Van Mlle Assorti kreeg ik een Stylish Blogger Award, met sterretjes en al, zot! Op zulke momenten sta ik zonder woorden, maar ik wil haar alvast heel hartelijk bedanken voor die grote eer, en ook mijn mama omdat ze mij zo stijlvol heeft opgevoed, en mijn zus omdat ze mij uitlachte telkens ik een niet-stijlvolle kledijcombinatie probeerde, zodat ik die weer ging uittrekken, en mijn lief omdat hij eigenlijk net hetzelfde doet als mijn zus, maar ik apprecieer hem daar enorm voor, aangezien de meeste mannen misschien onverschillig “Hmm, jaja, zeer schoon, schat” zouden mompelen, wanneer ze de vraag “Trekt dit eigenlijk op iets?” voorgeschoteld krijgen. *pinkt een traantje weg van ontroering, Halle Berry-style!*
Dat ik zeven dingen over mezelf moet vertellen, dat hoort bij het in ontvangst nemen van de award. Stylish, dat houdt voor mij in dat ik het in de eerste plaats mooi vind, dus blog ik vandaag over zeven mooie dingen.
- Ik hou ongelooflijk veel van vergezichten en kruip graag op torens om zo ver mogelijk te kunnen zien. Maar ook op de begane grond speur ik de horizont af: waar de N42 en de E40 samenkomen, zit ik altijd te turen of ik de drie torens van Gent zie. Extatisch als dat inderdaad het geval is, natuurlijk. Sinds ik uit Konstanz terug ben, waar ik elke dag het prachtigste vergezicht van de hele wereld had (de Bodensee die er elke dag anders uitzag, de Alpen die achter de Bodensee liggen, maar die van hard to get speelden en zich niet elke dag lieten zien), moet ik het hier in onze studio stellen met een zicht op de beginnende Vlaamse Ardennen. Ook schoon, daar niet van, maar het verschil is toch wezenlijk.
- “Van Liefde”: aan mijn familienaam hangt niet zo’n mooi verhaal vast als u allemaal misschien wel denkt. Als zestienjarige hoopte ik op een verhaal over een man die zotverliefd was geworden op een onbereikbare vrouw, die zich helemaal verloren had in zijn passie en die ze daarom spottend “die die gek is geworden van de liefde” noemden. Tot een taak over namenetymologie die we voor Nederlands moesten maken, ruwweg paal en perk stelde aan mijn fantasie. Een gemeenteklerk schreef een paar 100 jaar geleden de naam “Van Lierde” verkeerd, et voilà, een nieuwe stam was geboren. Onspectaculairder wordt het niet, inderdaad. Maar misschien was die gemeenteklerk wel zotverliefd en kon hij niet slapen van de passie en was hij daarom zo moe dat hij die naam verkeerd schreef?
- Ik heb te veel fantasie.
- Elke dag iemand blij maken of doen lachen, met een mopje, een compliment, een dom dansje, een “goeiedag” aan een compleet onbekende op straat, … is een dingetje dat iedereen op zijn dagelijkse todolijst zou moeten zetten. Ik doe alvast mijn best. Iemand een goed gevoel geven over zichzelf, is op zijn beurt voor jezelf ook een wreed goed gevoel. Ik ben dus eigenlijk een dikke egoïst, met andere woorden :). Maar wel een altruïstische, denk ik dan.
- Omdat Mlle Assorti naast mij allemaal van die ijverige wijven of Leuvense stikseldeernes nomineerde, toch even voor de duidelijkheid: ik kan niet stikken, haken, naaien of breien. Ik heb wel heel veel bewondering voor de creaties van sommige blogsters en kan ook zeer goed gestikte, gehaakte, genaaide en gebreide kleren kopen, dat dan weer wel. Mijn meme heeft al die vaardigheden wel onder de knie, als de beste. Ik zie mijn meme ongelooflijk graag, mede omdat al mijn broeken te lang zouden zijn zonder haar en mijn jeansbroeken vol gaten zouden blijven zitten tussen mijn benen (heeft iemand van jullie dat ook? Àl mijn jeansbroeken slijten echt supersnel door tussen mijn benen, boehoe). Mijn mama heeft die naaimicrobe niet geërfd – de ene teddybeer die ze eens in een hobbycursus (anno 2004) ging maken, ligt nog altijd in stukken en zonder ogen achterin de kast en cracks me up every time.
- Als we na alweer een weekend hard werken in ons huis de deur achter ons dichttrekken, geef ik eerst altijd een kusje op de deurstijl, dikwijls met een zinnetje als “Braaf zijn eh huizeken” of “Ge moet niet wenen, we zijn niet te lang weg”. KDNDG houdt het bij een soort schouderklopje op de muur. Wij zijn een beetje zot in ons hoofd, wij.
- In 2011 – binnen een paar maanden – zijn KDNDG en ik tien jaar samen. “Hoe en ge zijt gij nog maar 24 en hoe kan dat nu en allez ge hebt gij toch geen jeugd gehad en oeeh ik zou dat nooit niet kunnen en amai gulder zijt goed zot, zijt ge elkaar nog niet beu?” is een reactie die we de laatste jaren minder en minder krijgen, gelukkig. We zijn geen plakkoppel, geen koppel dat elkaar in de weg staat / heeft gestaan in al die tijd. Ik weet dat het keihard cheesy klinkt, maar ik denk dat wij in onze puberjaren als twee convergerende lijnen naar elkaar zijn toegegroeid, en dat we iets voor ons convergentiepunt – dat tegelijk ook een divergentiepunt aankondigt – plots van koers zijn veranderd en twee vrij parallelle lijnen zijn geworden. Ok, nu ik het nalees, klinkt dit niet cheesy, maar gewoon keihard-diehard-wiskundenerdachtig. Maar ik kan er niet aan doen, zo stel ik mij dat visueel voor in mijn hoofd. Shoot me, shoot me now.
Ik geef deze award door aan vijf vrouwen die ik om hun stijlgevoel bewonder, of dat nu gaat om mode, menselijk contact, moeder-zijn, schrijven, of gewoon om hoe ze in het leven staan: Telrunya, Tess, Tamara, Elza D. en Schaapje. Toch een beetje mijn persoonlijke stijliconen!
Daar zeg je me wat