met internationalisering aan de Uni Konstanz te maken heeft. Van hem en de groep enthousiaste jonge mensen rond hem, beter gekend als LEI (Lokale Erasmus Initiative), kregen we onze eerste Brezel. Ik ben er niet zo zot van, moet ik zeggen.
• In ruil voor die Brezel moest je normaal gezien wel een Duitstest maken, om te zien in welke groep, naargelang je Deutschkenntnisse, je daarna voor de rest van het programma werd ingedeeld. Maar MA Germanistik zijn en toch nog moeten bewijzen dat je Duits van een goed niveau is, vonden zelfs de organisatoren hier er een beetje over, dus deed ik de test niet. Konstanz heeft een rebel van mij gemaakt. Hm.
• Omdat ik hier al een week was (lees: omdat ik een regelteef ben), had ik al redelijk veel van de praktische beslommeringen gedaan, zoals de bankrekening openen, de Solispende betalen, de Anmeldung als burger van Konstanz, … Ik kon dus rustig nog mijn Studi-ticket (semesterkaart voor alle buslijnen én de ferry voor een luttele 38 euries) en mijn Mensa-chipkaart (om je eten in de Mensa te betalen, kopies te nemen in de bib, …) kopen.
• De vegetarische schotels in de Uni-Mensa zijn zeer eetbaar! € 2,80 is ook geen geld voor wat je krijgt (bijvoorbeeld: bladerdeeggebak gevuld met spinazie en fetakaas, ongeveer een kilo rijst als Beilage en een flinke pot kersenyoghurt als dessert), dus je hoort mij zeker en vast niet klagen! Vandaag at ik als Wahlessen Schweinegeschnetzeltes Züricher Art mit Kartoffeln, kwestie van mijn regionale integratie wat te bevorderen. Volgende keer neem ik toch wel weer vegetarisch, denk ik. (Er was ook het € 2,55 “dure” Stammessen, kip met een krokante korst, frietjes en een slaatje, maar daar stonden natuurlijk drie miljoen mensen te wachten.)
• “Immatrikulation” is inderdaad net zo vies als het klinkt. Dat is de eigenlijke inschrijving aan de Uni en een saai werk van lange adem en wachten, wachten, nog veertigduizend personen voor mij, wachten, oh man ik krijg honger, wachten, ah yes ‘t is aan mij, ondertekenen, woehoe ik ben buiten!
• De cocktailbar heet hier Die Cocktailbar (surprise!), ligt vlakbij de heilige grond van het Münster en heeft een kaart met ongeveer 135 verschillende shakes aan werkelijk spotgoedkope prijzen (2,5 tot 4 euro).
• Ik sprak vandaag zeker vier talen door elkaar (Duits, Nederlands, Engels en een beetje Frans), met als resultaat dat daaruit spontaan een nog niet bestaande vijfde taal ontstond, een mix van alles door elkaar. Echt, höllische Kopfschmerzen ‘s avonds!

Donderdag

• Uitslapen! Omdat ik dus een regelteef ben (loont zich!), en hoefde ik pas om 13h30 op de Uni te zijn voor de rondleiding door het Sprachlehrinstitut en de Bibliothek.
• Ja mensen, wat die bibliotheek betreft. Serieus. Ik. Was. (En ben nog steeds.) Totaal. Overdonderd! De Bibliothek bevindt zich in het hart van de universiteit, bevat ongeveer 2 miljoen boeken van alle vakgroepen en over elk mogelijk onderwerp, die allemaal vrij toegankelijk opgesteld staan (de oppervlakte is dus reusachtig) en is 24 op 24, zeven dagen op zeven geopend. *insert HALLELUJAH-koortje* Er is overal Wifi, er is een krantenhoek met gezellige zetels en internationale kranten en tijdschriften, een grote Mediothek, er zijn computers, toiletten, grote print-kopieermachines op praktisch elke hoek (waarmee je ook kan scannen, en de scanopdracht – in plaats van af te drukken – heel eenvoudig in pdf naar je eigen e-mailadres kan sturen), tafeltjes waar je rustig alleen kan werken, afgesloten lokaaltjes waar je samen aan een groepswerk kan werken, … Èn ze hebben van die custom-made fancy en superhandige doorzichtige draagtassen (met niet-doorzichtige tassen of je jas kom je er niet in). Check de mijne, ik ben er een beetje verliefd op!
• Echt, de bibliotheek was the main event van donderdag. Daarna enkel nog onbeduidendheid. En vooral, moeheid. Ik zat er dus vroeg in.

Vrijdag

• Na de deskundige uitleg van Frank E. Lutzenberger (een gekruiste Duits-Japanner met een fantastisch gevoel voor humor) over ECTS-dink, Transcript of Records-gevaren en Scheine-beesten, volgde alweer een rondleidingendag. Ditmaal door het Rechenzentrum (de place to be als je problemen hebt met je computer, je wordt gratis verdergeholpen!) en over de sportterreinen van de Universität. Konstanz heeft het beste, grootste én voordeligste sportaanbod van alle universiteiten en hogescholen in Duitsland, dus je kan je voorstellen dat ook dit alweer de moeite was. Wat mijn sportieve prestaties betreft: ik zal hier yoga doen (op donderdagavond), zumba (op vrijdagavond) en af en toe een occasionele duik in het zwembad maken. Windsurfen of zeilen klinken natuurlijk spannender, maar ik wil graag levend naar huis komen, en bovendien zaten deze cursussen natuurlijk meteen vol.
• Besef: ze geven graag rondleidingen in Konstanz. En ik ga graag mee!
• ‘s Avonds was er dan de Nice Taste-party georganiseerd door LEI, maar het leek eerder een schoolfeestje georganiseerd door juffrouw An en juffrouw Vera van het zesde leerjaar. We zochten dus snel andere oorden op en belandden in Klimperkasten, een fijn cafeetje in jaren ’50-stijl in het centrum. Bijna waren we nietsvermoedend de Corso Bar binnengestapt, op aanraden van een local, maar door de ijzeren paal die we door het raam konden zien, kregen we op tijd door dat deze bar niet meteen “ons genre” was (lees: er hing een schaarsgeklede vrouw rond die paal. Te “dansen” enal.)
• In Finland is paaldansen een echte sport, met lessen en zo. Goed voor de spieren, naar het schijnt. Dewelke, vraag ik mij dan af, maar dat zei Henrika er niet bij.

Zaterdag – weekend, dus rust? Think again!

• Normaal gezien zouden we de zaterdagvoormiddag de plaatselijke Flohmarkt bezoeken, maar we waren allemaal zo bekaf van de voorbije dagen, dat we gewoon bleven liggen. In de namiddag stond namelijk een Stadtführung door Konstanz op het programma, dus de rust was welgekomen.
• De Stadtführung was zeer de moeite, met Herr Ege als volleerde gids. Liefste toekomstige bezoekers, verwacht jullie maar aan iets soortgelijks met mij als gids als jullie hierheen komen, want de stad is gewoon te mooi om er niet eens volledig en op je gemakje door te lopen.
• ZEPPELINS! Ik zag de eerste echte zeppelin in heel mijn leven! En ik ben er helemaal gek op! Die voor mij sprookjesachtige dingen vliegen hier dus gewoon rond, over de stad en de Bodensee. Graf Zeppelin werd namelijk in Konstanz geboren, en week daarna uit naar Friedrichshafen aan de andere kant van het meer, vanwaar de zeppelins sinds enkele jaren weer uitvliegen. Wees gerust, deze soort kan niet meer ontploffen, geen Hindenburg II dus. Echt, I love them!

• Zaterdagavond was een avondje op’t gemak, met wat thesiswerk én met mijn eerste echte kookwerk hier: rundsvlees in citroen-thijmmarinade (copyright Nigella) met prinsessenboontjes en patatjes. Dat het goed was!

Zondag – Meersburgdag

• Vandaag kropen we op de ferry richting Meersburg, een middeleeuws dorpje met typische Fachwerkhäuser, een Alte Burg én een Neue Burg. Ik moest aldoor aan Linde denken, zij zou het hier fantastisch vinden (kerel, ze hebben hier zelfs locals die zich als middeleeuwers verkleden! Eat that Carcassonne!).
  
• In de torenkamer van de Alte Burg droeg ik in opdracht van opa Ege een gedicht voor van de Duitse dichteres/schrijfster Annette von Droste-Hülshoff, die in diezelfde kamer werkte, veel liefdesverdriet had en uiteindelijk ook stierf. De sloore.

An Levin Schücking

O frage nicht, was mich so tief bewegt,
Seh’ ich dein junges Blut so freudig wallen,
Warum, an deine klare Stirn gelegt,
Mir schwere Tropfen aus den Wimpern fallen.

Mir träumte einst, ich sei ein albern Kind,
Sich emsig mühend an des Tisches Borden;
Wie übermächtig die Vokabeln sind,
Die wieder Hieroglyphen mir geworden!

Und als ich dann erwacht, da weint’ ich heiß,
Daß mir so klar und nüchtern jetzt zu Mute,
Daß ich so schrankenlos und überweis’,
So ohne Furcht vor Schelten und vor Rute.

So, wenn ich schaue in dein Antlitz mild,
Wo tausend frische Lebenskeime walten,
Da ist es mir, als ob Natur mein Bild
Mir aus dem Zauberspiegel vorgehalten;

Und all mein Hoffen, meiner Seele Brand
Und meiner Liebessonne dämmernd Scheinen,
Was noch entschwinden wird und was entschwand,
Das muß ich Alles dann in dir beweinen.

• Vlak nadat we in Meersburg op de ferry gestapt waren die ons terug naar Konstanz bracht, begon het in Meersburg te sneeuwen! Oef! ‘t Was wel grappig om te zien hoe de Nieuw-Zeelandse Rebecca heel erg teleurgesteld was: ze heeft in haar leven nog nooit sneeuw gezien. Afijn: het weer is hier in Baden-Württemberg dus een beetje raar, maar in Konstanz schijnt de zon bijna altijd! Yay for me!

En nog wat weetjes soundso (niet-Germanisten: spreek uit [zo:oentzo:])

• Ik hou onnoemelijk veel van het geluid dat mijn kamer binnendrijft overdag: de lage “toooooeeeet toooeeeet” van de schepen die de Seerhein opvaren en in de Konstanzer haven aanmeren, maakt mij ongelooflijk kalm.
• Ik ben superblij met mijn eigen stekje in Paradies! Aanvankelijk wou ik liever samen met anderen in een WG zitten, in het met Erasmusstudenten gevulde Europahaus verder in mijn straat, maar nu heb ik het voordeel van vriendinnen in datzelfde Europahaus, bij wie ik steeds terechtkan, én mijn eigen plekje als ik even geen zin heb in sociaal gedoe of op mijn gemak wil werken. Optimaal!
• Straks heb ik mijn eerste echte les! “Das Rohe und das Gekochte”, over kokeneten in literatuur. Spannend!
• De reclame voor vleesproducent Meica op de radio klinkt als “Maaike macht das Würstchen!”. Ganz toll ja.
• Ik heb tot nu toe nog geen zin gehad in frietjes van bij Eddy.
• Wel in kip tikka massala, die maak ik later deze week dus eens klaar.
• “Heej oewiest!” is hier “Hey, alles klar?” ‘t Herinnert me steeds aan Tine en haar “ich komme ganz gut klar mit dir” :).
• Uni Konstanz is there for you! Terwijl het bij ons eerder zo is van “wij zijn de universiteit, jullie de studenten, en alles wat wij voor jullie kunnen doen, moeten jullie eigenlijk zelf maar een beetje uitzoeken”, is het hier compleet anders. Ik heb nog nooit zo’n grondig georganiseerde en goed gestructureerde uniefmachine meegemaakt, volgens mij kunnen we daar in België nog heel wat van leren.
• Woensdagavond is er hier in de universiteit zelf de Ersti-Party. Een fuif in de Blandijn (say Aquarium), ik zie het niet meteen gebeuren.
• Ik heb jullie waarschijnlijk al lang genoeg verveeld met mijn alweer veel te lange post, dus sluit ik hier af! Nog eens struinen door de deutsche Literatur-sectie hier vlak naast mij (ik zit op dit eigenste moment namelijk in de bib, waar ik mijn eigen plekje dus al gevonden heb ^^).
• Tschüss!

Post Zonder Naam

Omdat een thesis schrijven verdomd veel tijd vraagt, en zeker wanneer je jezelf minstens 133 keer per dag moet vervloeken met de woorden “kies dan toch een woord, jij dwaze sukkel, en zit geen half uur te zoeken op een literair alternatief met chiastische of allitererende mogelijkheden!”, zal het hier (net zoals bij sommige collegae) stilletjes zijn de komende weken.

Toch enkele totaal nutteloze, korte en helemaal niet literair verwoorde dingetjes – dat mag hier ook wel eens, want mijn posts nemen de laatste tijd ofwel mythische en slaapverwekkende lengtes aan, of ze gaan over onbegrijpelijke filosofieën over de Liefde. Zie, nu doe ik het weer, zo’n olifantenzin. Dus, kort maar krachtig, zoals een spreuk van de Bond Zonder Naam:

• Het is nog maar april, en ik zit al zoals een zot te zehnzuchten naar de zomer. (Juij, toch een alliteratie. Sorry!) In juli mag ik hopelijk weer naar mijn vertrouwde vakantiejobstek, wil ik minstens drie dagen naar Gent Jazz als ik de affiche zo bekijk, en willen we een preproclamatiefeestje dat nog harder, better, fester stronger is dan dat van vorig jaar. Zei er iemand ‘t Oud Clooster, Graslei, zwoele zomeravond, Damass-ijsjes en cocktails?
• Zo’n trip door Europa met die InterRail Global Pass en een Trotter als voornaamste leesvoer is momenteel mijn natte droom voor augustus. Jammer genoeg ook een nieuwe, kleinere en praktischere laptop (vaarwel, Cher! hellowkes, Apple!), beursaanvraagplannen en “Maaike gaat een halfjaar naar Berlijn”-voorbereidingen. Hoewel dat laatste daar natuurlijk wel mee te combineren valt. Toch vraag ik het eens, voor de zekerheid: geld te veel, iemand? In september wil ik er namelijk ook wel nog een paar keer op uit.
• Mag ik u kussen? is live nog leuker dan op tv – en Bart Peeters heeft stekskes van benen! Ik haal die zo onderuit in een gevecht, met mijn voetballerskuiten. Jelle De Beule weet dan weer heel wat af van avantgardistische kunststromingen, en de andere Jelle-een-van-Tines-jeugdliefdes was dan weer een heel sympathieke ket.
• In de café’s op de Vismarkt in Mechelen kunnen ze geen donkere Leffe uitschenken. Snif.
• Ik zie ze graag, die twee zotte trienen van vriendinnen van mij. Ook al geeft een ervan te kennen dat ze Blankenberge als vakantiebestemming best wel ok vindt.
• Ik wil nog zoveel zingen, ik leek dat de laatste tijd wat uit het oog te verliezen. Met dank aan Klara: het Bloemenduet uit Lakmé van Delibes, Symfonie nr. 3, “Songs of Sorrows” van Gorecki en ook wel Supercalifragilisticexpialidocious uit Mary Poppins van de Sherman Brothers. Nu ben ik bezig met de loopjes op het einde van Mein Herr Marquis uit Die Fledermaus van Johann Strauss, overgeacteerde operette à gogo, yes! Ik zoek nog zo’n jurk zoals in dat filmpje trouwens – of zo’n waaier is ook al goed. Die overdaad past namelijk niet echt bij Der Abschiedsbrief, het andere lied dat ik op mijn examen ga brengen, van mijn all time favorite componist Kurt Weill. Allen daarheen trouwens – ik ben alleen de precieze datum vergeten.
• Enkele weken terug zag ik trouwens de Luizenopera van Tutti Fratelli, een lekker vettige Antwerpse bewerking van Die Dreigroschenoper van diezelfde Kurt Weill en Bertolt Brecht. Het was een fantastische voorstelling en een prachtig initiatief. En het etentje erna, in de Alaturka in Gent, was nog leuker! En lekker!
• Ik ging ook eten in Hogar Español in Gent. De wijnen waren lekker en de schotels zwaar beladen, maar het eten zelf kon beter. De kwaliteit van de ingrediënten was niet altijd top. Volgende keer toch à la carte kiezen en met een kleiner gezelschap gaan. Of meteen naar Spanje trekken.
• Dat een zekere KDNDG het zo lang met mij zou kunnen uithouden, had ik nooit gedacht, maar dat hij het toch maar gepresteerd heeft, verdient wel dikke bloemekee hier. Temeer daar ik verschrikkelijk kan zagen over pietlullige dingen, ik ‘s ochtends veel te lang in de badkamer sta, ik voor de spiegel steeds de meest onsexy danspasjes doe en het uitkiezen van het restaurant voor onze date zondag drie uur geduurd heeft (maar we toch op onze vertrouwde stek terechtkwamen, wegens te laat om ergens anders te reserveren – kieken!). Met hem aan mijn zijde zal ik altijd klaar zijn voor “de volgende ronde”.
• De maan was daarnet okergeel, maar nu is ze melkwit. ‘t Belooft voor de nieuwe dag die er aan te komen zit. Met deze onzin wil ik deze blogpost gaarne afsluiten – want Temteesjen Aailend begint en ze gaan op dreamdate! Enal!

En ook wel met de vaststelling dat korte maar krachtige blogposts niet aan mij besteed zijn. Sorry!

Nice was nice!

Ons weekje Nice in twee sprekende sfeerbeelden:

Tegelijkertijd ons eerbetoon aan een van mijn favoriete blogsters én mensen: Tess!

Akke akke tuut tuut

Weg zijn wij! Flaneren op de Promenade des Anglais, de échte salade niçoise eten, genieten van het zonnetje en proeven van de schat aan cultuur aldaar. Aah Nice, op jouw gezondheid ^^!

Tot volgende week!

Komkommertijd

Gegroet allen!

De vakantie zit in mij, en in de blogosfeer ook, zo lijkt het. Dus: even een korte update, voor ik weer verder ga genieten van de zee van tijd die ik heb om de dingen te doen waar vakantie voor dient (zoals daar zijn: het repertoire uitkiezen voor een soort van Elle goes classic op 17 en 18 oktober – check onze site!, Mario Kart spelen op de Wii, de boeken lezen die niet op een of andere blandijnliteratuurlijst voorkomen, cruisen met mijn liefje en duust films en series (her)bekijken. Maar ook: mijn cursussen samenbinden en opbergen, mijn kamer en bij uitbreiding de rest van het huis schoonmaken en beginnen aan de secundaire literatuur voor mijn thesis. Gelukkig zijn alle bibliotheken van de Blandijn gesloten tot 28 juli ^^. De laatstgenoemde dingen zijn dus voor volgende week.)

De Valras-Plagereis was leeeuuuk! Elke dag 30°C, luieren op het brede zandstrand met een beignet of een Magnum in de hand, de zee die voor verkoeling (en vernieling van tennisrackets) zorgde, cultuur in Béziers en Carcassonne, lekker eten… C’était vraiment chouette enal. Aan de mensen die van ons kaartjes hebben gekregen met verhalen over leeggepompte magen na 12 tequila’s, 2 flessen witte wijn en 5 mojito’s, over dansjes op de tafels van het nabijgelegen truckerscafé en over het aantal bedpartners van een van ons: ‘t was een grapje! Dat van George Clooney die voor ons pizza maakte was dan weer wél waar.

Het enige minpuntje aan de reis was onze thuiskomst: normaal moest onze TGV zaterdagnacht om 00h20 in Brussel Zuid aankomen. Ik lag in mijn bed om 4h30.
Wat was er gebeurd? In Lille Europe, op nog een halfuurtje treinen van ons eindstation, bleef de TGV plots verdacht lang stilstaan. Na drie kwartier kwam er een SNCF-meneer zeggen dat iedereen moest uitstappen omdat de trein toch niet meer zou verderrijden. Er was geen Belgische conducteur aanwezig die de Franse moest aflossen. Tot twee uur des nachts hebben we daar zitten wachten op een autocar die ons naar Brussel zou brengen (“hij is hier zeker binnen een half uur” – “Kleine correctie: nog een uurtje wachten” – na dat uurtje: “nog een kleine twintig minuten en u kan op de bus stappen”). Om de tijd te doden, maakten we dus maar bewerkingen van bekende trein-hits: “‘k Neem vandaag geen trein om bij jou te zijhijn”, “Met de trein naar Brussel – tsjoeketsjoeketuut – Dat lukt vandaag dus niet – tsjoeketsjoeketuut” en “In een klein stationnetje, diehiep in de nahacht, stonden 80 reizigers, lekker in de kou, want het machinistje wou niet draaien aan zijn wieleke, akke akke tuut tuut, hier blijven wij”. Filmmateriaal op aanvraag :-).
Maar kijk, om half vier waren we in Brussel, en na een kleine 5 minuutjes wachten op mijn ontvangstcomité, dat daar dus al stond vanaf middernacht en om de tijd te doden eens naar de luchthaven en naar Steenokkerzeel was gereden om te kijken hoe de vliegtuigen daar landden en opstegen (mijn neef die piloot wil worden behoorde namelijk ook tot dat ontvangstcomité), kon ik eindelijk in de auto richting hometown Zottegem stappen. Wat een “avontuur”.

Op vakantie ook twee boeken uitgelezen: Liefde in tijden van cholera van Gabriel Garcia Marquez en Godin van de jacht van Heleen van Royen. Toen ik de laatste bladzijde van het eerste boek kon omslaan, was ik opgelucht: ik was er geraakt! ‘t Is een prachtig verhaal, maar Marquez vertelt echt wel op een uitgesponnen, trage manier. Het tweede boek had ik dan weer uit op één dag, het bevat dan ook heel wat minder “literair kapitaal” dan Marquez’ werk. Van Royen toont ons het losbandige leven van de getrouwde Diana, die er enkele minnaars op nahoudt. De stomende scènes, de snelle vertelstijl en de haast cynische manier waarop “huiselijke trouw” en de abortusproblematiek behandeld worden, maken van dit boekje ideale strand- of zwembadlectuur. Nu ben ik bezig in Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini, een korte bespreking volgt later!

Tot slot nog een kleine oproep aan jullie allemaal: een goede vriend van mij en begenadigd DJ, Fragment Q (a.k.a. Hertmand ^^) doet mee aan een wedstrijd van Jim Maniacs en 10 days off. ‘t Is een kleine moeite: zouden jullie hier even willen stemmen op hem? Hij staat bovenaan helemaal rechts, lijkt op de denker van Rodin met een rood T-shirt aan en een plaat op z’n hoofd. Vielen Dank!!

Op 7 juli…

… lig ik lekker te zonnen sur la Plage de Valras, met links van mij Aurélie die waarschijnlijk zal zitten zagen om eens te badmintonnen en rechts Linde die zéker en vast zal liggen snurken, met haar iPhone met enkel maar muziek van Radiohoofd en de Beatles in haar oren. Ik zal dan graag met Aurélie eens een partijtje spelen, dat ik natuurlijk grandioos zal verliezen omdat de wind in mijn nadeel zal zitten – ik heb dat nu eenmaal altijd wanneer ik badminton ^^. Dan gaan we petanque spelen zoals de oude mensen en zal ik een spelletje winnen, dan gaan we zwemmen, dan porren we Linde wakker, dan gaan we een heerlijk diner maken én met smaak oppeuzelen, dan gaan we onze mooiste zomerjurkjes aantrekken en dan gaan we flaneren. Dán gaan we van de vakantie genieten!

Bummer dat het vandaag nog maar 7 juni is. Met de N van Niet leuk. Ik wil juli! Met de L van Leuk, Luilekkerland en Lalalaikmoetnietmeerleren!

Ik tel af. Jullie ook? 

Conclusies…

… na één week Wii:

- mijn rechterarm doet pijn. Straks word ik zoals Rafael Nadal.

- ik kan niet goed: tennis, bowlen, golfen, tanks kapotschieten en op de baan blijven bij het racen. Maar vooral in baseball suck ik bigtime. Ik sla ofwel te vroeg, ofwel te laat, ofwel een foul. Ballen gooien kan ik dan wel weer als de beste, je moet slechts op A of B drukken om je bal wat effect te geven. Tot grote frustratie van mijn liefste, die dat truukje nog niet doorheeft. 

- ik kan wel goed: baseball-ballen gooien dus, en airhockey. Denk: die tafels die in menig bowlinghall of fout lunapark aan zee staan, waar je zo’n puck in de ander z’n goal moet kloinken. In poolen ben ik ook nog niet de slechtste.

… na rijp beraad over onze vakantiebestemming:

- we hebben Marseille gelaten voor wat het was – een mooie Zuid-Franse havenstad met ongetwijfeld mooie plekjes maar toch heel weinig strand, zoals Google Earth me wist te vertellen – en voor een andere parel aan de Franse Côte d’Azur gekozen: Nice (waarop mijn liefste altijd heel gevat “gezondheid!” zegt. Na tien keer is dat niet meer grappig)!

- ik heb mijn oog laten vallen op een mooie studio, dichtbij het strand, leuke winkelstraatjes, openluchtmarktjes met plaatselijke culinaire specialiteiten en duust musea! En de trip naar het casino van Monaco staat ook al vast ^^, lekker Glam*IT-gewijs celebrities gaan spotten. 

- het wordt een prachtige Indian Summer, zo vlak voor het begin van het nieuwe academiejaar!

- ik ben verslaafd geraakt aan het opzoeken van elke mogelijke locatie waar ik ooit op vakantie ben geweest (of ooit nog wil gaan) op Google Earth. Oooh grote wereldbol ik snap er niet veel van, het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan - en hoeveel werk ik nog zal hebben om je zo overal te gaan bezoeken…

… na het beluisteren van enkele cd’s vol Duitse liedjes:

- Münchener Freiheit maakt fijne muziek! Een beetje fout, maar “Verlieben verlieren” zit nu al drie dagen in mijn hoofd. Youtube heeft die hit nog niet ontdekt, maar “Herz aus Glas” is een waardige runner-up.

Leve die neue deutsche Welle! En danke schön Pascal!

… na een blik op mijn boek van Vergelijkende Literatuurwetenschap:

- ik heb nog veel werk. Daag!