En mijn poep en ik nog meer! Dankjewel mensen van Sony Belgium en van Brussels Girl Geek Dinner (en vooral Bnox, die me het goede nieuws bracht – waarna ik gillend door het hele huis en ver daarbuiten ben gelopen)!
(Fyi: een vreugdedans doen in de plensende regen is TOF! Ik kan het iedereen aanraden. Yey!)
Zoals enkelen onder jullie al weten, gaat deze girl volgend jaar op een ander. In de lente van 2010 zal ik ergens in Duitsland rondhuppelen, om er mijn – volgens sommige snoodaards – geeky plannen (“VIER JAAR over wat oversekste Duitse literatuur onderzoek doen! GE ZIJT GIJ ZEKER ZOT!”) voor te bereiden. Duitse literatuur geeky, ze moesten eens weten. Er zijn zelfs vrouwen die zich met Web 2.0.- en technische toestanden enal bezighouden, dat is pas geeky! En dan organiseren ze daar nog dinners voor ook – waar ik overigens met dolle graagte en mijn geishapoken ook eens zou willen passeren, ik geef het toe!
Maar anyways, Duitsland it is. Terwijl ik daar rondhuppel, zal ik ongetwijfeld dolle fratsen beleven: ik zal gekke Duitsers ontmoeten die me alles over Goethe zullen willen vertellen, ik zal verdwalen op de U-Bahn, ik zal niet weten waar mijn Seminarraum is en dus hopeloos verloren lopen – want ik ben een vrouw, selbstverständlich –, en wat meer is, ik zal jullie daar natuurlijk alles over willen vertellen. Mijn trouwe Cher – ofte mijn mooie witte Sony Vaio uit de N Series – heeft al ingestemd om mee te emigreren, maar geef toe, praktisch is anders. Als ik daar aan de oevers van de Rijn loop, ik van mijn adem benomen word door het prachtige uitzicht, en jullie daar stante pede van op de hoogte wil brengen, kan ik haar niet zomaar uit mijn achterzak vissen. Hoezeer ik haar ook liefheb en bewonder om haar vele kwaliteiten, ze raakt er gewoon niet in:
Natuurlijk, ik hoor het jullie al denken: “Je gaat wel naar frikkin Duitsland hé!” Het land van Sauerkraut, curryworsten, bier per liter en Schwarzwälder Kirschtorte! “En jouw bijnaam is niet voor niets ooit nog Torte geweest hé kind!” Met andere woorden: mijn poep zal wel zulke (g)astronomische afmetingen aannemen, dat mijn Sony Vaio snel in mijn achterzak zal passen. Dat zou inderdaad een oplossing zijn voor mijn mobility everywhere-probleem: gewoon aan elke Imbiss – op elke straathoek – een kleine snack nuttigen, tot mijn Hintern er ongeveer zó uitziet en ik zonder problemen mijn Cher altijd bij mij kan houden:
Zoals mijn gezichtsuitdrukking op de foto misschien verraadt, ben ik niet echt in voor dit snode plan. Ik wil dus mijn poep graag houden zoals hij is, maar toch mobiel blijven. Dat wordt tricky, om niet te zeggen, quasi onmogelijk…
Hoewel. Niet dat ik mijn Cher zo snel zou bedriegen, maarrr! dat nieuwste gerief van Sony Vaio ziet er toch ook wel heel aantrekkelijk uit. De Sony Vaio P staat voor “Multimedia onderweg”, dus kan ik Google Maps checken als ik de weg kwijt ben, “Optimale connectiviteit”, dus kan ik jullie meteen bereiken als ik me verveel tijdens een Vorlesung over Wendeliteratur (wat natuurlijk onmogelijk is), “Breedbeeld”, dus genoeg overzicht op mijn scherm om er desnoods een heel doctoraat op uit te tikken, en bovendien “Slank, licht en stijlvol”, een beetje zoals mijn achterste dus – I wish.
Maar toch: we zouden daar in Duitsland nogal blij zijn met zo’n witte Sony Vaio P, mijn poep en ik.
Man toch. Ik ben een grote plooier en een echt wijf (voor de vrouwen uit Oost- en West-Vlaanderen beginnen steigeren “dat dat toch geen feministisch en emancipatorisch verantwoorde woordkeuze is”: in Brabant wordt dat woord heel geweune als synoniem voor vrouw gebruikt en bovendien vind ik dat een leuk woord. Because I can enal.) Nadat ik gisteren eindelijk mijn trommelduet met Oskar Matzerath had afgemaakt, ben ik heel flink beginnen schrijven aan mijn Magisterarbeit – ik ben er trouwens nog niet uit hoe ik dat ding de komende drie maanden ga bestempelen, als Magisterarbeit, masterthesis, masterscriptie of gewoon thesis. In de laatste weken voor de deadline wordt het waarschijnlijk iets als “aarghschijterij”, maar voorlopig zal ik het bij thesis houden. Het “master”-gedeelte zal ik gebruiken als die graad ook effectief binnen is. Maar waar was ik, met mijn onderbrekingen en gedachtestreepjes altijd. Ahja, dus, gisteren heel vlijtig beginnen schrijven aan mijn thesis. Het ding is zo goed als af in mijn hoofd, het moet er enkel nog uitkomen in de vorm van 25 000 (nee niet waar, nog slechts 23 287) Duitse woorden. Vandaag ging ik flink op hetzelfde elan verderdoen, maar dat was buiten dat peetje in mijn hoofd gerekend, dat om de vijf minuten venijnig fluistert “Ok, genoeg gewerkt hoor, nu mag je wel eens pauzeren”.
Bij wijze van heel korte pauze ging het vandaag naar de blogosfeer, alwaar ik heel graag in de Crib van Lilith vertoef. Deze columniste van Story heeft een heerlijke blog, serieus, geef die vrouw een personalityblad! Véél meer dan Liekens hoor – maar dat terzijde. Deze keer waren het de flashy brillen links op de homepagina die mijn aandacht trokken, en voor ik het wist was ik zo maar eventjes twee uur kwijt aan het rondsnuffelen op dit duivels oord hier, genaamd Kaboodle. “Kaboodle is a fun shopping community where people recommend and discover new things”, ja mijn gat, Kaboodle is vooral een veel te verslavende Web 2.0.-uitvinding waar je allerlei wishlists kan opstellen (mijn “If I had One Million Dollar”-lijst is ondertussen onrustwekkend lang). Ik ben daar redelijk eenzaam, dus ik roep iedereen op om daar ook zo’n profiel te maken en mijn vriendje te worden – in tijden van defriending is er nood aan meer vriendschap in de wereld.
De voordelen: door die lijstjes hoef je niet telkens “verras mij!” te zeggen wanneer iemand je vraagt wat je voor je verjaardag wil (haha), je kan hen gewoon je Kaboodle-homepage geven! Zorg er wel voor dat er genoeg verschillende items op je lijstje staan, zodat je toch nog verrast bent wanneer je je pakje opent. Want pakjes openen zonder het verrassingseffect is toch maar half zo leuk, niet? Ten tweede: je leert er ook verschillende nieuwe brands kennen. Ik ben ondertussen al verliefd op de vintage hebbedingetjes van Mod Cloth en de volledige schoenentassenaccessoirecollectie van Nine West (Note to Fem: ooooh toen ik die site ontdekte was ik jaloerser dan ooit op jouw NY-trip! Check die Pluto-pumps, kwijl…). En I ain’t seen nothing yet, er zijn nog zoveel leuke online shopadresjes op Kaboodle te vinden, en zo weinig tijd!
De nadelen: het is een grote hersenloze, soms deprimerende (“huuunk hoeveel kost dàt!?”) maar vooral tijdvretende bezigheid. Tijdverspilling zo je wil, maar voor vrouwen én Bart Keunen ligt dat wel ietsje anders. De mensen die ook Literatuur en Maatschappij volgden, weten het al langer: het gaat niet om het bezitten van het object zelf, het gaat om het fantasmagorische, betoverende aura rond een bepaald object, het merk, de status die erbij hoort. Of, om het met de woorden van BK te zeggen: het kijken (kwijlen?) naar het model op de motorkap van de flitsende auto is al een groot deel van het verlangen naar die auto an sich.
In mijn geval speelt in die “esthetische ervaring” zeker ook het verlangen om het object in kwestie te bezitten, meer dan het bezitten zelf. Het uitkijken naar en plannen van iets vind ik in vele gevallen leuker dan dat evenement op zich. Het klaarmaken van de hapjes voor de party verschaft je meer genoegen dan het oppeuzelen ervan (niet dat je tijdens het klaarmaken je mond niet volpropt met de ingrediënten, maar kom). Het bekijken van de pittoreske parkjes in Dublin via Google Earth bleek leuker te zijn dan de irl-ervaring (want in Google Earth regende het niet). Het opstellen van een examenwerkschema is altijd leuker dan die ervaring zelf (je raakt toch achter op schema, hoe blij je ook was toen je al die mooie gekleurde en perfect uitgebalanceerde vakjes op je schema had ingedeeld). Het maken van todolijstjes voor de vakantie houdt de belofte van veel zon, vrijheid, variatie en dikke fun in. Het checken van de technische specificaties, het versteld staan om het unibody aluminium frame en de kweetniehoe-ecologische verpakking maat!, het bedenken dat het ding wel heel mooi zou staan op je bureau en het kijken welke sjablonen je in die iWork ’09-software wel niet allemaal kan gebruiken, dat is allemaal leuker dan het ondraaglijk lichte bezit van dat ding zelf.
Dus het is duidelijk: ik wìl helemaal geen Macbook van die nieuwe generatie, want ik heb mijn Cher die nog perfect dienst doet. Ik savoureer gewoon het aura van het verlangen errond en ernaar, dat spreekt vanzelf – mmm appelsmaak.
Enfin. “En anders maak ik u iets anders wijs”, zeker.
Als ik morgen een goed gevoel heb na mijn examen, bestel ik mij deze beauty, mét die gepersonaliseerde inscriptie (een “uitspraak” van mijn liefste Ella Fitzgerald, haar aangereikt door Duke Ellington en Irving Mills)!
En als ik geen goed gevoel heb, ook.
Dit weekend las ik, zoals steeds om de 14 dagen, jouw Dokter Pulp-column in de weekendbijlage van De Standaard. Deze keer stelde je in je stukje een nieuwe soort fashionblog voor: de streetstyleblogs. Hier komen geen modellen, geen catwalkfoto’s, geen professionele shoots online, wel de man/vrouw op de straat met een uitgekiende en persoonlijke stijl. “Geen excentriekelingen”, verzeker je ons, “wel mensen naar wie je, als je ze zelf tegenkwam, zou omkijken en denken: hé, die zag er leuk uit.”
Sorry Filip, ik moet je toch even van die illusie verlossen. Als ik persoonlijk de (meeste!) mensen zou tegenkomen die je op de door jou opgesomde streetstyleblogs aantreft (zoals daar zijn: The Sartorialist – dit is de bekendste, Face Hunter, I like my style, Styleclicker en Hel Looks, jouw persoonlijke favoriet in de reeks, zeg je – maar heb je deze twee exemplaren al eens goed bekeken??), dan zou ik inderdaad omkijken, maar eerder denken: hé, die zag er getikt / Zakman-slonzig / veel te excentriek naar mijn smaak / helemaal fout / als die emo van Tokio Hotel uit.
Zoals je schrijft, Filip, is het natuurlijk een fijne evolutie dat niet alleen de ranke cocaïneverslaafde stengels met een BMI van 12 in de spotlights worden gezet (al vrees ik dat sommige “modellen” op die streetstyleblogs ook niet altijd even clean zijn). Straatstijlblogs zijn inderdaad geloofwaardiger, wegens veel minder maatjenulmodellen, maar dan vind ik het “Wat draag jij? (en wat heeft het gekost?)”-rubriekje in Flair toch hoger scoren qua geloofwaardigheid. Maar je hebt gelijk, het is een mooie zaak dat “de mode gered wordt uit de klauwen van het systeem”. En je uitstapje naar de flaneur van Baudelaire vind ik al helemaal een prachtige vondst – je weet er toch altijd een diepere betekenis in te vinden, in die kitsch van jou. Missie alweer eens geslaagd. En daarom, Filip, vergeef ik je je slechte smaak en zal ik als trouwe lezeres op post blijven, zo eens om de 14 dagen, uitkijkend naar een nieuwe portie pulp.
Groetjes
Maaike
Serieus. Stomme Vista. Stomme Microsoft-peten. Als jullie iets uitbrengen, doe het dan goed, en niet duust maanden te vroeg omdat jullie de concurrentie voor willen zijn. Bij élke opstart is er wel iets dat “uit voorbehoud” door DEP (ofzo, het kunnen ook drie totaal andere letters zijn ^^) gesloten wordt, de ene keer is het de Windows Sidebar, de andere keer Messenger, of zelfs running processes waarvan ik het bestaan tevoren niet kon vermoeden. De Help-functie marcheert niet meer, in mijn Van Dale-woordenboeken kan ik het grammatica-gedeelte niet meer checken (da’s ook zo’n help-functie, nu ik eraan denk. Misschien wil Vista gewoon niet meer helpen, dat zal het zijn), en de compatibiliteit met Adobe Flash Player 9 trekt op niets, Youtube-filmpjes afspelen met Internet Explorer lukt slechts zeer sporadisch. Gelukkig bestaat er nog zoiets als Mozilla Firefox, daarmee lukt het dan weer wél.
Maar wat nog het ergste is: ik kan mijn lievelingsspelletjes niet spelen op die stomme Vista. Settlers 4 en Rollercoaster Tycoon 3, ik mis jullie zo :’(! Ik moet me behelpen met Mahjong en Patience. En ik speel dat niet eens graag.
Als Cher hier oud, gepensioneerd en versleten is, doe ik haar naar een rusthuis en pak ik mij een fris groen blaadje genaamd Mac. Die zever heeft hier lang genoeg geduurd. Fuck Bill, hail Steve.
En voor de rest, Maaike? Geen andere frustraties?
Neen hoor :-). Alles verloopt naar wens, voor zover dat in de examenperiode mogelijk is. Ik heb in de afgelopen twee weken achtereenvolgens ei zo na de eerste buis uit mijn “germanistencarrière” vermeden (oef!), een mooie 16+ gehaald op een deel van het examen Vergelijkende Literatuurwetenschap, en gisterenvoormiddag een zes bladzijden lang essay geschreven over “Die ewige Trias Gott, Natur und Ich in Hölderlins An die Natur und Goethes Ganymed“. Het volgende examen is pas op 23 juni, dus ben ik sinds gisterennamiddag even aan het doen alsof het al vakantie is. Ik geef mezelf 2 dagen pauze, morgen begin ik er opnieuw aan. En nu ga ik mijn puntenbriefje-met-feedback van m’n zangexamen van vorige week ophalen – voor de show aja, want stiekem weet ik mijn resultaat al ^^.
Tot de volgende!
Morgen wordt een leuke dag!
1. Het is de laatste lesdag van het semester – ok, dat betekent dat het vanaf zaterdag officieel blok is, maar ook dat de vakantie alweer wat dichterbij komt. Ik kijk er al naar uit, vakantieplannen maken is tijdens de examenperiode trouwens een van mijn favoriete bezigheden. Net zoals ik tijdens het academiejaar to-dolijstjes maak, doe ik dat voor mijn vakantie ook. De obligate “nog 1000 boeken te lezen” verandert dan in “kruidentuintje wieden”, “bikini kopen voor Zuid-Frankrijk”, “taartrecepten op pagina 15, 26 en 93 uitproberen” en “anti-metametaniveauboeken lezen in het zonnetje en lekker bruin worden”. Er zullen wel enkele zwaardere boeken op het programma staan voor de masterproef, maar dat zijn zorgen voor later. Maar kom! Ik was bezig over morgen.
2. Morgen = vrijdag = restaurantmiddag! Onze halte morgen wordt de Pane e Vino, dat in de loop van onze drie bachelorjaren zo’n beetje ons “stamrestaurant” geworden is. Heerlijke pizza’s (mmmmet gorgonzola en rucola, héérlijk) en pasta’s (die met zalm!), heel eenvoudige rood-wit geblokte tafelkleedjes, lekkere wijn in eenvoudige waterglazen, een warme bediening en het onovertroffen gezelschap van mijn Mädels, meer moet dat niet zijn!
3. En na het restaurantbezoekje ga ik met geld smijten! Of neen, correctie, met de Fnacbonnen die mijn lama me opgeleverd hebben ^^. Mijn liefste viert zaterdag zijn 23 lentes en hij krijgt dit jaar een lekker decadent cadeau van mij, dankzij die bonnen: een Nintendo Wii. Whiiiiii! Ik heb lang getwijfeld om voor twee Nintendo DS Lites te gaan, zodat we tegen elkaar kunnen vechten, maar de Wii lijkt me gewoon stukken leuker. ’t Zal natuurlijk ook een beetje mijn Wii worden, zeker wanneer ik dat Wii Fit Board in m’n pollekes zal hebben. Die promofilmpjes zien er supergrappig uit, en wat beweging zou voor mij echt wel geen kwaad kunnen. Maar eerst koop ik de klassiekers uit onze Game Boy- en Nintendo 64-periode: ******* en *******. Ken, ‘t is al goed dat je al weet dat je een Wii gaat krijgen. Welke spelletjes het worden, zie je morgen wel (ha ja, want we hebben afgesproken dat we 17 mei voor de gelegenheid een dagje vroeger laten beginnen, zodat we morgenavond al meteen kunnen spelen – kindjes toch).
Ondertussen vordert de bachelorpaper langzaam maar zeker, en zie ik het blokken en de bijhorende examens nog steeds zitten. That is, als ik dinsdag klaar ben met de bachpap. Hop, ich muss jetzt meiner Humor-Analyse noch was Zeit widmen! Bis bald!
P.S.: mensen die op zoek zijn naar interessante zomerlectuur, kan ik altijd het boek aanbevelen dat ik in mijn bachelorpaper bespreek: Helden wie wir, ofte Helden zoals wij van Thomas Brussig. Een heerlijke parodie over de val van de Berlijnse Muur, die in het Duits natuurlijk veel leuker leest dan in het Nederlands. De combinatie van humor, snijdende kritiek op de Stasi in het bijzonder en op de DDR in het algemeen en een “riesengroßer Pimmel” (oh neen, nu ga ik weer rare search entries binnenkrijgen op m’n dashboard) zorgt voor een heel verfrissende leeservaring – zelfs nog na maanden analyseren ^^.
… maar wel dagelijks mijn liefste laptop openklap (die in tegenstelling tot mijn gsm nog geen naam heeft, dus suggesties zijn welkom!), heb ik dit halfgare vrouwengadget aan mijn Vista Sidebar toegevoegd. De voorspellingen voor vandaag:
VISSEN
Algemeen Als je innerlijke waarden belangrijker vindt dan uiterlijk vertoon en met deze houding je doelen nastreeft, zul je succes boeken. Wat je ook van plan bent, doe het zonder twijfel. Je hebt de mogelijkheid een belangrijke relatie te verdiepen en samen met de ander plannen te maken.
Gezondheid De stress van de laatste tijd heeft je weerstand wat aangetast. Neem een slaapmutsje en ga vroeg slapen. Je mist je normale, stabiele levensrust.
Werk Je leert tijdens een gezellige ontmoeting leuke en invloedrijke mensen kennen die je kunt vertrouwen. Eventuele hindernissen bij het nemen van een beslissing houden je niet tegen. Jouw beste kansen liggen in de middaguren en tegen de vroege avond.
Liefde Zie bepaalde moeilijkheden niet als negatief gedrag van de wereld om je heen. Grijp je kansen, de sterren staan gunstig. Bij zoveel geluk in de liefde als je nu hebt, zou je diegene, met wie je tot voor kort nog een nauwe band had, niet moeten vergeten.
Ik ben al benieuwd wat ze mij morgen gaan wijsmaken!
P.S. Mensen die willen helpen bij de zoektocht naar een naam voor mijn laptop moeten misschien de volgende details in acht nemen. Mijn liefste laptop is een Sony Vaio VGN-N31M, is prachtig wit met zilver (niet blingbling, wel sober en stijlvol mat). De meeste mensen denken altijd eerst dat mijn Vaio een witte MacBook is, en ik beken: als mijn budget op het moment van aankoop toereikend genoeg was geweest, en vooral, als het scherm van de MacBook iets groter was geweest dan die piepkleine 13,3-inch (maar wat een kleuren!) had mijn liefste Vaio hier nu niet gestaan. Maar dat mag je haar (ahja want het is een meisje!) natuurlijk niet zeggen.
P.P.S. Mensen die ondertussen nieuwsgierig zijn geworden naar de naam van mijn gsm, hij heet Johnny. Met dank aan Linde.
P.P.P.S. Mensen die Linde heten en die mijn gsm bestempelen “lik nen johnnybak mè neonlampen”: Phu. Ik heb tenminste bewégende vlindertjes op mijn scherm.
Opeens ontkent BelCompany de verkoop van de iPhone? Dat toestel en het prijskaartje ernaast in de etalage schreeuwden anders toch vrij duidelijk “KOOP MIJ!”.
vrijdag 28 maart 2008 | Bron: belga, eigen berichtgeving
BelCompany ontkent verkoop gekraakte iPhone
Telecomwinkelketen BelCompany ontkent dat de iPhone van Apple al in de Belgische filialen te koop is. Het bedrijf reageert daarmee op een artikel uit Het Laatste Nieuws.De iPhone is nog niet te koop in ons land omdat er nog geen deals gesloten zijn met de operatoren. Bij BelCompany zou je echter probleemloos een iPhone kunnen kopen, klonk het vanmorgen in de pers. Daar is niets van aan, reageert BelCompany in een persbericht.
De verwarring is ontstaan doordat enkele iPhones van een Belgische verdeler, die bedoeld waren als demonstratie- en evaluatietoestellen, in de verkoop zijn geraakt. Nergens in de 65 winkels van het Belgische verkoopnet van BelCompany kan op dit ogenblik nog een iPhone worden gekocht of besteld.
BelCompany wacht met het aanbieden van de toestellen tot Apple heeft bepaald met welke distributeurs ze voor de iPhone zullen werken, zodat klanten van alle netwerkdiensten er gebruik van kunnen maken.
ivb, kld
(bron)
Ik heb mij ondertussen laten verleiden door een andere gsm, en ok, het is geen iPhone, maar ik vind ‘m even prachtig. Aanschouw de Sony Ericsson S500i!
Een echt natuurwonder: in de voormiddag is-ie groen en vliegen er vlindertjes over mijn scherm, ‘s middags zijn het van die piesbloempluisjes, tegen de avond wordt het scherm diepblauw en zie je vuurvliegjes, rond middernacht is er een vuurwerkshow en ‘s nachts schijnen er sterretjes aan de hemel en zie je de oplichtende ogen van de wilde dieren in het struikgewas.
En je kan er ook mee bellen.
Gisteren liep ik door de Veldstraat, langsheen BelCompany. Ik wierp even een zijdelingse blik in de etalage en stapte verder. Tot het tot me doordrong wat ik daar eigenlijk had zien liggen in die etalage. Ik keerde op mijn stappen terug en aanschouwde hém. Engelengezang weerklonk in mijn hoofd, en in gedachten gaf zo’n wit stralend licht het toestel goddelijke allures. Een iPhone, een échte iPhone!
Jullie moeten weten dat dit speeltje mijn natte droom is, voor zover dat bij vrouwen mogelijk is. Maar de iPhone is, zoals jullie misschien wel weten, nog lang niet officieel verkrijgbaar in België, wegens de wet op koppelverkoop. Raar, dacht ik, dit moet ik thuis toch even onderzoeken. Ik stapte dan maar verder richting Kastart, ten eerste omdat ik honger had, en ten tweede omdat mijn portemonnee niet koopkrachtig genoeg is om de gevraagde 699 euro te dokken.
Ook Jopo.be was duidelijk gealarmeerd door het toestelletje in die etalage, want dit vond ik zonet:
BelCompany verkoopt iPhone, maar geeft “totaal geen ondersteuning”
Multimedia – 6 maart 2008
De Apple iPhone is eindelijk te koop in België, en wel bij telefoonketen BelCompany. Geïnteresseerden moeten er wel het prijskaartje van zo’n 800 euro bijnemen, veel meer dan in de landen waar hij nu al te koop is.Het was even schrikken toen we in de Gentse Veldstraat een iPhone voor 799 euro in de winkel zagen liggen. “Die zijn toch nog helemaal niet uit?”, klonk het bij onze redactie.
Officiële versie
Een belletje naar BelCompany deed nog meer ogen trekken. “Het gaat inderdaad om dé officiële legale versie van de iPhone”, beweerde de verkoopster. “Volledig Nederlandstalig en niet gekraakt, zoals anderen wel doen.”In andere landen wordt de iPhone met een abonnement verkocht. Om hem in België te gebruiken moet zo’n iPhone daarom eerst gekraakt worden, want hier heeft het computerbedrijf nog geen deals gesloten met de telefoonoperators.
“Kan niet!”
Ook bij Apple Belgium vielen ze uit de lucht. “Dat lijkt mij heel onwaarschijnlijk. Compatibel met Belgische operators? Dat kan niet!”, reageert woordvoerster Stephanie Schollaert sceptisch.Nog maar eens bellen naar BelCompany Veldstraat? Verkoper Thomas weet er meer van en kan ons verder helpen. “Het gaat inderdaad om een dienst die wij aanbieden. Wij kopen die iPhones aan in de Verenigde Staten, maken ze simlockvrij en verkopen ze dan weer door.”
Geen garantie
Allemaal goed en wel, maar om de zoveel weken brengt Apple een update voor zijn iPhone uit. Die biedt steeds heel wat vernieuwde functionaliteiten, maar blokkeert ook meteen alle iPhones die “gekraakt” werden. “Die mensen zijn de sigaar”, geeft de BelCompany-verkoper toe. “We raden de klanten aan eerst zelf een oplossing te zoeken. Als dat niet lukt, proberen wij het toestel weer te kraken voor een bedrag van 50 euro.”En wat als ik een iPhone met een productiefout heb gekocht? Of als de muziek plots niet meer speelt? Pech. “Wij bieden totaal géén garantie of ondersteuning. Wij bieden gewoon een dienst aan.”
Wat vindt Apple dààr van? “Op zich mogen winkels producten aankopen in andere landen. Daar zijn ze vrij in. Toch moet de consument twee keer nadenken voor ze zoiets kopen. Wij kunnen daar immers geen garantie op geven”, klinkt het bij Schollaert.
“Lancering: mei”
De Waalse website belgium-iphone.com beweert bovendien dat de Belgische iPhone officieel in mei verkocht zal worden. Dat is hen verteld door een “goed geïnformeerde bron”. Die zegt dat de iPhone ondersteunt zal worden door Proximus, Mobistar en Base.Ook daar is de woordvoerster van Apple kort over: “Geruchten. Wij hebben nog steeds geen officiële mededeling gedaan”, besluit ze.
(bron)
|
Daar zeg je me wat