Een ezel

… stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, u kent het wel.

De verbouwingen vorderen goed, na al het afbreken zijn we al begonnen met alweer (een stukje) op te bouwen. Al dat afbreekwerk heeft al voor ettelijke ritjes naar het containerpark gezorgd, die er op hun beurt weer voor zorgen dat onze auto elk weekend nogal vuil wordt. Op zondagnamiddag is het mijn afsluitende taak om de auto helemaal te stofzuigen en te waschen. Vandaag ging ik richting de doe-het-zelf-carwash – of hoe heet zo’n ding waar je zelf met spuitlans en schuimborstel aan de slag mag? Een raad: doe dat niet als het -1 °C is. Self carwash = water en schuim op de grond, overal. Self carwash bij -1 °C = ijs met schuimbolletjes op de grond, overal. Nadat ik op weg naar de muntjesautomaat al eens op de knieën ging (niets ergs, geen pijn, wel geschrokken), moet mijn onderbewustzijn zo gedacht hebben van “hé fijn, dat vallen, dat wil ik nog eens doen!” Zodus: gewoon keihard achterover getuimeld toen ik zelf met de spuitlans aan de slag ging, vlak op mijn achterhoofd, paniek omdat ik dacht dat ik aan het bloeden was, daarna paniek omdat ik dacht dat ik zeker een hersenschudding en whiplash ging hebben, en dan uiteindelijk ook paniek – hoe dwaas – omdat ik dat muntje al ingestoken had, dat water aan het spuiten was en ik bang was dat mijn krediet helemaal opgebruikt ging zijn voor ik van mijn val was bekomen.

Het is duidelijk, ik ben geen ezel. Een zeer, zéér lomp kind met een knoert van een buil op haar achterhoofd en koppijn sindsdien daarentegen wel.

Minutenkwestie

Eén minuut.

Ik moest deze ochtend in Gent nog wat documenten binnenbrengen om de inschrijving voor mijn doctoraat in orde te maken (je moet daar dus papier ter waarde van een halve boom voor indienen hé mensen, en overal moet er een handtekening op staan, en elk formulier moet je natuurlijk op telkens een andere dienst gaan halen), en ik had een strak plan.

7h59: Z – 8h20: GSP

hop-on-hop-off tram 21/22 en tram 1

eindbestemming Blandijn, twee minuutjes werk

hop-on tram 1 naar GSP

9h11: GSP – 9h42: Z

Ik zou dus de directe trein nemen, dan snel naar perron 16 of 17 hossen – of waar vertrekken tram 21 en 22 tegenwoordig in de openbarevervoershel die Gent momenteel is? -, aan de Zonnestraat-halte van de tram springen en dan snel op een tram 1 proberen te raken, want zo raak je volgens mij nog steeds het snelst aan de Verlorenkost / Blandijn. (Van de Gentse busplannen weet ik niets, dus als iemand me zou kunnen zeggen of er een bus is die van aan Gent Sint Pieters snel naar de Blandijn/ het Sint-Pietersplein / de Sint-Pietersnieuwstraat rijdt, dat ware ook wel handig!)

Toen ik uit het station kwam, zag ik tram 22 net wegrijden, dus moest ik op een volgende wachten. Hetzelfde liedje met tram 1: net te laat om erop te springen aan het begin van de Veldstraat. Dan maar te voet naar de Blandijn (het regende, of wat dacht u?). Twee minuutjes om mijn papieren in te dienen (nadat ik daar natuurlijk vorige week al twee keer gestaan had, maar er telkens iets ontbrak of fout was ingevuld, grr!) en 8h53 op de klok: als er snel een tram zou komen, zou ik mijn 9h11-trein zeker kunnen halen. Snel snel de Sint-Kwintensberg weer naar beneden gehobbeld (last van schenenpijn alweer, wel lang geleden deze keer!), en wonder boven wonder, daar kwam net tram 1 aangereden!

This must be my lucky day, dacht ik. Afijn ja, ik had ietsje te vroeg victorie gekraaid. Aan elke halte moest er wel iemand afstappen, natùùrlijk reed er een trage vuilniswagen voor ons en bleven de lichten aan de Charles De Kerckhovelaan ontieglijk lang op rood staan. Maar toch, de lucky day kwam weer binnen handbereik: toen de tram in de laatste rechte lijn naar de tramtunnel aan Gent Sint Pieters reed, toonde de klok pas 9h07 aan! Tijd zat om mijn trein te halen!

Tot er VOOR DE ZOVEELSTE KEER AAARGH SERIEUS ZE LAPPEN MIJ DAT ALTIJD een stomme bus de toegang tot de tunnel blokkeerde, waardoor de tram dus pas na vijf minuten de tunnel kon inrijden en ons eruit kon laten.

Kunt ge tellen? Zeven plus vijf geeft twaalf. Geeft “dahag trein van 9h11″ om 9h12. Want natuurlijk heeft mijn trein nooit vertraging. Zo kostte één minuut me dus een heel uur. En ik heb dezer dagen niet echt tijd op overschot.

(En wat doet een weldenkend mens die nog een uur op z’n trein moet wachten terwijl de winkels in Gent-centrum nog niet open zijn? Die gaat naar het stationsbuffet, bestelt een koffie en leest zijn krant. Ik, natuurlijk, had er niets beters op gevonden dan tram 1 in de richting van Flanders Expo te nemen, om er een nieuwe IKEA-catalogus te gaan ophalen. Insert #hargl! DE IKEA GAAT DUS OOK MAAR OM 10H OPEN EH KERELS. ‘t Is maar dat ge’t weet. Wat mis ik Konstanz, alwaar je je boodschappen al om 7h kan gaan doen en de winkelcentra om 8h hun deuren openen.)

(En ja, ik ben in zaagmodus vandaag. Maar dat mag ook wel eens.)

Dood aan de Erasmuskilo’s

Erasmus, dat is op alle vlakken genieten. Genieten van de ongeveer duust nieuwe mensen uit zeker driehonderd verschillende landen die je leert kennen, van de input aan (in mijn geval) Duitse taal die je nog beter onder de knie wil krijgen, van de razend interessante lessen van soms intimiderende want superintelligente maar uiteindelijk heel vriendelijke en benaderbare proffen, van de bib die ik ongelooflijk hard ga missen (ja, ik ga de bib missen, ik ben een keiharde nerd – vanaf 1 oktober 2010 trouwens een keiharde doctorandus Van Liefde-nerd, wooshaa!!) van de zon en de 30°C aan het Strandbad Hörnle, het fantastische uitzicht vanop de Konstanzer Münsterturm, van de stad en de heerlijke winkeltjes en het slenteren en het voeren van de eenden en en en in het algemeen.

Maar het is ook genieten van de international dinner-avonden, van de laten-we-samen-een-pizza/Ofenkartoffel/kebab/ijsje/koffie met muffin-gaan-eten-uitstapjes, van de supergrote porties in de Mensa voor slechts € 2,55, van de talloze Roemeense diners én van het ontplooien van mijn eigen kookkunsten. Die zijn overigens niet slecht gebleken, maar ik heb een probleem met het inschatten van mijn hoeveelheden, in die zin dat ik dat dus niet kan. Ik maak altijd wat te veel: net te weinig voor een volwaardige tweede portie, maar tegelijk ook net dat teveel dat je na ‘t eten van “hoempf” doet doen. En omdat ik dus geen verspiller ben en in mijn leven al dikwijls de zin “Geef het maar aan Maaike, zij zal het wel opeten” heb gehoord, at ik dat beetje teveel dus ook op hé. Daarnaast is er ook wel het feit dat omeletten met nationaliteiten à gogo (ik maakte Italiaanse omeletten, Mexicaanse omeletten, Spaanse omeletten, Engelse omeletten, Franse omeletten, …) nu eenmaal een supermakkelijk en snel eenpansgerecht vormen, maar jammer genoeg caloriebommen zijn. Met als resultaat: 4 kilo erbij.

Screw Missie Orchidee en Missie Plantenbak dus, dacht ik begin augustus, hier is Missie Dood aan de Erasmuskilo’s. Mijn actieplan:

• Minder eten (mah gij, zot, zo’n goed actiepunt maat ojooo). Het inschatten van mijn hoeveelheden gaat steeds beter, volgens mij is dat iets wat ik perfect zal kunnen als ik 50 ben. Of zo. Snoepen hoef ik niet echt te laten, want dat heb ik hier – echtig in’t echtig – niet veel gedaan. Maar zet een zak Bugles en een vlootje Philadelphia voor mijn neus, en ik krijg nog gegarandeerd problemen met mijn zelfbeheersing. Dus daar kan nog aan gewerkt worden. Misschien dat ik weer punten begin te tellen, dat heeft me een aantal jaren geleden wel drie kilo lichter gemaakt.
• Minder boter gebruiken. Die knijpflessen met vloeibare boter/olijfolieachtige botersubstantie zijn handig, maar soms iets te handig. Ik wil altijd zo’n mooi boterrondje of -bloemetje maken in mijn pan, maar knijp dan steevast iets te kwistig in die fles.
• Mijn anderhalve à twee liter water drink ik alweer sinds mei heel trouw, maar sinds kort doe ik er zo’n plantenextractgoedje van Gerlinéa bij, Draineur Express heet het. Het ziet eruit als rioolwater (@KDNDG noemt het liefdevol “mmm, kaka!”), maar de smaak is gelukkig niet navenant. Na een kuur van tien dagen zou je resultaat moeten beginnen zien, maar ik vind het tot nu toe vrij teleurstellend. Ik moet er wel vijf keer meer door naar het toilet hollen per dag, alvast wat extra lichaamsbeweging!

• En wat die lichaamsbeweging betreft, drie woorden: Start to Run. Ja. Ik, Maaike Van Liefde, ben gestart met Start to Run. Het meisje dat tijdens elke interscholencross steevast ergens in de struiken stond te kotsen, dat probeerde aan de looplessen te ontsnappen door astma te veinzen (antwoord van de sportleraar: “Oh, maar we gaan in het bos lopen, die zuurstof is perfect voor jouw astma!” – Crap!), dat lopen HAAT, loopt vandaag de negende les met Evy – “hallo hallo en welkom alweer voor een nieuwe les” – Gruyaert. Vier en vijf minuten aan een stuk vandaag, ik ben al een beetje bang. Tegelijkertijd merk ik dat ik op de ingebouwde “rustdagen” òòk zin heb om te gaan lopen, wat ik persoonlijk een zeer vreemde maar niettemin aangename gewaarwording vind. Ik hou jullie op de hoogte, maar ik ben redelijk vastbesloten om alle lessen deze keer wél uit te lopen. Temeer daar KDNDG zei dat ik het nooit zal volhouden en hij me dus uitgedaagd heeft: als ik na die tien weken de vijf kilometer loop, dan krijg ik een cadeautje. Cadeautjes zijn a girl’s best friend, dus ik GA HET VOLHOUDEN! EDDET GOE GELEZEN??!

Het helpt natuurlijk niet echt dat ik na mijn terugkeer lunch- en dinerafspraakjes heb met ongeveer elke vriendin die ik heb, moet gaan eten bij mijn halve familie en die van KDNDG, ik van vriendin E. een bon heb gekregen voor 20 home made cupcakes (geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om die bon NIET in te ruilen ^^), en dringend Julie’s House nog eens moet gaan checken. Maar ik zal proberen me te beheersen. Thuis zal ik weer elke dag op de weegschaal kunnen gaan staan – hier had ik er geen -, dus dat wijzertje zal hopelijk een goede motivatie zijn. Op naar de 60, en als het even kan zelfs 58. Dus, allemaal samen: Dood aan de Erasmuskilo’s! I’ll keep you posted!

(ook over alle andere dingen, later eens, want there are a lot of things stirring in my pot lately, om in de thematiek te blijven)

Missie #thesis2306

Mijn euforische stemming van vorige week is gesmolten als sneeuw voor de zon – niet moeilijk ook, ‘t is hier godverdekke al drie dagen 30°C (en doef!), en het ziet er niet naar uit dat dat gaat veranderen de komende dagen, de occasionele avondonweders niet meegerekend. Ik ben nu voor serieus aan mijn thesis beginnen te schrijven, en het gaat bijlange zo vlot niet als ik had gehoopt. Ik zit nu op een dikke 4000 woorden, maar daar staan nog een hoop citaten en losse flodders in die ik uiteindelijk waarschijnlijk niet zal gebruiken. Doel is ergens tussen de 12.000 en de 15.000 te landen, en dat zou ik graag voor 23 juni klaargespeeld krijgen. Dat is gelijk binnen twee weken al, slik. De echte deadline is 23 augustus, maar ik heb mijn promotor beloofd dat ik in juni een eerste versie zou doorsturen, en bovendien wachten mij daarna ook nog drie Hausarbeiten, voor de vakken die ik hier volg. Die moeten elk ongeveer 12 tot 15 pagina’s lang zijn, en moeten ergens begin augustus ingediend worden. En ik schrijf niet al te snel, dus die zelfopgestelde deadlines zijn zeker niet overdreven.

Ik ben normaal geen al te grote zaag hier, maar hapfff, soms heb je van die momenten dat het allemaal een beetje te veel wordt, kennen jullie dat? Misschien zit de terugslag van de heerlijke week thuis er ook voor iets tussen, maar ik zag het echt echt echt zitten om de komende weken echt keihard te thesissen en te paperen, en die motivatie ben ik – nu al – een beetje kwijt. Mijn inspiratie ook, trouwens. Ik wéét wel ongeveer wat ik wil schrijven, het zit alleen niet echt gestructureerd in mijn hoofd, en het heeft ook nog niet te veel zin om eruit te komen, me dunkt. Maar het moet, het MOET, anders heb ik in juli grote, grote problemen. En ik weet dat ik het kan, want vorig jaar schreef ik in de drie eerste weken van mei ongeveer 20.000 woorden voor mijn thesis, toen ik daarover ook al in de stress was geschoten.

Spelen jullie dus even voor mijn geweten en geven jullie me een schop onder de kont? Om mij beter in de gaten te kunnen houden – en vergeef mij, ik weet dat sommigen dit een van de ergerlijkste twitter-forum-facebookgebruiken ooit vinden, jullie hebben gelijk -, ga ik vanaf vanavond ook mijn thesisvoortgang beginnen te tweeten. Heel subtiel, gewoon in de vorm van een – voorlopig nog viercijferig, hopelijk verandert dat snel – getal. Ter mijner motivatie, als een waarschuwing voor mezelf, en ook als een soort vorm van “sociale controle”. Want wer eher fertig ist, kann länger fertig sein. Screw missie #orchidee, hier is missie #thesis2306.

For the record: vanmorgen stond het tellertje op 3500 en een sjiek. Doorheen deze onproductieve dag zijn er dat 4034 geworden, maar how, de avond is nog jong en ik heb nog veel Cola Zero staan. Wish me luck.

Pure evil

’t Zijn weer Nationale Feestdagen in Maaikeland. Omdat ik de vorige keer niet zoveel zin had in feest en er anders een overlapping plaatsgevonden zou hebben van mijn Feestdagen met die van kindje Jezus, besloot ik, als president-premier van Maaikeland, om de feestvreugde van mijn onderdanen met drie weken uit te stellen – het was tenslotte niet de eerste keer dat dat gebeurde, er zou geen extra amendement in de wet ingeschreven moeten worden dat deze hervorming mogelijk maakte.

Ik heb in mijn carrière als president-premier van mijn eigen lijf al betere beleidskeuzes gemaakt, moet ik zeggen. Het is niet omdat een staatshervorming een keer (of vijf keer, zo je wil) lukt, dat dat voor toekomstige gelijkaardige operaties steeds garanties biedt.

Want mijn onderdanen besloten de feestvreugde van drie weken geleden doodleuk te bewaren, speciaal voor mij, zorgvuldig op te stapelen zodat ik zeker niets van de hen eerder onthouden convulsieve pret, accumulerende achalasie of lachen-gieren-brullenkramp zou moeten missen. In vloeiende bewegingen dansen ze door en uit mijn lijf, dat voor de Russen met wie ze samen goedkope wodka zuipen een gezellige datsja is, de mazurka (och wat zou het, niet Russisch maar Pools, rood is rood) en tokkelen ze in mijn hoofd op een vals gestemde balalaika.

En daarom komen er nu allerlei vreugdekreten uit mijn mond, zoals “Godmiljaaaar kan dat daar wat sneller” aan de kassa van de Kinepolis, en “Hoe kunt gij nu weten dat een Golf de veiligste kleine auto is, ge rijdt er ocharme nog maar twee dagen mee!” om te vieren dat het lief een nieuwe bedrijfswagen heeft gekregen. Daarom jubel ik “Oi bomma, jongvolwassene met pijn hier, meestal staat men dan zijn plaats af!” in de tram en zorg ik dat de volledige voorraad van Frituur Eddy na mijn bestelling is uitgeput en de lieve man zijn keet kan sluiten voor de avond. Daarom gooi ik confettikeien naar de feestverlichting in huis, terwijl mijn mooie migraineogen van ontroering tranen bij dat prachtige lichtspektakel. Daarom maak ik een vreugdevuur met alle lege Tampaxverpakkingen, blaas ik serpentines uit de hulzen, eet ik een spiesje van Dafalgans als aperitiefhapje en drink ik tequilashots uit halve eierdopjes (de oen die dat heeft nagemeten en die flagrante leugen in elke voorlichtingsfolder heeft laten drukken, hebben uitzinnige feestvierende vrouwen reeds lang geleden een “oversized theekop” kleiner gemaakt). Daarom is dat allemaal, ja. Een gruute fieste.

En wat mankeert er jou hm, makkelijke mannelijke male chauvinist pigbloglezer daar achter je machobureautje, die duidelijk denkt “hmpf, too much information” en “ze moet zo niet zagen, er zijn toch ergere dingen, zoals afgelaste voetbalwedstrijden bijvoorbeeld”? Go on now go, walk out the door van deze blog en keer nooit meer weder. Just turn around now ’cause you’re not welcome anymore enal! I hate you so much right now x3, aaaaaaah!

U bent gewaarschuwd. Hier huist pure evil momenteel.