An heeft een stok naar mijn kop gegooid, en omdat het alweer schandalig lang geleden is dat ik hier nog eens iets neergekrabbeld heb (leve het drukbezette leven van een erasmusstudent én examens en papers in Duitsland in de maand JULI, jawel), én het stokje bovendien lekker ruikt, neem ik het met graagte aan! Ook al omdat het een echt meisjesstokje is, en ik nog steeds een echt meisje ben :).
Parfum dus! “Bwa, valt wel mee”, dacht ik bij het aanvangen van deze blogpost, maar uiteindelijk lijkt dat met dat meevallen ook wel nog mee te vallen… Ik heb in mijn korte leven blijkbaar al wat flesjes leeggespoten. Onder meer ook met dank aan dat kot dat vroeger naast de Aldi stond, waar je spotgoedkope namaakversies van de bekende merken kon kopen. Die waren dan natuurlijk wel na twee minuten vervlogen, dus ben ik in mijn tienerjaren dan toch the real stuff beginnen te kopen/krijgen. En dan zal ik maar zwijgen over de duust geparfumeerde bodylotions en body mists (duizend hartjes voor mijn White Musk Hot Summer limited Edition Body Mist van The Body Shop – zo jammer dat die nu niet meer te krijgen is!) die mijn “schap” in de badkamerkast vullen.
Het begon – zoals dat waarschijnlijk bij héél veel meisjes van onze leeftijd het geval was – met het Oilily Flowers-parfum, volgens mij nu nog steeds een obligaat cadeau op plechtige communies. Daarna had ik een superzoet ruikend parfum – ahja, dat is nu eenmaal de geur van constant kalverliefde veertienjarigen – waarvan ik me de naam echt echt echt niet meer kan herinneren. Help mij! Ik heb me de afgelopen jaren al suf gepiekerd, maar ik kan er echt niet meer opkomen. Het flesje had de vorm van een hart, uit doorzichtig glas, met een melkwitte dop en een fluoroze pijl erdoor: parfumexpertes onder ons, please enlighten me (Tess, ik ben bijna zeker dat jij dat parfum ook had indertijd, weet jij die naam nog?)!
Nadat ik dat flesje leeg had gemaakt, moet mijn gewoonte om telkens twee parfums tegelijkertijd hebben, ontstaan zijn: één niet al te uitbundig ruikend parfum voor overdag, en een extravaganter of zwaarder geurtje voor feestjes en speciale gelegenheden. Ik probeer bijna altijd eau de parfum of parfum te kopen: je bent iets meer geld kwijt, maar bij een eau de toilette ben je dan ook bijna meteen je geur kwijt. Ik laat mijn flesjes ook steeds in hun doosje staan, omdat ik ooit ergens gelezen heb dat de geur dan langer bewaard blijft. Praktisch is wel anders, als je ’s ochtends weer net die vijf minuten tekort komt in de badkamer…
‘Parfumkoppels’ die hier de revue passeerden waren:
- Cool Water van Davidoff en een klein goud flesje van een bekend parfummerk, ik dacht met een vrouwennaam erin (boehoe, ik weet die naam ook niet meer!)
Cool Water zal me blijven herinneren aan de familievakanties op Malta (en aan het feit dat Lotte mijn flesje altijd kwam stelen), wat een heerlijk frisse zomergeur… Het andere parfum, waarvan ik me de naam dus ook al niet meer kan herinneren, vond ik zo’n “chique” geur, ook al omdat het in een stijlvolle kleine goudkleurige flacon zat. Die geur zal voor mij altijd met het tweede middelbaar en toenmalige beste vriendin Lien, die toen hetzelfde parfum had (we kochten het zelfs samen in de plaatselijke Kruidvat, wat waren wij volwassen zeg), verbonden zijn.
- Lolita Lempicka en T Girl van Tommy Hilfiger
L
olita Lempicka is het enige flesje dat het middelbaar heeft overleefd, gewoon omdat het zo’n zoete en doordringende geur is, dat ik er maar heel weinig hoefde van te gebruiken om een hele avond naar een vestiging van Paris Ici XXL te ruiken. Het staat er nog steeds, en het ruikt nog sterker nu, door dat gistingsproces van al die jaren, denk ik. Ik moet het misschien toch maar eens weggooien, maar ik krijg dat zo moeilijk over mijn hart: het is zo’n mooi flesje, met goud op en al! T Girl was de casual geur en kreeg ik van KDNDG, wat ik toen heel romantisch vond, want hij had natuurlijk T Boy. Parfumliefde for teh win.
- Noa Perle van Cacharel en Flower by Kenzo
Noa Perle kreeg ik van KDNDG’s mama voor nieuwjaar, en kocht ik daarna zelf nog een keer of twee: zoete en meisjesachtige geur (gelukkig niet zo zoet als Amor Amor, ook van Cacharel), maar niet te opvallend. Flower by Kenzo was dan het ‘specialere’ geurtje, hoewel die eigenlijk ook niet zo overheersend is. Ik was vooral verliefd op het design van de fles! Voor de liefhebbers van deze geur: de Fa-deodorant “Rice Dry” heeft een geur die hier héél sterk op lijkt. Die is nu al een jaar of drie mijn “lijfdeo”. Wat een vuil neologisme is me dat trouwens.
- Be Delicious van DKNY en Hugo Boss Deep Red
D
it waren twee verjaardagscadeaus, de DKNY-appelgeur kreeg ik van mam & Lotte, Deep Red gaven de Mädchen me cadeau. Mijn favoriete combinatie in de hele rij eigenlijk: de appels van Be Delicious waren niet al te nadrukkelijk aanwezig, maar die geur was echt wel superfris en fruitig. Hugo Deep Red staat voor mij dan weer synoniem met speels én stijlvol en is volgens mij een van de meest sexy geuren ooit. Deze parfums gebruikte ik beide eigenlijk zowel overdag als ’s avonds.
- Mijn huidige parfums: Boss Orange en L’Eau d’Issey van Issey Miyake
Van appels ben ik dan ongeveer een jaar geleden overgeschakeld naar sinaasappels, hoewel Boss Orange eigenlijk totaal niet naar sinaas ruikt. ’t Is een heel frisse, niet al te zoete en zomerse geur, maar hij vervliegt relatief snel. Al bij al wel goed voor overdag, want L’ Eau d’Issey is een geur die dan weer superlang blijft hangen en heel ‘persistent’ is. Grappig dat Fem deze geur voor overdag gebruikt, want ik gebruik deze bijna enkel voor de speciale gelegenheden, ik vind dat dit parfum bij mij echt zwaar geurt.
Mijn Boss Orange is ondertussen bijna op, dus ik denk dat ik daarna nog eens zal teruggaan naar Deep Red, een heerlijke en iets donkerdere geur, perfect voor de koudere seizoenen. Van KDNDG’s mama krijg ik heel veel staaltjes (gisteren probeerde ik A Scent, een eau de toilette van Issey Miyake, ook niet slecht), en daar zit dikwijls eens eentje van Chanel N°5 bij, wat ik dus ook een fantastische geur vind. Jammer genoeg delen mijn naasten die mening niet, getuige de “wa voor ne ouwemetenparfum ebdegij aan jong?”-uitspraken. Maar ooit, misschien zelfs als ik al een oude meme ben – en bijgevolg ook genoeg verdiend zal hebben om dit effing DURE parfum te kopen – zal ik die geur wel nog eens dragen. Want van Oilily naar Chanel N°5, dat is toch een ontwikkeling die elke vrouw zou moeten doormaken.
Parfumliefhebsters (of –hebbers! Daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar!) aller landen, verenigt u en vangt de stok!
Daar zeg je me wat