Bijna een maand later, en mijn frank valt: Een Award! Woe To The Hoe!

Van Mlle Assorti kreeg ik een Stylish Blogger Award, met sterretjes en al, zot! Op zulke momenten sta ik zonder woorden, maar ik wil haar alvast heel hartelijk bedanken voor die grote eer, en ook mijn mama omdat ze mij zo stijlvol heeft opgevoed, en mijn zus omdat ze mij uitlachte telkens ik een niet-stijlvolle kledijcombinatie probeerde, zodat ik die weer ging uittrekken, en mijn lief omdat hij eigenlijk net hetzelfde doet als mijn zus, maar ik apprecieer hem daar enorm voor, aangezien de meeste mannen  misschien onverschillig “Hmm, jaja, zeer schoon, schat” zouden mompelen, wanneer ze de vraag “Trekt dit eigenlijk op iets?” voorgeschoteld krijgen. *pinkt een traantje weg van ontroering, Halle Berry-style!*

Dat ik zeven dingen over mezelf moet vertellen, dat hoort bij het in ontvangst nemen van de award. Stylish, dat houdt voor mij in dat ik het in de eerste plaats mooi vind, dus blog ik vandaag over zeven mooie dingen.

1. Ik hou ongelooflijk veel van vergezichten en kruip graag op torens om zo ver mogelijk te kunnen zien. Maar ook op de begane grond speur ik de horizont af: waar de N42 en de E40 samenkomen, zit ik altijd te turen of ik de drie torens van Gent zie. Extatisch als dat inderdaad het geval is, natuurlijk. Sinds ik uit Konstanz terug ben, waar ik elke dag het prachtigste vergezicht van de hele wereld had (de Bodensee die er elke dag anders uitzag, de Alpen die achter de Bodensee liggen, maar die van hard to get speelden en zich niet elke dag lieten zien), moet ik het hier in onze studio stellen met een zicht op de beginnende Vlaamse Ardennen. Ook schoon, daar niet van, maar het verschil is toch wezenlijk.
2. “Van Liefde”: aan mijn familienaam hangt niet zo’n mooi verhaal vast als u allemaal misschien wel denkt. Als zestienjarige hoopte ik op een verhaal over een man die zotverliefd was geworden op een onbereikbare vrouw, die zich helemaal verloren had in zijn passie en die ze daarom spottend “die die gek is geworden van de liefde” noemden. Tot een taak over namenetymologie die we voor Nederlands moesten maken, ruwweg paal en perk stelde aan mijn fantasie. Een gemeenteklerk schreef een paar 100 jaar geleden de naam “Van Lierde” verkeerd, et voilà, een nieuwe stam was geboren. Onspectaculairder wordt het niet, inderdaad. Maar misschien was die gemeenteklerk wel zotverliefd en kon hij niet slapen van de passie en was hij daarom zo moe dat hij die naam verkeerd schreef?
3. Ik heb te veel fantasie.
4. Elke dag iemand blij maken of doen lachen, met een mopje, een compliment, een dom dansje, een “goeiedag” aan een compleet onbekende op straat, … is een dingetje dat iedereen op zijn dagelijkse todolijst zou moeten zetten. Ik doe alvast mijn best. Iemand een goed gevoel geven over zichzelf, is op zijn beurt voor jezelf ook een wreed goed gevoel. Ik ben dus eigenlijk een dikke egoïst, met andere woorden :). Maar wel een altruïstische, denk ik dan.
5. Omdat Mlle Assorti naast mij allemaal van die ijverige wijven of Leuvense stikseldeernes nomineerde, toch even voor de duidelijkheid: ik kan niet stikken, haken, naaien of breien. Ik heb wel heel veel bewondering voor de creaties van sommige blogsters en kan ook zeer goed gestikte, gehaakte, genaaide en gebreide kleren kopen, dat dan weer wel. Mijn meme heeft al die vaardigheden wel onder de knie, als de beste. Ik zie mijn meme ongelooflijk graag, mede omdat al mijn broeken te lang zouden zijn zonder haar en mijn jeansbroeken vol gaten zouden blijven zitten tussen mijn benen (heeft iemand van jullie dat ook? Àl mijn jeansbroeken slijten echt supersnel door tussen mijn benen, boehoe). Mijn mama heeft die naaimicrobe niet geërfd – de ene teddybeer die ze eens in een hobbycursus (anno 2004) ging maken, ligt nog altijd in stukken en zonder ogen achterin de kast en cracks me up every time.
6. Als we na alweer een weekend hard werken in ons huis de deur achter ons dichttrekken, geef ik eerst altijd een kusje op de deurstijl, dikwijls met een zinnetje als “Braaf zijn eh huizeken” of “Ge moet niet wenen, we zijn niet te lang weg”. KDNDG houdt het bij een soort schouderklopje op de muur. Wij zijn een beetje zot in ons hoofd, wij.
7. In 2011 – binnen een paar maanden – zijn KDNDG en ik tien jaar samen. “Hoe en ge zijt gij nog maar 24 en hoe kan dat nu en allez ge hebt gij toch geen jeugd gehad en oeeh ik zou dat nooit niet kunnen en amai gulder zijt goed zot, zijt ge elkaar nog niet beu?” is een reactie die we de laatste jaren minder en minder krijgen, gelukkig. We zijn geen plakkoppel, geen koppel dat elkaar in de weg staat / heeft gestaan in al die tijd. Ik weet dat het keihard cheesy klinkt, maar ik denk dat wij in onze puberjaren als twee convergerende lijnen naar elkaar zijn toegegroeid, en dat we iets voor ons convergentiepunt – dat tegelijk ook een divergentiepunt aankondigt – plots van koers zijn veranderd en twee vrij parallelle lijnen zijn geworden. Ok, nu ik het nalees, klinkt dit niet cheesy, maar gewoon keihard-diehard-wiskundenerdachtig. Maar ik kan er niet aan doen, zo stel ik mij dat visueel voor in mijn hoofd. Shoot me, shoot me now.

Ik geef deze award door aan vijf vrouwen die ik om hun stijlgevoel bewonder, of dat nu gaat om mode, menselijk contact, moeder-zijn, schrijven, of gewoon om hoe ze in het leven staan: Telrunya, Tess, Tamara, Elza D. en Schaapje. Toch een beetje mijn persoonlijke stijliconen!

Die Stille vor (und nach) dem Sturm

Zondagavond, lekker rustig aan mijn bureautje, werkend aan mijn thesis. Mijn gedachten dwalen echter steeds af naar de voorbije dagen, die eivol met activiteiten, bureaucratie, nieuwe mensen en vreemde talen zaten. Vandaar, een blogpost om alle highlights even op een rijtje te zetten. Zo zijn jullie ook meteen weer mee/met mijn wel en wee. Rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, I has it.

[Zondagavond eindigde in een Skype-sessie met mijn allerliefste, dus werkte ik mijn bericht pas vandaag af. Ik vond die eerste zinnen echter nogal sfeerscheppend, dus heb ik ze maar laten staan. Dichterlijke vrijheid, I has it.]

Woensdag – eerste dag van het Orientierungsprogramm (God, als ik aan die eerste dag terugdenk, lijkt dat dus echt al een maand geleden)

• Ontmoeting met Triin aan de bushalte naar de Uni (een Estse die hier een semester economie studeert), met Kathi en Tanja (twee Duitse Mädels die psychologie studeren in Maastricht, maar hier op Erasmus zijn) en Henrika (een Finse Verwaltungswissenschaftlerin)
• Juij, sociaal contact!
• Ontmoeting met Herr Nicolas B Ege, your all time favourite Oripro-grandpa, echt een lieve man die zich met hart en ziel inzet voor alles wat met internationalisering aan de Uni Konstanz te maken heeft. Van hem en de groep enthousiaste jonge mensen rond hem, beter gekend als LEI (Lokale Erasmus Initiative), kregen we onze eerste Brezel. Ik ben er niet zo zot van, moet ik zeggen.
• In ruil voor die Brezel moest je normaal gezien wel een Duitstest maken, om te zien in welke groep, naargelang je Deutschkenntnisse, je daarna voor de rest van het programma werd ingedeeld. Maar MA Germanistik zijn en toch nog moeten bewijzen dat je Duits van een goed niveau is, vonden zelfs de organisatoren hier er een beetje over, dus deed ik de test niet. Konstanz heeft een rebel van mij gemaakt. Hm.
• Omdat ik hier al een week was (lees: omdat ik een regelteef ben), had ik al redelijk veel van de praktische beslommeringen gedaan, zoals de bankrekening openen, de Solispende betalen, de Anmeldung als burger van Konstanz, … Ik kon dus rustig nog mijn Studi-ticket (semesterkaart voor alle buslijnen én de ferry voor een luttele 38 euries) en mijn Mensa-chipkaart (om je eten in de Mensa te betalen, kopies te nemen in de bib, …) kopen.
• De vegetarische schotels in de Uni-Mensa zijn zeer eetbaar! € 2,80 is ook geen geld voor wat je krijgt (bijvoorbeeld: bladerdeeggebak gevuld met spinazie en fetakaas, ongeveer een kilo rijst als Beilage en een flinke pot kersenyoghurt als dessert), dus je hoort mij zeker en vast niet klagen! Vandaag at ik als Wahlessen Schweinegeschnetzeltes Züricher Art mit Kartoffeln, kwestie van mijn regionale integratie wat te bevorderen. Volgende keer neem ik toch wel weer vegetarisch, denk ik. (Er was ook het € 2,55 “dure” Stammessen, kip met een krokante korst, frietjes en een slaatje, maar daar stonden natuurlijk drie miljoen mensen te wachten.)
• “Immatrikulation” is inderdaad net zo vies als het klinkt. Dat is de eigenlijke inschrijving aan de Uni en een saai werk van lange adem en wachten, wachten, nog veertigduizend personen voor mij, wachten, oh man ik krijg honger, wachten, ah yes ‘t is aan mij, ondertekenen, woehoe ik ben buiten!
• De cocktailbar heet hier Die Cocktailbar (surprise!), ligt vlakbij de heilige grond van het Münster en heeft een kaart met ongeveer 135 verschillende shakes aan werkelijk spotgoedkope prijzen (2,5 tot 4 euro).
• Ik sprak vandaag zeker vier talen door elkaar (Duits, Nederlands, Engels en een beetje Frans), met als resultaat dat daaruit spontaan een nog niet bestaande vijfde taal ontstond, een mix van alles door elkaar. Echt, höllische Kopfschmerzen ‘s avonds!

Donderdag

• Uitslapen! Omdat ik dus een regelteef ben (loont zich!), en hoefde ik pas om 13h30 op de Uni te zijn voor de rondleiding door het Sprachlehrinstitut en de Bibliothek.
• Ja mensen, wat die bibliotheek betreft. Serieus. Ik. Was. (En ben nog steeds.) Totaal. Overdonderd! De Bibliothek bevindt zich in het hart van de universiteit, bevat ongeveer 2 miljoen boeken van alle vakgroepen en over elk mogelijk onderwerp, die allemaal vrij toegankelijk opgesteld staan (de oppervlakte is dus reusachtig) en is 24 op 24, zeven dagen op zeven geopend. *insert HALLELUJAH-koortje* Er is overal Wifi, er is een krantenhoek met gezellige zetels en internationale kranten en tijdschriften, een grote Mediothek, er zijn computers, toiletten, grote print-kopieermachines op praktisch elke hoek (waarmee je ook kan scannen, en de scanopdracht – in plaats van af te drukken – heel eenvoudig in pdf naar je eigen e-mailadres kan sturen), tafeltjes waar je rustig alleen kan werken, afgesloten lokaaltjes waar je samen aan een groepswerk kan werken, … Èn ze hebben van die custom-made fancy en superhandige doorzichtige draagtassen (met niet-doorzichtige tassen of je jas kom je er niet in). Check de mijne, ik ben er een beetje verliefd op!
• Echt, de bibliotheek was the main event van donderdag. Daarna enkel nog onbeduidendheid. En vooral, moeheid. Ik zat er dus vroeg in.

Vrijdag

• Na de deskundige uitleg van Frank E. Lutzenberger (een gekruiste Duits-Japanner met een fantastisch gevoel voor humor) over ECTS-dink, Transcript of Records-gevaren en Scheine-beesten, volgde alweer een rondleidingendag. Ditmaal door het Rechenzentrum (de place to be als je problemen hebt met je computer, je wordt gratis verdergeholpen!) en over de sportterreinen van de Universität. Konstanz heeft het beste, grootste én voordeligste sportaanbod van alle universiteiten en hogescholen in Duitsland, dus je kan je voorstellen dat ook dit alweer de moeite was. Wat mijn sportieve prestaties betreft: ik zal hier yoga doen (op donderdagavond), zumba (op vrijdagavond) en af en toe een occasionele duik in het zwembad maken. Windsurfen of zeilen klinken natuurlijk spannender, maar ik wil graag levend naar huis komen, en bovendien zaten deze cursussen natuurlijk meteen vol.
• Besef: ze geven graag rondleidingen in Konstanz. En ik ga graag mee!
• ‘s Avonds was er dan de Nice Taste-party georganiseerd door LEI, maar het leek eerder een schoolfeestje georganiseerd door juffrouw An en juffrouw Vera van het zesde leerjaar. We zochten dus snel andere oorden op en belandden in Klimperkasten, een fijn cafeetje in jaren ’50-stijl in het centrum. Bijna waren we nietsvermoedend de Corso Bar binnengestapt, op aanraden van een local, maar door de ijzeren paal die we door het raam konden zien, kregen we op tijd door dat deze bar niet meteen “ons genre” was (lees: er hing een schaarsgeklede vrouw rond die paal. Te “dansen” enal.)
• In Finland is paaldansen een echte sport, met lessen en zo. Goed voor de spieren, naar het schijnt. Dewelke, vraag ik mij dan af, maar dat zei Henrika er niet bij.

Zaterdag – weekend, dus rust? Think again!

• Normaal gezien zouden we de zaterdagvoormiddag de plaatselijke Flohmarkt bezoeken, maar we waren allemaal zo bekaf van de voorbije dagen, dat we gewoon bleven liggen. In de namiddag stond namelijk een Stadtführung door Konstanz op het programma, dus de rust was welgekomen.
• De Stadtführung was zeer de moeite, met Herr Ege als volleerde gids. Liefste toekomstige bezoekers, verwacht jullie maar aan iets soortgelijks met mij als gids als jullie hierheen komen, want de stad is gewoon te mooi om er niet eens volledig en op je gemakje door te lopen.
• ZEPPELINS! Ik zag de eerste echte zeppelin in heel mijn leven! En ik ben er helemaal gek op! Die voor mij sprookjesachtige dingen vliegen hier dus gewoon rond, over de stad en de Bodensee. Graf Zeppelin werd namelijk in Konstanz geboren, en week daarna uit naar Friedrichshafen aan de andere kant van het meer, vanwaar de zeppelins sinds enkele jaren weer uitvliegen. Wees gerust, deze soort kan niet meer ontploffen, geen Hindenburg II dus. Echt, I love them!

• Zaterdagavond was een avondje op’t gemak, met wat thesiswerk én met mijn eerste echte kookwerk hier: rundsvlees in citroen-thijmmarinade (copyright Nigella) met prinsessenboontjes en patatjes. Dat het goed was!

Zondag – Meersburgdag

• Vandaag kropen we op de ferry richting Meersburg, een middeleeuws dorpje met typische Fachwerkhäuser, een Alte Burg én een Neue Burg. Ik moest aldoor aan Linde denken, zij zou het hier fantastisch vinden (kerel, ze hebben hier zelfs locals die zich als middeleeuwers verkleden! Eat that Carcassonne!).
  
• In de torenkamer van de Alte Burg droeg ik in opdracht van opa Ege een gedicht voor van de Duitse dichteres/schrijfster Annette von Droste-Hülshoff, die in diezelfde kamer werkte, veel liefdesverdriet had en uiteindelijk ook stierf. De sloore.

An Levin Schücking

O frage nicht, was mich so tief bewegt,
Seh’ ich dein junges Blut so freudig wallen,
Warum, an deine klare Stirn gelegt,
Mir schwere Tropfen aus den Wimpern fallen.

Mir träumte einst, ich sei ein albern Kind,
Sich emsig mühend an des Tisches Borden;
Wie übermächtig die Vokabeln sind,
Die wieder Hieroglyphen mir geworden!

Und als ich dann erwacht, da weint’ ich heiß,
Daß mir so klar und nüchtern jetzt zu Mute,
Daß ich so schrankenlos und überweis’,
So ohne Furcht vor Schelten und vor Rute.

So, wenn ich schaue in dein Antlitz mild,
Wo tausend frische Lebenskeime walten,
Da ist es mir, als ob Natur mein Bild
Mir aus dem Zauberspiegel vorgehalten;

Und all mein Hoffen, meiner Seele Brand
Und meiner Liebessonne dämmernd Scheinen,
Was noch entschwinden wird und was entschwand,
Das muß ich Alles dann in dir beweinen.

• Vlak nadat we in Meersburg op de ferry gestapt waren die ons terug naar Konstanz bracht, begon het in Meersburg te sneeuwen! Oef! ‘t Was wel grappig om te zien hoe de Nieuw-Zeelandse Rebecca heel erg teleurgesteld was: ze heeft in haar leven nog nooit sneeuw gezien. Afijn: het weer is hier in Baden-Württemberg dus een beetje raar, maar in Konstanz schijnt de zon bijna altijd! Yay for me!

En nog wat weetjes soundso (niet-Germanisten: spreek uit [zo:oentzo:])

• Ik hou onnoemelijk veel van het geluid dat mijn kamer binnendrijft overdag: de lage “toooooeeeet toooeeeet” van de schepen die de Seerhein opvaren en in de Konstanzer haven aanmeren, maakt mij ongelooflijk kalm.
• Ik ben superblij met mijn eigen stekje in Paradies! Aanvankelijk wou ik liever samen met anderen in een WG zitten, in het met Erasmusstudenten gevulde Europahaus verder in mijn straat, maar nu heb ik het voordeel van vriendinnen in datzelfde Europahaus, bij wie ik steeds terechtkan, én mijn eigen plekje als ik even geen zin heb in sociaal gedoe of op mijn gemak wil werken. Optimaal!
• Straks heb ik mijn eerste echte les! “Das Rohe und das Gekochte”, over kokeneten in literatuur. Spannend!
• De reclame voor vleesproducent Meica op de radio klinkt als “Maaike macht das Würstchen!”. Ganz toll ja.
• Ik heb tot nu toe nog geen zin gehad in frietjes van bij Eddy.
• Wel in kip tikka massala, die maak ik later deze week dus eens klaar.
• “Heej oewiest!” is hier “Hey, alles klar?” ‘t Herinnert me steeds aan Tine en haar “ich komme ganz gut klar mit dir” :).
• Uni Konstanz is there for you! Terwijl het bij ons eerder zo is van “wij zijn de universiteit, jullie de studenten, en alles wat wij voor jullie kunnen doen, moeten jullie eigenlijk zelf maar een beetje uitzoeken”, is het hier compleet anders. Ik heb nog nooit zo’n grondig georganiseerde en goed gestructureerde uniefmachine meegemaakt, volgens mij kunnen we daar in België nog heel wat van leren.
• Woensdagavond is er hier in de universiteit zelf de Ersti-Party. Een fuif in de Blandijn (say Aquarium), ik zie het niet meteen gebeuren.
• Ik heb jullie waarschijnlijk al lang genoeg verveeld met mijn alweer veel te lange post, dus sluit ik hier af! Nog eens struinen door de deutsche Literatur-sectie hier vlak naast mij (ik zit op dit eigenste moment namelijk in de bib, waar ik mijn eigen plekje dus al gevonden heb ^^).
• Tschüss!

Over hemdjes, missen en Erasmusdink

Woeps. Plots zijn het nog maar zes dagen tot ik naar Konstanz vertrek!

Ondertussen heb ik het gevoel een beetje stilgestaan te hebben. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik tot nu toe nog niet heel erg veel opgestoken heb van de manama Literatuurwetenschappen, dat de organisatie suckt en dat ik er misschien toch beter al wat vakken van de lerarenopleiding had bijgenomen. Ik heb wel al flink gewerkt aan mijn paper voor vroegmoderne fictieliteratuur en aan mijn thesis, maar zoals steeds bestaat die nog uit heel veel losse flodders, langere stukken tekst die nog niet in een samenhang geplaatst zijn en duizend citaten uit de primair- en secundairliteratuur. ‘t Zal een Konstanz-werk worden om die tot een mooi geheel te structureren. Morgen ga ik nog eens op bezoek bij de Erasmuscoördinatordude, wiens naam ik hier niet zal noemen, maar van wie ik wel zal zeggen dat die mens te overwerkt en te overstelpt is met vanalles en nog wat om zijn werk volledig naar behoren te doen. Dus KUL: geef die man een assistente of twee, dan is iedereen tevreden. Met hem moet ik mijn vakken die ik in Konstanz ga volgen nog eens bespreken, maar zoals het er nu uitziet, wil ik heel graag het Hauptseminar “Lyrik der DDR” (vanzelfsprekend), het Oberseminar “Das Rohe und das Gekochte” (dat vak over eten en koken in literatuur, opnieuw, vanzelfsprekend) en het Hauptseminar “Können Filme erzählen?” (over narratologie in films, lijkt mij zeer interessant) volgen. Van het laatste ben ik wel nog niet zeker of ik het überhaupt wel màg volgen als Erasmusstudente, ik wacht nog op een antwoord van de prof in kwestie.

Voor de rest ben ik heel opgetogen over het feit dat ik daar mijn eigen zelfstandige leventje zal leiden, maar anderzijds blijkt al dat afscheid nemen toch wat zwaarder dan verwacht, ook al ben ik maar vijf maanden weg. Zondag had ik een verjaardags- annex afscheidsfeestje met mijn beste vriendinnen, en toen de “oldest bestest friend” plots een emotioneel moment kreeg (ik kijk naar niemand), kreeg ik het ook moeilijk. En natuurlijk is er KDNDG, die een panische angst ontwikkeld heeft over “naar huis komen met een Duitser” en “sebiet wilt ge daar blijven”. Het feit dat er ons na die vijf maanden een spannend en nieuw avontuur samen te wachten staat, lijkt hij soms te vergeten. Ik daarentegen kijk ook daar ongelooflijk hard naar uit, nog harder zelfs dan naar dit buitenlandse avontuur.

Afijn. Jullie zullen me alleszins niet te veel hoeven te missen, want leve de technologie hé! Blogs en twitter en facebook en mail en Skype bestaan niet voor niets! Het ziet er dus naar uit dat deze obscene blog de komende maanden obsceen vaak over mijn Erasmusbelevenissen zal gaan, maar ik zal mijn best doen om er niet gewoon een oplijsting à la “en toen deed ik dit, en toen ging ik daarheen, en vandaag was het 20°C, maar gisteren regende het, en mijn patatten waren te ver gekookt, en mijn vlees was aangebrand, maar mijn hemdje met die pofmouwtjes was wél ongelooflijk goed gestreken voor mijn eerste keer” van te maken.

Hoewel ik niets kan beloven, want als ik dat hemdje daadwerkelijk goed strijk, dan ga ik daar natuurlijk wel over bloggen. Weet gij wel hoe moeilijk dat is!

Im Paradies

Nog 50 dagen tot ik naar Konstanz vertrek!

De afgelopen week heb ik heel wat nieuws gekregen over de ManaMa Literatuurwetenschappen (o.a. mijn resultaten, die heel goed zijn, juij – maar eigenlijk doet het me allemaal heel weinig. Het gevoel van “ik heb al een diploma, wat er nu bijkomt, is mooi meegenomen” is echt veel sterker dan ik had verwacht), en vooral over mijn verblijf in Konstanz. Het zogenaamde “Vorlesungsverzeichnis” staat online, zodat ik mijn vakken kan beginnen kiezen. Er is onder meer een vak rond eten en literatuur, mijn literatuurwetenschappelijk-culinaire hart schreeuwt van YES YES YES! De info over mijn Erasmusbeurs zou een dezer toch ook moeten toekomen, en op verder nieuws van een eventuele DAAD-beurs om mijn onderzoeksverblijf in Konstanz mee te financieren wacht ik nog steeds. De aanvraag voor een FWO-beurs is ook ingediend, maar pas op 23 juni krijg ik nieuws daarover. En het blijft natuurlijk ook uitkijken naar andere toekomstopties, gezien de slaagkans om daadwerkelijk FWO-aspirant te worden toch wel de volle 27 procent bedraagt. Mocht er onder mijn lieve lezers dus iemand zijn die me meer info kan geven over de LIO-opleiding, please enlighten me, want ik ben nog niet helemaal mee.

Oeh, en het concreetste dat ik te zeggen heb: mijn huurcontract voor Konstanz is vastgelegd, van 1 april 2010 t.e.m. 31 augustus 2010. Ik zal dus vijf maanden vertoeven in een appartementje in dit gebouw, Wohnanlage Paradies in de Rheingutstraße. In datzelfde gebouw zitten nog een kleine 200 studenten, dus ik zal er hopelijk wel klap genoeg hebben. Ik had stiekem gehoopt om hier terecht te komen (modernste accomodatie, internet, tv- en telefoonaansluiting – niet dat ik die ga gebruiken, maar kom -, een eigen wasruimte in het gebouw, heel goede ligging, …), dus ik ben superblij! Het ligt op 100 meter van de Rijn, in het mooie stadsdeel Paradies dichtbij het oude stadscentrum, dus praktisch voor boodschappen en avondlijke stadsbezoekjes. Anderzijds ligt het dan wel iets verder van de Uni, die een kilometer of vijf verder op een hele hoge berg ligt, maar gelukkig is er een bushalte vlakbij. Ik ben namelijk niet van plan die zotte berg met de fiets op te desteren, de Blandijn was te voet al erg genoeg. (Ja ik ben lui.) Het ziet er nu nog heel kaal uit, maar ik kan al niet wachten om die kleine ruimte van 23 m² (mét kitchenette en eigen badkamertje, zij het in ieniemienieformaat) vol te stouwen met mijn persoonlijke spulletjes en foto’s. Ik ga er graag wonen, in mijn klein Paradieschen, ik voel het nu al een beetje!

En het belangrijkste deel nog eens in close-up (én in een van die kasten moet er volgens de kamerbeschrijving zelfs een microgolfoven staan, w00t! Al zou ik graag zo’n combi-exemplaar hebben om dingen te bakken ook, maar ik denk niet dat ze zo vrijgevig gaan zijn):

(foto’s (c) Seezeit)