Tschüssi Konschdanz!

Dood aan de Erasmuskilo’s

Erasmus, dat is op alle vlakken genieten. Genieten van de ongeveer duust nieuwe mensen uit zeker driehonderd verschillende landen die je leert kennen, van de input aan (in mijn geval) Duitse taal die je nog beter onder de knie wil krijgen, van de razend interessante lessen van soms intimiderende want superintelligente maar uiteindelijk heel vriendelijke en benaderbare proffen, van de bib die ik ongelooflijk hard ga missen (ja, ik ga de bib missen, ik ben een keiharde nerd – vanaf 1 oktober 2010 trouwens een keiharde doctorandus Van Liefde-nerd, wooshaa!!) van de zon en de 30°C aan het Strandbad Hörnle, het fantastische uitzicht vanop de Konstanzer Münsterturm, van de stad en de heerlijke winkeltjes en het slenteren en het voeren van de eenden en en en in het algemeen.

Maar het is ook genieten van de international dinner-avonden, van de laten-we-samen-een-pizza/Ofenkartoffel/kebab/ijsje/koffie met muffin-gaan-eten-uitstapjes, van de supergrote porties in de Mensa voor slechts € 2,55, van de talloze Roemeense diners én van het ontplooien van mijn eigen kookkunsten. Die zijn overigens niet slecht gebleken, maar ik heb een probleem met het inschatten van mijn hoeveelheden, in die zin dat ik dat dus niet kan. Ik maak altijd wat te veel: net te weinig voor een volwaardige tweede portie, maar tegelijk ook net dat teveel dat je na ‘t eten van “hoempf” doet doen. En omdat ik dus geen verspiller ben en in mijn leven al dikwijls de zin “Geef het maar aan Maaike, zij zal het wel opeten” heb gehoord, at ik dat beetje teveel dus ook op hé. Daarnaast is er ook wel het feit dat omeletten met nationaliteiten à gogo (ik maakte Italiaanse omeletten, Mexicaanse omeletten, Spaanse omeletten, Engelse omeletten, Franse omeletten, …) nu eenmaal een supermakkelijk en snel eenpansgerecht vormen, maar jammer genoeg caloriebommen zijn. Met als resultaat: 4 kilo erbij.

Screw Missie Orchidee en Missie Plantenbak dus, dacht ik begin augustus, hier is Missie Dood aan de Erasmuskilo’s. Mijn actieplan:

• Minder eten (mah gij, zot, zo’n goed actiepunt maat ojooo). Het inschatten van mijn hoeveelheden gaat steeds beter, volgens mij is dat iets wat ik perfect zal kunnen als ik 50 ben. Of zo. Snoepen hoef ik niet echt te laten, want dat heb ik hier – echtig in’t echtig – niet veel gedaan. Maar zet een zak Bugles en een vlootje Philadelphia voor mijn neus, en ik krijg nog gegarandeerd problemen met mijn zelfbeheersing. Dus daar kan nog aan gewerkt worden. Misschien dat ik weer punten begin te tellen, dat heeft me een aantal jaren geleden wel drie kilo lichter gemaakt.
• Minder boter gebruiken. Die knijpflessen met vloeibare boter/olijfolieachtige botersubstantie zijn handig, maar soms iets te handig. Ik wil altijd zo’n mooi boterrondje of -bloemetje maken in mijn pan, maar knijp dan steevast iets te kwistig in die fles.
• Mijn anderhalve à twee liter water drink ik alweer sinds mei heel trouw, maar sinds kort doe ik er zo’n plantenextractgoedje van Gerlinéa bij, Draineur Express heet het. Het ziet eruit als rioolwater (@KDNDG noemt het liefdevol “mmm, kaka!”), maar de smaak is gelukkig niet navenant. Na een kuur van tien dagen zou je resultaat moeten beginnen zien, maar ik vind het tot nu toe vrij teleurstellend. Ik moet er wel vijf keer meer door naar het toilet hollen per dag, alvast wat extra lichaamsbeweging!

• En wat die lichaamsbeweging betreft, drie woorden: Start to Run. Ja. Ik, Maaike Van Liefde, ben gestart met Start to Run. Het meisje dat tijdens elke interscholencross steevast ergens in de struiken stond te kotsen, dat probeerde aan de looplessen te ontsnappen door astma te veinzen (antwoord van de sportleraar: “Oh, maar we gaan in het bos lopen, die zuurstof is perfect voor jouw astma!” – Crap!), dat lopen HAAT, loopt vandaag de negende les met Evy – “hallo hallo en welkom alweer voor een nieuwe les” – Gruyaert. Vier en vijf minuten aan een stuk vandaag, ik ben al een beetje bang. Tegelijkertijd merk ik dat ik op de ingebouwde “rustdagen” òòk zin heb om te gaan lopen, wat ik persoonlijk een zeer vreemde maar niettemin aangename gewaarwording vind. Ik hou jullie op de hoogte, maar ik ben redelijk vastbesloten om alle lessen deze keer wél uit te lopen. Temeer daar KDNDG zei dat ik het nooit zal volhouden en hij me dus uitgedaagd heeft: als ik na die tien weken de vijf kilometer loop, dan krijg ik een cadeautje. Cadeautjes zijn a girl’s best friend, dus ik GA HET VOLHOUDEN! EDDET GOE GELEZEN??!

Het helpt natuurlijk niet echt dat ik na mijn terugkeer lunch- en dinerafspraakjes heb met ongeveer elke vriendin die ik heb, moet gaan eten bij mijn halve familie en die van KDNDG, ik van vriendin E. een bon heb gekregen voor 20 home made cupcakes (geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om die bon NIET in te ruilen ^^), en dringend Julie’s House nog eens moet gaan checken. Maar ik zal proberen me te beheersen. Thuis zal ik weer elke dag op de weegschaal kunnen gaan staan – hier had ik er geen -, dus dat wijzertje zal hopelijk een goede motivatie zijn. Op naar de 60, en als het even kan zelfs 58. Dus, allemaal samen: Dood aan de Erasmuskilo’s! I’ll keep you posted!

(ook over alle andere dingen, later eens, want there are a lot of things stirring in my pot lately, om in de thematiek te blijven)

Missie #thesis2306

Mijn euforische stemming van vorige week is gesmolten als sneeuw voor de zon – niet moeilijk ook, ‘t is hier godverdekke al drie dagen 30°C (en doef!), en het ziet er niet naar uit dat dat gaat veranderen de komende dagen, de occasionele avondonweders niet meegerekend. Ik ben nu voor serieus aan mijn thesis beginnen te schrijven, en het gaat bijlange zo vlot niet als ik had gehoopt. Ik zit nu op een dikke 4000 woorden, maar daar staan nog een hoop citaten en losse flodders in die ik uiteindelijk waarschijnlijk niet zal gebruiken. Doel is ergens tussen de 12.000 en de 15.000 te landen, en dat zou ik graag voor 23 juni klaargespeeld krijgen. Dat is gelijk binnen twee weken al, slik. De echte deadline is 23 augustus, maar ik heb mijn promotor beloofd dat ik in juni een eerste versie zou doorsturen, en bovendien wachten mij daarna ook nog drie Hausarbeiten, voor de vakken die ik hier volg. Die moeten elk ongeveer 12 tot 15 pagina’s lang zijn, en moeten ergens begin augustus ingediend worden. En ik schrijf niet al te snel, dus die zelfopgestelde deadlines zijn zeker niet overdreven.

Ik ben normaal geen al te grote zaag hier, maar hapfff, soms heb je van die momenten dat het allemaal een beetje te veel wordt, kennen jullie dat? Misschien zit de terugslag van de heerlijke week thuis er ook voor iets tussen, maar ik zag het echt echt echt zitten om de komende weken echt keihard te thesissen en te paperen, en die motivatie ben ik – nu al – een beetje kwijt. Mijn inspiratie ook, trouwens. Ik wéét wel ongeveer wat ik wil schrijven, het zit alleen niet echt gestructureerd in mijn hoofd, en het heeft ook nog niet te veel zin om eruit te komen, me dunkt. Maar het moet, het MOET, anders heb ik in juli grote, grote problemen. En ik weet dat ik het kan, want vorig jaar schreef ik in de drie eerste weken van mei ongeveer 20.000 woorden voor mijn thesis, toen ik daarover ook al in de stress was geschoten.

Spelen jullie dus even voor mijn geweten en geven jullie me een schop onder de kont? Om mij beter in de gaten te kunnen houden – en vergeef mij, ik weet dat sommigen dit een van de ergerlijkste twitter-forum-facebookgebruiken ooit vinden, jullie hebben gelijk -, ga ik vanaf vanavond ook mijn thesisvoortgang beginnen te tweeten. Heel subtiel, gewoon in de vorm van een – voorlopig nog viercijferig, hopelijk verandert dat snel – getal. Ter mijner motivatie, als een waarschuwing voor mezelf, en ook als een soort vorm van “sociale controle”. Want wer eher fertig ist, kann länger fertig sein. Screw missie #orchidee, hier is missie #thesis2306.

For the record: vanmorgen stond het tellertje op 3500 en een sjiek. Doorheen deze onproductieve dag zijn er dat 4034 geworden, maar how, de avond is nog jong en ik heb nog veel Cola Zero staan. Wish me luck.

Wir sind Deutschland!

En dan moet die Weltmeisterschaft Fussbal nog komen. Dat belooft!

Maaike de Missionaris, ofte de orchidee n°4

Ik had zo al een donkergroen (ebdem eh eh?) vermoeden dat er iets serieus verkeerd was toen ik deze plekken zag verschijnen, maar optimist tot in de kist-Maaike besloot toch te doen alsof er niets aan de hand was. Tot ik gisteren zag dat de bladeren vol schimmelachtige substantie zaten. Ik moet jullie dus met spijt in het hart meedelen dat de Konstanz-Missie mislukt is: de orchidee is gestorven.

Maar, liefste missie-liefhebbers, niet getreurd, want ik heb me al van een andere missie voorzien! Ik kan de doden dan wel niet tot leven wekken, maar de levenden weg van de dood houden, is ook een kunst. Dus, mijn nieuwe missie is zoveel mogelijk van deze planten levend houden, zodat ik ze naar hartelust kan gebruiken in de keuken. Ik stel u voor (van links naar rechts, van boven naar onder): madam Citroenmelisse (met pretenties, groeit echt superhard), juffrouw Rozemarijn (ziet er momenteel maar wat flauwtjes uit, maar ik weet niet of het door te veel of te weinig water komt, of door te veel zonlicht?), mister Thym (staat ook aan de droge kant nu, moet die veel water krijgen?), Mr. Basilicum (die echt huuuge is, ook al eet ik er heel wat van), Mr. Munt (ruikt heerlijk en lijkt veel deugd te hebben van direct zonlicht en veel water), mevrouw Salie (daarmee is het echt dramatisch gesteld, een tweede plantenmoord kondigt zich aan. Plantenkenners, wat moet ik daarmee doen? Veel of weinig water en licht?) en jongeheer Koriander (groeit, tegen mijn verwachtingen in, heel erg goed in een pot binnen).

En omdat ze in de OBI maar € 5,99 kostte, heb ik me meteen ook een waardigere opvolger gezocht om het oorspronkelijke doel van de Konstanz-missie toch iet of wat te behouden. Ondertussen zijn er nog twee bloemen beginnen te bloeien, dus ik neem aan dat ik met dedees wel goed bezig ben.

Ondertussen in KN, zonder KDNDG

… ben ik sinds gisteren weer volop in mijn school- en thesiswerk gevlogen, vandaag zelfs een uurtje of twee in het zonnetje (27 °C! EINDELIJK! Microklimaat Bodensee for teh win!) , met mijn voeten in de Rijn. Barocke Herrscherdramen lezen was nog nooit zo leuk.

Het was nodig, want de afgelopen week heb ik enkel het broodnodige geschreven en gelezen voor mijn lessen hier, en zijn de thesis en artikels blijven liggen. Mijn liefste KDNDG is me namelijk komen bezoeken! Hij bezorgde me een van de leukste weken tot nu toe, met uitstapjes naar Friedrichshafen, Meersburg en Zürich (wat we trouwens een zeer lelijke, ongezellige en pokkedure stad bleken te vinden), twee heerlijk ontspannende bezoekjes aan de Bodensee Therme, mooie wandelingen, lekker eten (heel veel zelf gekookt, wat superleuk was! Mijn schoonmama heeft namelijk een soort parallelle Konstanz-missie lopen, maar dan in Zottegem: haar zoon elke week een aantal nieuwe gerechten leren koken ^^. En mensen, dat was voor mij nogal een ontdekking, want hij kan er wat van!), een fan-tas-tisch Echo Mountain Spring Tour-concert van k’s Choice (check het filmpje, het bloedmooie en extended God in my bed was het allerlaatste bisnummer. En die Zwitsers hebben een heel eigen versie van de Mexican wave, zoals je aan het begin kan zien. En oeh oeh, ik heb de playlist meegekregen van gitarist Thomas Vanelslander, ze hangt nu schoon te blinken op mijn deur – EDIT: dju, het filmpje voldoet blijkbaar niet aan de veiligheidsvoorschriften van WordPress. Ah well, jullie geloven me wel op mijn woord hé: ‘t was schuune), en ga zo maar door. Het was echt zalig…

Lezers die de emo-kip Maaike een beetje beter kennen, kunnen zich dan ook voorstellen dat gisteren een niet zo leuke dag was voor mij. Maar afijn, je kot eens kuisen met Mr. Proper Apfelblütefrisch en je eigen waterlanders en snot kan wonderen doen. Gelukkig zijn daar de fantastische Ella en Tanja, die me opbeurden en me wat Zerstreuung boden. Dat terwijl ik eigenlijk geen echte reden heb om zo triest te zijn, want volgende week ben ik alweer eventjes in het Belgenland. Neen, niet voor de verkiezingen, wel voor mijn zangexamen. EN VOOR FRIETEN VAN BIJ EDDY  MAAL 1000000056178109! Wel jammer dat ik maar 5 dagen blijf. Dat wordt dus constant frieten eten ^^.

Excuses Michel / De orchidee n°3

Euh sorry, “renoveerders”. Aanschouw: mijn gerecycleerde van-wielen-voorziene en dus superhandige mojitogroengeverfde salontafel/logeerbeddekensbewaarder.

En de derde plant van links is de orchidee. Wedden dat daar pas bloemen gaan opkomen op 30 augustus, de dag voor mijn vertrek?

My Crib!

<P.Diddymode>

Ik hou van mijn Paradieschen! In ware MTV-celebritystijl geef ik jullie vandaag dan ook een rondleiding. Verwacht vooral even veel luxe als bij die kasten van huizen in dat programma, y’all. Van links naar rechts en van boven naar onder:

* Mijn plant groeit hier goed (geen wonder, ik moest ze thuis ook al bijna geen water geven, maar sst).

* Mijn badkamer is klein maar gerieflijk en ziet er niet uit zoals een badkamer van een of andere scheepskajuit, zoals dat in het andere Studentenwohnheim met Einzelzimmer wel is. En ze kwam met een nieuwe wc-borstel én nieuw douchegordijn, dus ik ben stilaan mijn douchegordijnfobie (“Eeiiiih dat plakt tegen mijn been! Zo vies!”) aan het overwinnen.

* Mijn Pickwicktheeverzameling is superlekker, ik ben hier weer Ovomaltine beginnen te drinken (oooh, childhood memories), en de Senseo die ik van Ken geleend heb, is hier een echte attractie voor de niet-West-Europeanen ;-). Mingles-koffiepads koop ik echter nooit meer, volgens mij hebben ze daar potgrond in verwerkt. Leve Jacobs-koffie – de plaatselijke Douwe Egberts, denk ik.

* Mijn badmat van Ikea maakt me elke ochtend een beetje blijer met haar glimlach.

* Mijn Absinthe Robette-poster heeft me nog maar een keer de stuipen op het lijf gejaagd. Ik had ‘m de eerste keer blijkbaar niet zo goed opgehangen, en toen hij midden in de nacht naar beneden roetsjte, dacht ik serieus dat er iemand mijn kamer binnengedrongen was en met een roetsjer naast mijn bed stond. Scary as hell. Nu ben ik er een beetje bang van. Straks komt die oude absinthweduwe tot leven.

* De Flamant-glazen die verkeerd geverfd waren en daardoor onbruikbaar zijn om uit te drinken, die mama in een uitverkoop vond, doen heel goed dienst als oversizede theelichtjeshouders. Daarnaast staat als eerbetoon aan mijn-moeder-de-koopjesjaagster een foto die sart68 en haar team van ons namen op De Nachten.

* Ik zie mijn Umbravogeltjes graag! En Fem en Tess ook natuurlijk, want van hen heb ik die juwelenstandaard gekregen, als afscheidscadeautje. Elke dag denk ik dus minstens twee keer aan jullie, schatten! En zelfs drie keer als ik beslis om dan toch maar iets anders aan te trekken en mijn oorbellen daar dan niet bij passen.

* Ik ben heel blij dat ik mijn radio heb meegebracht – ik heb nog getwijfeld, omdat een laptop uiteindelijk ook een radio is – maar als ik aan het schrijven ben, heb ik liever dat de muziek van ergens verder weg komt, anders kan ik mij niet zo goed concentreren. U mag mij nu officieel gek verklaren ja. Wat mijn Deutsche Grammophon-box betreft, ik denk niet dat ik hier al alle 55 cd’s opgezet heb. De Duitse barok doet het heel goed de laatste weken!

* Mijn Edward Hopper-kalender (het schilderij van april vond ik niet zo mooi, mei biedt meer: “New York Movie”, uit 1939) EN het hoedje dat ik van Ella, mijn onderbuurvrouw, heb gekregen. Ze gaf mij dat toen ze hier de eerste keer op bezoek kwam, het is een soort Roemeens symbool voor gastvrijheid. Lief hé!

* Een selectie uit de succes- en gelukkige verjaardagskaartjes die ik dit jaar kreeg. Ik weet dat het misschien maar stom papier is, maar ik heb er echt moeite mee om daar afstand van te doen, ik heb thuis een hele doos vol kaartjes staan waar ik waarschijnlijk nooit meer naar zal kijken, maar die ik weiger weg te gooien.

* Dé Expeditkast van Peter en tante Irène! Handigste en meest stijlvolle kotkast ooit gemaakt!

* Mijn bed en ingemaakte boeken-/ kleren-/ voorraadkast. En ‘t is een goede matras, gelukkig. Mijn bed staat op wieltjes en kan ik zo’n beetje in die kast schuiven, waardoor het een soort smallere zetel wordt, ware het niet dat ik onder die kast mijn strijkplank en schoonmaakgerief heb gestockeerd. Ik kan iedereen trouwens Mr. Proper Apfelblütefrisch aanbevelen!

* Aan die bureautafel leef ik, mensen! Ik schrijf er, eet er, lees er mijn krant (leve het twee weken gratis Süddeutsche Zeitung-abonnement), allemaal met uitzicht op de Rijn, een sportveld,  het nabijgelegen Thomas Blarer Haus (van de evangelische studenten), de fietsenstalling en de parking. Die overigens gevuld is met een paar VW Golfs van de nieuwste generatie, een Fiat 500, drie BMW’s, een Mercedes break, iets Audi TT-achtigs en een Mini Cooper, onder andere. Paradies is een snobhuis ^^.

* (naar onder) Mijn goedgevulde koelkast, gelukkig met mini-diepvries! Die ik gisteren trouwens volgestouwd heb met spaghettisaus (Ahja, speciale boodschap aan mama! Uw hoeveelheden voor één persoon kloppen dus voor geen meter hé, ik kan van die saus dus zeker vier dagen eten! Ze smaakte niet helemaal hetzelfde als de jouwe, want ik heb er nog een overschot van champignons ook doorgedraaid, maar ze is lekkeurrr!)

* Het fotoraam dat ik van Stefanie kreeg als afscheidscadeau, en dat heel populair is bij mijn bezoekers :-). Begrijpelijk, als je weet dat ik er de meest belachelijke foto’s heb ingestopt. Van jullie, natuurlijk, niet van mij hé *evil grin*.

* Ik dank god elke dag voor de KVLV, Tony Leduc en zijn kompaan, Nigella, Jamie, Bill, de Pastabijbel en de Colruyt. Hoewel die recepten een beetje moeilijker zijn, wetende dat alle ingrediënten op Colruyt-maat zijn opgelijst (“een pak Kelvin diepvriesgroenten”, dat hebben ze hier vooralsnog niet. Fem, regel dat eens!).

* Mijn “vakliteratuur” en het Chinese (lees: made in China) rijstkommetje dat ik van Annelore, Ine en Lieselot kreeg. Ik vind dat dus veel te mooi om in de koelkast te zetten, dus bewaar ik er snoepjes in. Of eum, “bewaarde”.

* (naast de kast) Mijn zetelbed, dat zodanig gezellig is dat als ik er een boek durf in te lezen, ik gegarandeerd in slaap val.

* Nogmaals, het uitzicht vanop mijn “eetwerkleesinternetskypeplek”.

* (terug naar links) Mijn ontspanningsliteratuur. Ik ben in april beginnen te lezen in 2666 van Roberto Bolaño, en het verhaal fascineert me mateloos (het gaat over Duitse-literatuurwetenschappers, go figure), maar de verplichte literatuur voor de Uni heeft ervoor gezorgd dat ik het toch even heb moeten opzij zetten. Wordt ongetwijfeld wel nog vervolgd.

* Nogmaals mijn badkamer, dit keer de wastafel en mezelve. Niet veel spectaculairs te zien daar, behalve dan misschien de Garnier Skin Naturals Essentials-producten DIE VOOR GEEN METER (MEE-ETER ahahahah :’() WERKEN. Ik sta vol pukkels, gelukkig komt er een lading goedkope Vichyproducten uit België mijn kant op. En misschien ook nog over de deo: dat kost hier dus NIETS hé! In België betaalde ik € 2,38 voor een kleine bus Fa Rice Dry Deo, hier € 1,45 voor een grote. Toch nog een redelijk spectaculaire wastafel after all.

* (onder) De foto’s die niet meer in het fotoraam geraakten, waar ik hete tranen om geplengd heb. Na een lange verwerkingsperiode heb ik ze dus maar op mijn muur gehangen. Snif.

* Mijn was die hangt te drogen! Het lichtblauwe kledingstuk rechts op het rek is dus dat supermoeilijk hemdje hé!

(meer wens ik daar voorlopig nog niet over te zeggen. Ik heb het gestreken, maar de plooien bleven maar terugkomen. Ik heb het dan maar op een kapstok in mijn overvolle jassenkast gehangen, de kreuken gaan er misschien uit door het pleteffect?)

* Omdat ze dus uiteindelijk wél spectaculair was: nog een close-up van de wastafel. Asjemenou.

* Muziek en films, voor bij het slapengaan. Aan “Heimat 3″ werkte Thomas Brussig trouwens mee, dus ‘t is nog educatief verantwoord ook!

* De punkafwasborstel van Linde en Tine :-). Hij heeft het al dikwijls moeten afleggen tegen het good old sponske – ik ben dat echt niet gewoon, zo’n afwasborstel -, maar voor het uitwassen van mijn Biomull-emmertje is hij wel heel doeltreffend. No Future for Biomull!

* Zicht op de zon op mijn muur. In de namiddag heb ik de hele tijd zon, ik zit dus langs de juiste kant van het gebouw. Nu is het weer hier echter Scheiße: ik heb me al serieus vragen gesteld over dat “microklimaat door de Bodensee”-fabeltje. Kom op zomer, hit me with your sunny stick!

So, thank y’all for watchin’ my crib, and see you next time. Peace out.

</P.Diddymode>

Over chocolademousse en oogballen

Ze vonden mijn op en top Belgische “mousse au chocolat” (Côte d’Or meets Lotus meets de laatste Godiva-paaseitjes van Eveliens cadeautje die ik nog overhad – we laten de Duitse aardbeien even buiten beschouwing) precies wel lekker:

Ikzelf heb er maar een heel klein beetje van geproefd, maar de combinatie van de speculoos en de chocolade was geslaagd! Wat ik hier zeker eens ga proberen in mijn mini-Kaufland-oventje: chocoladetaart met een bodem van speculoos. Wat de gerechten van de andere internationale studenten betrof: ik heb ervan genoten, en zoals gevreesd, weer veel te veel gegeten. Oekraïense pannenkoekjes met zure room, Russische vodka met augurken, Israëlische falafel, Turkse bulgur, Ella’s Roemeense pannenkoekjes, Roemeense kolenrolletjes gevuld met gehakt en groenten, Mexicaanse guacamole, Ierse fruitcake, Zweedse chocoladetaart, Tanja’s en Triins Duits-Estse geïmproviseerde coöperatie met Belgische medewerking (je moest ons zien lopen in de supermarkt, “Wasa-broodjes! Jaja, dat kan voor Estland wel doorgaan zeker?” – resultaat: Estse toastjes met “Estse” Frischkäse en zwartewoudham erop, plus echt Aldi Süd-sinaasappelsap), Chinese ei-paddenstoelenmix, Italiaanse bruschetta, Spaanse salade, Estse likeur, Britse cottage cheese met wat koekjes (ja, die hadden niet echt veel moeite gedaan :p)… ‘t Was allemaal echt lekker.

Behalve dan misschien het Chinese dessert, “Tangyuan”, waarvan het Chinese meisje dat het gemaakt had en Ella me verzekerden “eat it, you’re definitely going to like it”. Het zag eruit als een oogbal – ik heb er geen foto van genomen, maar Wikipedia to the rescue:

Het Chinese dessert

Dat is dus een bol van kleefrijstpoeder met een zoete bonenpasta in het midden. Klinkt goed, dacht ik, laat ons dat eens proberen. Ik begon met mijn vork die bal zo wat in twee te delen, want het leek me nogal groot om in een keer in mijn mond te proppen, maar de Chinese kreeg bijna een hartaanval toen ze zag wat ik probeerde. “Nein nein, du sollst es auf einmal essen – dan ervaar je echt de zoetheid van de bonenpasta als je aan het midden komt”* – maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het slijmerige rijstomhulsel was zodanig dik en smakeloos dat ik de grootste moeite had om dat midden te bereiken – en geloof mij, ik deed mijn best! Op een bepaald moment dacht ik er ernstig over na om het boeltje gewoon weer uit te spuwen, zeker omdat ik me plots van die Fear Factor-taferelen voor de geest haalde en me begon in te beelden dat ik echt een koeienoog aan het opeten was. Maar de Chinese stond verwachtingsvol naast mij, dus uitspuwen zou nogal onbeleefd geweest zijn – en het imago van België is hier al niet zo best. Gênantste ogenblik van de avond: kokhalzend met mijn duim omhoog, “mhmhmmmn, mbvewy sjpesjial!” Man, was ik blij dat ik plots die pasta smaakte en ik wist dat ik er bijna door was! Not my cup of tea dus, mocht die bal nu ietsje kleiner geweest zijn, geen probleem, maar dit was er net over. Ah well, zoals ik al eens schreef, we reizen om te leren (dat Chinese desserts niet te vertrouwen zijn!).

* Die Chinese kan dus Chinees, Engels, Duits én Nederlands hé!**

** Nee, excuses Michel, dat was een grapje. Ik was te lui om dat in het Engels of het Duits te typen.

International dinner

Binnen tien minuutjes vertrek ik naar het International Dinner, dat op de Uni voor de internationale én nationale studenten georganiseerd wordt. Ik ga mijn buikje dus rond eten aan allerlei verschillende (waarschijnlijk zoete) lekkernijen – mijn onderbuurvrouw Ella maakt een soort Roemeense pannenkoeken, en een Ierse die ik vandaag ontmoette maakte een pudding (aah, remember Dublin) -, verslag volgt dus ongetwijfeld achteraf :). In afwachting: een blik op mijn Konstanzer dinners van de afgelopen maand. Niet altijd even goed gelukt (u ontwaart daar ergens steak champignon met een champignonsaus op basis van KIPPENbouillon – think Maaike, think! – en verbrande frieten), maar ik trek mijn plan, voorlopig zonder voedselvergiftigingen!