Merci mon ami

In mijn vrije tijd – ja, het is blok, vrije tijd met hopen! – hou ik me bezig met het redigeren en verbeteren van de thesis van Mister KDNDG, ook gekend als het lief. “Analyse van diverse lokalisatie- en klanttoewijzingsstrategieën in het Oxfam supply-netwerk” – u kan zich wel voorstellen dat dit een ra-zend spannende bezigheid is! Echt spannend werd het toen ik het dankwoord las – maar toch ook een beetje grappig. En lief.

Eerst en vooral is er Maaike, mijn vriendin die mij de laatste acht jaar gesteund, begeleid en voornamelijk geweldig hard geamuseerd heeft. Ik bedank haar ook voor het nalezen van dit saaie werk (saai voor een buitenstaander weliswaar). Op het dankwoort na lijken alle dt-fouten geëlimineerd.

Funny man, die bijna-burgie! Eigenlijk is het maar triest dat ook mijn dankwoord voor altijd verborgen blijft in die vier thesisexemplaren die ik op de wereld heb geworpen. Omdat de mensen wier initialen niet JDV, BB of EG zijn (mijn drie lustige lezers) dat dankwoord waarschijnlijk nooit te lezen zullen krijgen, gooi ik het hierop. Mercitjeuhs allemaallekes. Ahja en opgepast: in het Duits, vanzelfsprekend!

Ich könnte in diesem Vorwort wie ‚meine‘ drei Helden, Klaus Uhltzscht, Alexander Portnoy und Oskar Matzerath vorgehen, und meine Geschichte ab ovo erzählen. So habe ich die Sicherheit, jedem gedankt zu haben, der mit dafür gesorgt hat, dass ich hier angelangt bin. Es ist jedoch nicht meine Absicht, wie meine Helden 323, 274, geschweige denn 779 Seiten zu füllen; deswegen werde ich zum Beispiel nicht erzählen, wie meine Oma mir als fünfjährigem Kind ein Exemplar des Buches De Witte van Zichem von Ernest Claes schenkte (statt die von mir erwünschte Barbiepuppe), sodass ich mich schon für Literatur und schelmische Figuren interessieren musste. Das würde mich wirklich zu weit führen, auch wenn ich ihr dafür eigentlich sehr dankbar bin.

Wer hier schon und vor allem erwähnt werden muss, ist Prof. Dr. JDV. In seinen begeisterten Vorlesungen entstand meine Liebe zur deutschen Literatur. Beim Schreiben meiner Magisterarbeit stand er immer mit Rat und Tat zur Seite, und seine motivierende Hilfe schien ohne Ende. Auch dem Fachbereich deutsche Literatur möchte ich bedanken: Nirgendwo sonst auf dem ‚Blandijnberg‘ fühlt man sich als Student so zu Hause.

Ich bin meiner Mutter, die mir die Liebe für die deutsche Sprache genetisch weitergegeben hat, sehr dankbar, dass sie mir die Chance zu einer akademischen Ausbildung geboten hat: Nicht nur ihre materielle Unterstützung, aber vor allem die moralische war für mich sehr wichtig. Nach ihrem Vorbild werde ich immer versuchen, mein Bestes zu geben.

Obschon ich von meiner Großmutter damals keine Barbiepuppe bekam, eroberte ich später trotzdem einen persönlichen Ken. Auch er ist ein großes Dankeschön wert, weil er mich immer dazu angeregt hat, einen Schritt weiter zu denken. Sein liebevolles und reines Dasein macht ihn zum wichtigsten ‚Pfeiler‘ meines Lebens.

Und last but not least möchte ich auch meinen Mädchen, und im Besonderen Tine Hendrickx und Linde Lapauw einen Kuss zuwerfen. Für die liebevollste Freundschaft, für die interessantesten Diskussionen, für die hirnlosesten, absurdesten und zugleich schönsten Plauderstunden. Ohne sie wäre es nicht halb so toll gewesen. Dann sind Stunden wie Sekunden – Merci mes amies, es war wunderschön.

Maaike Van Liefde, 21. Mai 2009

De vierde foto in mijn vierde map

… is een filmpje. Maar Tess zal het me wel vergeven zeker?

Dit filmpje werd een klein jaar geleden gemaakt, toen we ter gelegenheid van de verjaardag van enkele Mädchen een Kastart- en bowlingavondje in Gent hielden. Ik ben de giechelende cameravrouw, en u ziet en hoort achtereenvolgens Aurélie, Linde, Tine, Annelore, Lieselot en Fleur (Ine kon er toen jammer genoeg niet bij zijn).

Na de driedaagse citytrip die Linde, Aurélie, Tine en ik eerder deze week in Dublin doorbrachten, heb ik nog meer zin gekregen in het tweede semester, met nog veel meer van die uitstapjes en etentjes. Ik wil iedereen oproepen (lees: dwingen) om er ten volle van te profiteren, ‘t is tenslotte ons laatste semester samen op de Blandijn. Die thesis nemen we er wel bij ;-).

Ik herinner me nog levendig hoe ik na de humaniora vurig wenste dat ik niet naar de unief zou moeten gaan, dat alles bij het oude zou kunnen blijven, en dat ik klaagde dat ik aan de unief zeker geen vrienden voor het leven zou ontmoeten. En kijk nu eens. Eigenlijk verdienen jullie elk afzonderlijk een persoonlijk eerbetoon op mijn blog, maar dat spaar ik voor het einde van dit academiejaar. In tussentijd wil ik jullie graag nog/al eens bedanken voor al die héérlijke en wunderschöne momenten.

Ik gooi dit stokje graag door naar An, Leisha K., Pierre Elitaire en Confettiness.

Ik stel vast

Vaststelling een
Gisteren The Dark Knight gezien: zet die postume Oscar voor Heath Ledger maar klaar. Heel rare ervaring trouwens: ik had meer sympathie voor The Joker dan voor Batman. Zou het door zijn dramatische “You wanna know how I got these scars?”-verhaaltjes komen, of toch door zijn cultstatus van mooie, jonge en vooral dode filmster?

UPDATE (waarschijnlijk vergeten door de zgn. psychologische tactiek “verdringing”) – vaststelling een bis
Gisteren in de bioscoop trouwens een potje Peace of Cake van Ben & Jerry’s genuttigd, dat blijkbaar van naam veranderd is naar Strawberry Cheesecake. Met de veel leukere oorspronkelijke naam zijn blijkbaar de halve aardbeien en de cookie swirl verdwenen. Ik vond enkel minieme stukjes fruit, en het koekjesdeeg was in heel kleine kruimeltjes verdeeld in het ijs. Boehoe :’(. Ik hoop dat ik een productiefoutief potje had, ze kunnen dat recept toch niet zomaar, zonder mijn inspraak, veranderen?

Vaststelling twee
Kiekenvel!! Mijn stem is hees van het roepen, “Check die Elodie, check ze aaaaah!” en “Pak die Russin, pak ze dan!”, maar het zilver van onze viermaalhonderddames blinkt minstens even hard als dat goud. Ik stel vast: eindelijk! En whiha!

Vaststelling drie
Donderdag stortte dat vliegtuig neer op Madrid Barajas. Bedankt hoor, nu kan ik de eerste vliegtuigreis met vliegangstige Ken weer voor een aantal jaren op mijn buik schrijven. Zijn “zie je’t wel, ik heb het je gezegd” steekt tegen. Grr. Nóg minstens vijf jaar met de TGV of de auto dus, zeg maar dag met je handje tegen die citytrip naar New York waar ik zo naar verlang.

Vaststelling vier
Argh twijfels. Een identiteitscrisis zowaar: blijf ik een Nederlands-Duits Mädchen, of kies ik voor een masterjaar als eentalig Duits Mädchen? Het vakkenpakket van Nederlands spreekt me niet zo aan, dat van Duits daarentegen is volledig mijn ding. Maar anderzijds vind ik het wel jammer dat ik dan “mijn” Nederlands volledig laat vallen. Nederlands was de reden waarom ik Taal- en Letterkunde ging studeren, het Duits koos ik eigenlijk omdat ik geen zin had in Zweeds en Engels en niet wilde combineren met een Romaanse of klassieke taal. Al snel vond ik Duits echter tien keer leuker, interessanter, mooier en beter onderwezen dan Nederlands. Dus nu twijfel ik.
Maar ik denk dat ik diep vanbinnen al heb beslist.

De Mädels op Tjoetjoe

Even tussen het existentialisme, magisch-realisme, essentialisme, modernisme, postmodernisme en migrainisme door, wat je m’en foutisme in de vorm van deze grotendeels inhoudsloze blogpost: we staan op Tjoetjoe. Zo stoer. En, o altruïsme: ik deel het filmpje met jullie. Onvervalst Duits chauvinisme!

P.S. De schuldige voor bovenstaand gewauwel: Nederlandse Letterkunde VI: Nederlandstalige prozaontwikkeling na 1945. Supervak, maar net iets te veel -ismes naar mijn zin.

La vie en rose

Hihi, de Mädchen blijven maar winnen dit jaar.

Flashback: voor mijn verjaardag verkleedden de 7 andere Mädels zich in Mega Mindy’s en zongen ze een gepersonaliseerde versie van “Mega Maaike Tijd” in. Bij een cd-release hoort natuurlijk ook een fotoshoot (en een clipje), en Ine had het lumineuze idee een van de foto’s in te sturen voor de “I love Pink”-wedstrijd op de Flair-site. Resultaat: een mooie tweede plaats en een Bongo verwenarrangement voor ons Ine! Geniet ervan – en lezers, geniet van de foto ^^!

 

Whiii!

Morgen wordt een leuke dag!

1. Het is de laatste lesdag van het semester – ok, dat betekent dat het vanaf zaterdag officieel blok is, maar ook dat de vakantie alweer wat dichterbij komt. Ik kijk er al naar uit, vakantieplannen maken is tijdens de examenperiode trouwens een van mijn favoriete bezigheden. Net zoals ik tijdens het academiejaar to-dolijstjes maak, doe ik dat voor mijn vakantie ook. De obligate “nog 1000 boeken te lezen” verandert dan in “kruidentuintje wieden”, “bikini kopen voor Zuid-Frankrijk”, “taartrecepten op pagina 15, 26 en 93 uitproberen” en “anti-metametaniveauboeken lezen in het zonnetje en lekker bruin worden”. Er zullen wel enkele zwaardere boeken op het programma staan voor de masterproef, maar dat zijn zorgen voor later. Maar kom! Ik was bezig over morgen.

2. Morgen = vrijdag = restaurantmiddag! Onze halte morgen wordt de Pane e Vino, dat in de loop van onze drie bachelorjaren zo’n beetje ons “stamrestaurant” geworden is. Heerlijke pizza’s (mmmmet gorgonzola en rucola, héérlijk) en pasta’s (die met zalm!), heel eenvoudige rood-wit geblokte tafelkleedjes, lekkere wijn in eenvoudige waterglazen, een warme bediening en het onovertroffen gezelschap van mijn Mädels, meer moet dat niet zijn!

3. En na het restaurantbezoekje ga ik met geld smijten! Of neen, correctie, met de Fnacbonnen die mijn lama me opgeleverd hebben ^^. Mijn liefste viert zaterdag zijn 23 lentes en hij krijgt dit jaar een lekker decadent cadeau van mij, dankzij die bonnen: een Nintendo Wii. Whiiiiii! Ik heb lang getwijfeld om voor twee Nintendo DS Lites te gaan, zodat we tegen elkaar kunnen vechten, maar de Wii lijkt me gewoon stukken leuker. ’t Zal natuurlijk ook een beetje mijn Wii worden, zeker wanneer ik dat Wii Fit Board in m’n pollekes zal hebben. Die promofilmpjes zien er supergrappig uit, en wat beweging zou voor mij echt wel geen kwaad kunnen. Maar eerst koop ik de klassiekers uit onze Game Boy- en Nintendo 64-periode: ******* en *******. Ken, ‘t is al goed dat je al weet dat je een Wii gaat krijgen. Welke spelletjes het worden, zie je morgen wel (ha ja, want we hebben afgesproken dat we 17 mei voor de gelegenheid een dagje vroeger laten beginnen, zodat we morgenavond al meteen kunnen spelen – kindjes toch).

Ondertussen vordert de bachelorpaper langzaam maar zeker, en zie ik het blokken en de bijhorende examens nog steeds zitten. That is, als ik dinsdag klaar ben met de bachpap. Hop, ich muss jetzt meiner Humor-Analyse noch was Zeit widmen! Bis bald!

P.S.: mensen die op zoek zijn naar interessante zomerlectuur, kan ik altijd het boek aanbevelen dat ik in mijn bachelorpaper bespreek: Helden wie wir, ofte Helden zoals wij van Thomas Brussig. Een heerlijke parodie over de val van de Berlijnse Muur, die in het Duits natuurlijk veel leuker leest dan in het Nederlands. De combinatie van humor, snijdende kritiek op de Stasi in het bijzonder en op de DDR in het algemeen en een “riesengroßer Pimmel” (oh neen, nu ga ik weer rare search entries binnenkrijgen op m’n dashboard) zorgt voor een heel verfrissende leeservaring – zelfs nog na maanden analyseren ^^.

       

Goeiedag! – update

Beste spotters en liefste lezers

Een klein verslagje van mijn week “intensief goeiedag zeggen” tot nu toe:

- Hier in Zottegem krijg ik meestal wel een klein knikje terug. Een kleintje. Behalve van de gekke oude mevrouw die altijd aan haar voordeur staat en aan iedereen (IEDEREEN!) die passeert, vraagt welke dag het vandaag is. Zij was me vandaag voor met haar goeidag. Ze had trouwens een originele vondst vandaag: “Goendag, seg, tès zondag toch Sinksen èh?”, waarbij ze natuurlijk al stond te knikken vóór ik kon antwoorden, want ja, ze wist dat al lang van die duust andere mensen die haar al voorbijgekomen waren. Ik stond al klaar om “donderdag” te zeggen, maar werd dus verrast en kon enkel “jaja, Sinksen zondag ja, goendag eh” stamelen. Ze was duidelijk niet als spotter aangesteld.

- In het station van Mechelen zijn de mensen niet vriendelijk. Ik herhaal: NIET vriendelijk. Geen leuke reacties terug, geen spotters. Ik was er nochtans zo zeker van dat de meneer met zijn roze hemd en bergsandalen met witte kousen er een was.

- Op de stoptrein van Mechelen naar Kontich zitten boze mensen en ook één vriendelijke mevrouw met blauwe mascara. Ze lachte toen ik goeiedag zei en ze groette terug. Maar ze had geen 25 000 euro op zak. Bummer.

- Om halftwee ‘s nachts zijn er in Mechelen geen mensen meer op straat tegen wie je goeiedag kan zeggen, afgezien van een enkele Marokkaan met een donkerblauwe bestelwagen. Hij claxonneerde terug, vriendelijke kerel!

- Vandaag hebben Linde, Lieselot en ik een half uur lang in de hal van Gent Sint Pieters gestaan, drie leuke en niet onknappe (hm) Mädchen/meiden die tegen iedereen vriendelijk goeiedag zeiden, of desnoods riepen. Score natuurlijk, denk je dan. Het resultaat was eerder aan de bedroevende kant: een stuk of vijf vriendelijke goeiedags terug, twee keer “en krijg ik nu 25 euro?”, enkele oprecht bange blikken (vooral bij Lieselot) en véél mensen die dachten dat wij een of andere enquête deden of zo, want ze begonnen allemaal sneller door te lopen wanneer we hen toeknikten. Haha, nu ik erover nadenk, misschien dachten ze dat we van een sekte waren (met drugs! druuuuugs!). Oh ja, en er was één mevrouw die ons recht in ons gezicht uitlachte toen we tegen haar goeiedag zegden. Echt waar. Je bent dan eens vriendelijk, krijg je zo’n reactie. Trut. Dus ja, geen 25 000 euro, die we voor het begin van onze actie al mooi verdeeld hadden onder ons drieën. Ijdele hoop.

Morgen doen we verder, regio Blandijn en Gent-centrum, afhankelijk van waarheen het zonnetje ons brengt tijdens de springuren (11h30 – 14h30). Spotters, zoek mij! Fotomateriaal vinden jullie in een van mijn vorige blogberichten.

Kusje

Jullie trouwste goeiedagzegger Maaike

Die nachträgliche Betrachtung

Ik heb mijn thema eens veranderd. Because I can.

Laat ons hopen dat het hier niet wordt zoals met mijn haar, waarbij ik op elk kleurtje om de vijf voeten uitgekeken ben. Deze zomer word ik trouwens opnieuw blond. Denk ik. Toen ik mezelf gisteren op de nationale televisie (dixit Linde ^^) zat te bekijken, vond ik dat ik er alweer rost uitzag. En ook dat ik zo bekakt spreek, man man man. Leve Els van taalvaardigheid, ‘t is allemaal háár schuld. Maar voor de rest vond ik het super! We hebben onze lievelingstaal met heel ons hart verdedigd en zullen vanaf heden op openbare plaatsen enkel nog in het Duits worden aangesproken, “weil jedermann, der uns irgendwo auf der Straße oder irgendwo begegnet, mit uns jetzt volle Kanne Deutsch reden wird. Danke.”

Allee [aansporing; met dank aan de cursus Nederlandse Taalkunde van Johan De Caluwe], ik lees nog eventjes verder in Oliver Twist – ahja, want Great Expectations wordt door onze allerliefste professor van VLW al in de les behandeld en is dus niet ideaal als onderwerp van een nieuwe en originele analyse. Grr. Maar kom, ’t is wel opnieuw een heel mooi verhaal, ‘k heb al drie keer moeten wenen, arme Oliver. Binnenkort op Mieke Maaikes - niet zo obscene als sommigen hopen – blog: een bloemlezing van de bleitpassages in het werk van Charles Dickens. Hou die zakdoeken maar al klaar.

En voor het overige: tschüss!

Die Mädchen im Programm von Wim Helsen!

Toen we enkele maanden geleden het onderstaande filmpje maakten voor Tines verjaardag, hadden we nooit kunnen denken dat we ooit in real life naast Wim Helsen zouden zitten. Seinem Schicksal entgeht niemand, werden wir bloß sagen?

Nu vrijdag 25 april, om 20h40 op Canvas: Die Mädchen in Het programma van Wim Helsen. Ganz geil ^^!

100 % zeker een lama

Haha. Beste verjaardag ooit gisteren!

Maandag, rond half tien. Telefoon van een medewerkster van Studio Brussel, met de vraag of ze me de dag erna op mijn verjaardag rond kwart voor zeven mocht wakkerbellen. “Een vriendin heeft je ingeschreven voor “Wat zit er in Sofie haar doos”, ken je dat?” – ja natuurlijk, en die vriendin ken ik ook. Bedankt hoor, Piel!

Dan een hele dag zitten stressen – wat zit er in die doos, wat zit er nu in die doos, ik kan dat nooit raden! Ze zoeken een zoogdier, geen huisdier, en dat is zo ongeveer het enige wat we weten… Ik heb mijn hoop op die 375 euro aan cd-bonnen al opgeborgen tegen ‘s avonds, de kans is miniem dat ik effectief raad wat er nu echt in die doos zit. Dan maar me concentreren op het niet afgaan op de radio – wat dankzij mijn hese ochtendstem, niet geschikt voor aria’s van Puccini op dat uur, niet echt is gelukt ^^.  Mijn vraag die ik ga stellen heb ik goed gerepeteerd: “Is het een dier met een specifieke eigennaam, zoals bijvoorbeeld Knut de ijsbeer?” – onze liefste Knut mag niet in de vergetelheid raken, daarom dat ik ‘m nog eens wou vermelden op de radio. Als het ja is, dan gok ik op Dustin, de kalkoen van Ierland. Als het antwoord negatief is, ga ik gokken op een lama. Da’s zo’n ondergewaardeerd dier, het verdient ook wel eens zijn 5 minutes of fame. Mijn allerliefste daagt me uit om te zeggen dat ik dat “100 % zeker ben”, en ook al weet ik dat ik daarmee lekker op mijn bek zal gaan, neem ik zijn uitdaging aan.

En dan is het zover. Peterkepeterkepeterke aan de telefoon, en ik kan niet meer doen dan enkel wat “ja” stamelen. Maar dan! Na het stellen van mijn vraag – waarbij Peter en Sofie waarschijnlijk dachten: “zo’n dwaze vraag hebben we nog nooit gehoord!” – geef ik mijn antwoord. “Daaaan… is het 100 % zeker een lama!”. Gelach aan de andere kant van de lijn, en opeens dringt het tot me door wat voor een belachelijk antwoord ik heb gegeven. Goed geprobeerd Maai. Daar gaat je street credibility, voor zover je die al had.

Maar wat springt er daar opeens uit die doos?? EEN LAMA! “Maaike! ‘T IS JUST!”, en ik kan alleen maar “shiiiit, shiiiit” en “zaaalig” zeggen! Man man, wat een zalig begin van de dag, zo maar eventjes 375 knotsen te spenderen in de Fnac of zo. Heerlijk! Bedankt, Piel!!

Dan, off to school. Daar wacht me een nog leukere verrassing! Mijn Mädchen – nu voor de volledigheid, want op de radio raakte ik niet verder dan “Linde met haar slecht, slécht karakter”: Annelore! Fleur! Lieselot! Tine! Ine! Linde! Aurélie! – hebben een gepersonaliseerde versie van Mega Mindy Tijd voor me opgenomen, met clipje en al! Ik was tot in het diepste van mijn ziel ontroerd: “Ze is fantastisch, ze is wat spastisch, ja we zieeen haar graag! Het is Meeeegaaaa Maaike, die een’ntwintig wordt vandaag!”, en dat gezongen als volleerde Free Souffriaus, en gedanst als cavia’s op speed, xtc en lsd – al was dat laatste vooral toepasbaar op Mega Tiny. Bedankt allemaal, jullie zijn fantastisch!

Oeh, en de cadeautjes zijn natuurlijk ook fantastisch! Een lekker etentje in De Kleine Prins vanwege de mama, Warre die een variant op Happy Birthday zingt voor mij, een nieuw mobieltje van mijn allerliefste, Hugo Deep Red en een heus verwenpakket van mijn Mädels, een Mygazine-bon van mijn mentale en muzikale soulmate Stef (Whihi! Die ondertussen ook al verzilverd is!). En er is nog meer op komst, naar het schijnt! Joepie de poepie!

Pfrt, 21, who cares! ‘t Het zal inderdaad alleen maar leuker worden, aan de verjaardagen zelf te oordelen ^^! Bedankt, bedankt, bedankt!