Wir sind Deutschland!

En dan moet die Weltmeisterschaft Fussbal nog komen. Dat belooft!

Made in Germany

Ik ga niet zo heel dikwijls naar de bioscoop – ook ik ben op facebook lid van de “Kinepolis gaat erover!”-groep, en als je niet op kot zit is een avondfilm meepikken net iets minder praktisch (“da-ag, laatste trein”) – maar de afgelopen twee weken is het er zelfs twee keer van gekomen, wat naar mijn normen dus heel veel is. Bovendien waren het beide films van Duitse stempel, de ene over de woelige geschiedenis van het terrorisme in Duitsland ten tijde van de Rote Armee Fraktion, de andere gebaseerd op de beststeller Der Vorleser (1995) van Bernhard Schlink, een boek dat we in de tweede bachelor bij Duitse Letterkunde voorgeschoteld kregen. Wat volgt, is een poging tot recensie.

Twee weken geleden speelde in het kleinste zaaltje van de Studio Skoop Der Baader Meinhof Komplex, de in Duitsland veelbesproken en gecontesteerde prent over de Rote Armee Fraktion en hun terroristische vrijetijdsbesteding in de jaren ’70 en ’80. Het woord “vrijetijdsbesteding” lijkt hier misschien ongepast en een afzwakking van de ernst van de zaak (de RAF doodde 34 mensen en was verantwoordelijk voor verschillende bomaanslagen en bankovervallen, om nog te zwijgen van de angst die ze over Duitsland verspreidden tijdens de zogenaamde heißer Herbst van 1977), maar uiteindelijk komt het zo wel over in de film. Aanvankelijk zorgen de columns en theoretische artikels van Ulrike Meinhof nog voor een ideologisch fundament voor de steeds radicaler wordende linkse protesten, maar al snel vervalt ook Meinhof in dezelfde blinde en domme “niets doen is nog veel erger dan een gewelddadig optreden”-demagogie van Andreas Baader en zijn liefje Gudrun Ensslin (which reminds me: ik dacht dus tot twee weken geleden dat Baader en Meinhof een koppel waren, maar de relatie tussen die twee bleek op z’n zachtst gezegd onderkoeld).
Toch begrijp ik de storm van protesten die in Duitsland losbarstte naar aanleiding van de première van de film: onder meer Bettina Röhl, dochter van Ulrike Meinhof (die haar twee dochtertjes overigens zonder verpinken naar een Palestijns kamp voor weeskinderen wilde sturen, ten dienste van de Revolutie), en Michael Buback, zoon van de in ’77 neergeschoten Generalbundesanwalt Siegfried Buback, beschrijven de film als “totale heldenverering”. In de eerste drie kwartier van de film lijkt het inderdaad alsof de terroristen de good guys zijn en krijgt hun optreden een romantisch kantje. Denk maar aan het kikkerperspectiefshot waarin twee terroristes met een glimlachje op hun lippen bijna weghuppelen van het gebouw dat tien seconden later met een mooie knal in de lucht zal vliegen. Victorie!

Toch vind ik dat het met die heldenverering best meevalt, en dat de blinde terreur en het pief-poef-paf-gehalte de film niet tot een ideologisch pamflet of pleit voor de linkse ideologie laten verworden. Daarmee hebben de overblijvende linkse rakkers dan weer een reden tot klagen, maar alla. Los daarvan: Der Baader Meinhof Komplex is bijwijlen een gratuite actiefilm, maar ikzelf vond het een interessante prent, alleen al omdat alle “theorie” die ik in de razend interessante Deutsche Landeskunde-lessen zag, nu ook een gezicht kreeg. Ik weet niet of mensen die deze bagage of interesse voor de Duitse geschiedenis niet met me delen, het een even goede film zullen vinden, maar anderzijds is het verhaal dat verteld wordt ook een belangrijk stuk van de wereldgeschiedenis, en dat maakt de film mijns inziens al het bekijken waard.

Gisteren zag ik The Reader, de film waarvoor Kate Winslet haar Oscar voor beste actrice mocht ontvangen. Veel filmcritici vonden het tekenend voor het conservatisme van de Academy dat Winslet net voor dit holocaustverhaal genomineerd was, en niet voor haar rol in het suburbiadrama Revolutionary Road van haar hubby Sam Mendes, maar ik vind het volkomen terecht. Begrijp me niet verkeerd, ook in Revolutionary Road vond ik haar vertolking van de “Stepford wife” die liever een vrije zwaluw wil zijn en daar ten slotte aan onder gaat, indrukwekkend, maar hoe ze Hanna Schmitz speelt, grijpt je pas echt naar de keel. Ze redt op haar eentje een (op papier) prachtig verhaal dat op bepaalde momenten een kleffe Hollywoodbewerking dreigt te worden. Ook de jonge Duitse acteur David Kross en Ralph Fiennes doen hun best – die Kross mag mij trouwens ook wel eens komen voorlezen, vanwege zijn grote inlevingsvermogen in de Duitse literatuur, vanzelfsprekend – maar Winslet torent hoog boven hen uit. Misschien heeft dat iets te maken met regisseur Stephen Daldry en zijn talent om het beste uit zijn vrouwelijke actrices te halen? De vertolkingen van Julianne Moore, Nicole Kidman en Meryl Streep bliezen me in The Hours (2002) ook al omver.

Het verhaal zelf is al even indrukwekkend als Winslets acteerprestatie, en confronteert je met het grote Duitse probleem van de Schuldfrage na de Tweede Wereldoorlog. Voor wie zich afvraagt waarom het proces waarop Hanna terechtstaat pas in 1966 plaatsvindt, maar liefst twintig jaar na het einde van de oorlog: ook dat is een belangrijk aspect van de Duitse geschiedenis. Afgezien van de Nürnberger Prozesse had er geen Verarbeitung, geen evaluatie van de “verantwoordelijkheid van iedereen” plaatsgevonden. De grote vissen waren gevangen en vervolgd, maar de collectieve schuld werd in het kader van de Wiederaufbau van Duitsland een beetje weggemoffeld – er waren nu eenmaal belangrijker problemen aan de orde, en men keek liever vooruit, onderwijl de vruchten van het Wirtschaftswunder plukkend, dan terug te gaan in het niet zo mooie nationale verleden. Pas in de jaren ’60 kwam – onder het gescandeer van de studentenprotestslogan “Unter den Talaren, Muff von 1000 Jahren”, die een duidelijke verwijzing naar het duizendjarige rijk van Hitler inhield – de verwerking van de eigen schuld pas op gang. Dat dit boek uit 1995 (!) zo’n bestseller werd, heeft mijns inziens ook (maar zeker niet alleen) te maken met het feit dat men in Duitsland met die Vergangenheitsbewältigung nog lang niet klaar was en is.

Om een lang en met Duitse woorden doorspekt verhaal (helemaal géén sorry daarvoor) kort te maken: The Reader is een goede film, dus gaat dat zien. Het boek is natuurlijk stukken beter, en kunnen jullie steeds bij mij eens uitlenen. In het Duits, vanzelfsprekend. Al zal ik iemand die de moeite doet om de Nederlandstalige vertaling te lezen vast niet uit mijn vriendenkring excommuniceren – integendeel!

Onverantwoord interessant aja!

Schaamteloze promotie, omdat zo’n Billy Gift Card (die ik krijg als ik een nieuwe abonnee aanbreng) wel héél erg van pas komt bij mijn verse Kaboodle-verslaving, maar op de eerste plaats natuurlijk omdat ik onwetendheid uit de wereld der jongelui wil helpen (hoe nobel!):

ik heb abonnementen op De Standaard “te geef” aan 89 euro voor 6 maanden. Een studentenabonnement voor 6 maanden kost 122 euro, een abonnement voor gewone stervelingen (studenten-af, dus) kost 176 euro, en aangezien ik Germaanse doe en dus niet kan rekenen moet je zelf maar eens kijken hoeveel voordeel dat oplevert!

Volgens de brief die deze ochtend (© De Standaard, voor de veiligheid) in mijn bus zat moet ik vrienden (of “vriendinnen, familieleden, ooms of tantes” – zijn die laatste twee geen familieleden misschien, dhr. Vandermeersch?) kiezen die

• één: graag 50% besparen op hun abonnement (want die 89 euro is normaal de prijs voor drie maanden).
• twee: duidelijk inzicht waarderen (en dan volgt er een reclametekstje voor De Standaard met als belangrijkste trefwoorden grondig, betrouwbaar, verschillende opinies, helder, botsend en kritisch – en ‘t is allemaal waar!)
• drie: het nieuws op de voet willen volgen (archief van 650.000 artikels, online krant, updates van minuut tot minuut – ook allemaal waar en zo handig, ik zou niet meer zonder kunnen!)
• vier: graag bijblijven op alle gebieden (de kwaliteitsvolle bijlagen zijn inderdaad heel interessant, mijn lief is altijd weg met de Economie en Financiën, terwijl ik vanzelfsprekend de Literatuurbijlage en ook wel de Wetenschapsbijlage uitpluis – daar staan altijd van die fascinerende, duizend maal uitvergrote  iiiieeh-foto’s van vieze insectoïde beesten in! En in het weekend is het altijd vechten om het DS Magazine – ik krijg altijd honger van de restaurantrecensies in “Aan Tafel” en “Alle 5 favoriet”, ook al is het nog maar 10h02.)

Wie geïnteresseerd is, geef maar een kik bij de comments hieronder, of stuur een mailtje. En wat mijn cheesy promopraatje van hierboven betreft: ze mogen mij gewoon al daarvoor zo’n Billy opsturen!

Hypnose

An en Klaas

gaan voor The Greatest Job in the World! Dat ze gelijk hebben aja.

Jullie, liefste blogbezoekers

gaan naar deze site, bekijken hun superprofessionele, erg sympathieke en bovendien ook inhoudelijk zéér sterke filmpje en drukken dan op de VIJFDE STER. En ja, enkel en alleen bij dit filmpje. De andere bekijken jullie niet. NIET zeg ik jullie!

En dan gaan jullie naar je mailbox, openen jullie een nieuw bericht en plakken jullie deze link (http://www.islandreefjob.com/#/applicants/watch/DWcN4yxgrSA) daarin. Dan sturen jullie het berichtje naar al jullie contactpersonen, vergezeld van de boodschap “Geef An en Klaas 5 sterren alstublieft dankuwel!”.

En ik

ga mijn hierboven gedemonstreerde en overduidelijk aanwezige hypnotiserende talenten eens snel toepassen op mijn mama, om haar zover te krijgen dat ze pannenkoeken bakt voor haar liefste dochter met thesisstress en nog heel veel, maar echt heel veel werk.

We hebben het voor u.

Er zijn zo van die dingen die mijn hart een stuk sneller doen slaan.

Een stuk chocoladetaart, overgoten met chocoladeganache en wat rood fruit en ongezoete slagroom als garnering. Een onverwachte ontmoeting met Ken. De telefoon die naast je oor plots rinkelt, net wanneer in Twin Peaks ook een telefoon rinkelt, om te zeggen dat Laura Palmer dood is. Opstijgen met het vliegtuig. Een examenlokaal binnengaan terwijl de prof al bloeddorstig op jou zit te wachten. En wankers van de KBC.

Ik gebruik nu al geruime tijd de Visakaart van de mama voor mijn online aankopen van boeken, muziek, vliegtuigtickets, zo nu en dan eens een occasionele iPod, … Daar moest maar eens een einde aan komen, altijd dat gerommel met dat vragen “mama, mag ik …”, dan dat overschrijven van dat bedrag op haar rekeningnummer en daarna controleren wat ik nu precies had uitgegeven, steeds een hele rimram. Daarnaast is een iTunes-account, om maar iets te zeggen, aan je kredietkaartnummer verbonden, dus daar wilde ik haar niet mee lastig vallen. Bovendien ga ik volgend jaar hoogstwaarschijnlijk in Berlijn studeren, dus kan Visa handig zijn als die Maestro-functie op mijn gewone bankkaart het voor de zoveelste keer laat afweten.

Long story short: ik besloot op de KBC-website een Comfortrekening aan te vragen, waarin een Visakaart een inbegrepen optie is (en bovendien gratis wanneer je jonger bent dan 25, schreeuwde de site me toe). Ok, ik  krijg al heel snel een afspraak bij het kantoor, waar ik zonet vandaan kom. De – wel vriendelijke, dat moet gezegd – bankmevrouw vraagt me eerst hoe het met mijn studies is en wat ik nog wil doen nadat ik ben afgestudeerd en bla bla bla, laat mij dan mijn uitleg doen over het hoe en waarom van mijn kaartaanvraag, waarna ze doodleuk zegt dat het toch niet mogelijk zal zijn. “Je begrijpt, je verdient nog geen vast loon, we moeten toch ergens zorgen dat we een buffer hebben”, ja ja, ik begrijp het. Het feit dat het gros van mijn spaargeld sinds een jaar op een veel beter renderende internetbankrekening staat en er dus niet overdreven veel op mijn KBC-spaarrekening overblijft (maar wel genoeg om mijn kleine Visa-uitgaven maandelijks aan te zuiveren, zoals ik haar verzekerde), zal bij “het ontbreken van die buffer” ook wel hebben meegespeeld, maar daar repte ze met geen woord over.

Wat ik echter niet begrijp, is dat op de KBC-site geen enkel gewag wordt gemaakt van een “vaste inkomsten-voorwaarde”, dat ik verschillende vrienden heb bij wiens bank dat blijkbaar wel zonder problemen kan, dat ook op internetfora blijkt dat hierin een grote willekeur heerst en vooral dat ik voor een stom gesprek van een kwartier, zonder enig resultaat, dus eigenlijk voor het grote Niets door een vuile regen (nu is mijn haar weer helemaal naar de vaantjes – mercidankuwel) naar dat kantoor ben gefietst, met slecht opgepompte banden (dat fietst veels en veels moeilijker – meer weerstand weet u wel – en ja ik kan die banden oppompen maar mijn afspraak was om 15h en het was al 14h56 toen ik thuis vertrok dus ik had geen tijd meer om dat te doen – zaag zo eens niet – mercidankuwel), en dat ik daardoor dus ongeveer een uur kostbare tijd heb verspeeld, wat zeg ik, anderhalf uur, want je frustratie uiten door er een blogpost over te schrijven, dat doe je ook niet op vijf minuten, en zeker niet als je Maaike – “ik denk gemiddeld een kwartier na over de juiste verwoording van mijn gedachten, per woord” - Van Liefde heet, mercidankuwel.

We hebben het voor u. Ja, maar geen Visakaart voor een doodbrave, kredietwaardige en betrouwbare studente. Wél een beleggingsfonds waarin mijn spaargeld na tien jaar nog geen cent heeft opgebracht (“laat het nog even staan, onze analisten voorspellen een stijging!”).

Ik heb het niet voor u. Voor Deutsche Bank daarentegen.

Zwerfvuil

… hoort in de vuilNISbak.

En nergens anders, minister Crevits.

Ik stel vast²

Mijn stem is weg. Het goud is binnen. WHIHA!

Ik stel vast

Vaststelling een
Gisteren The Dark Knight gezien: zet die postume Oscar voor Heath Ledger maar klaar. Heel rare ervaring trouwens: ik had meer sympathie voor The Joker dan voor Batman. Zou het door zijn dramatische “You wanna know how I got these scars?”-verhaaltjes komen, of toch door zijn cultstatus van mooie, jonge en vooral dode filmster?

UPDATE (waarschijnlijk vergeten door de zgn. psychologische tactiek “verdringing”) – vaststelling een bis
Gisteren in de bioscoop trouwens een potje Peace of Cake van Ben & Jerry’s genuttigd, dat blijkbaar van naam veranderd is naar Strawberry Cheesecake. Met de veel leukere oorspronkelijke naam zijn blijkbaar de halve aardbeien en de cookie swirl verdwenen. Ik vond enkel minieme stukjes fruit, en het koekjesdeeg was in heel kleine kruimeltjes verdeeld in het ijs. Boehoe :’(. Ik hoop dat ik een productiefoutief potje had, ze kunnen dat recept toch niet zomaar, zonder mijn inspraak, veranderen?

Vaststelling twee
Kiekenvel!! Mijn stem is hees van het roepen, “Check die Elodie, check ze aaaaah!” en “Pak die Russin, pak ze dan!”, maar het zilver van onze viermaalhonderddames blinkt minstens even hard als dat goud. Ik stel vast: eindelijk! En whiha!

Vaststelling drie
Donderdag stortte dat vliegtuig neer op Madrid Barajas. Bedankt hoor, nu kan ik de eerste vliegtuigreis met vliegangstige Ken weer voor een aantal jaren op mijn buik schrijven. Zijn “zie je’t wel, ik heb het je gezegd” steekt tegen. Grr. Nóg minstens vijf jaar met de TGV of de auto dus, zeg maar dag met je handje tegen die citytrip naar New York waar ik zo naar verlang.

Vaststelling vier
Argh twijfels. Een identiteitscrisis zowaar: blijf ik een Nederlands-Duits Mädchen, of kies ik voor een masterjaar als eentalig Duits Mädchen? Het vakkenpakket van Nederlands spreekt me niet zo aan, dat van Duits daarentegen is volledig mijn ding. Maar anderzijds vind ik het wel jammer dat ik dan “mijn” Nederlands volledig laat vallen. Nederlands was de reden waarom ik Taal- en Letterkunde ging studeren, het Duits koos ik eigenlijk omdat ik geen zin had in Zweeds en Engels en niet wilde combineren met een Romaanse of klassieke taal. Al snel vond ik Duits echter tien keer leuker, interessanter, mooier en beter onderwezen dan Nederlands. Dus nu twijfel ik.
Maar ik denk dat ik diep vanbinnen al heb beslist.

Discriminerende nummerplaten

Dit artikel op DS Online deed me zo hard terugdenken aan de lessen wiskunde bij good ol’ Geert. Combinatie, variatie, wat was ik daar goed in! Niet dus.

Toen ik aan het einde van het artikel kwam, moest ik toch even luidop lachen:

Eerste nummerplaat met nieuwe combinatie uitgereikt

BRUSSEL – Staatssecretaris voor Mobiliteit Etienne Schouppe (CD&V) heeft de eerste nummerplaat met de nieuwe combinatie, beginnend met de cijfers, uitgereikt aan Anderlechtenaar Hassan Hamdar. Die laatste mocht de plaat 001-AAA in ontvangst nemen.

[...]

Ongepaste of ongelukkige lettercombinaties worden door de DIV niet uitgereikt. Het gaat dan bijvoorbeeld om afkortingen van politieke partijen (CDH, FDF, VLD), pikante woorden (SEX, HOT, CUL), Duitse televisiezenders (ARD en ZDF) of combinaties als ZAT, HIV en GAY.

(bron)

Krijg nou wat :D. Iemand die kan verklaren waarom de Duitse televisiezenders hier geëlimineerd worden?

Dagboek 2012

Tijdens een van mijn allereerste lessen Duitse Letterkunde op de Blandijn - die, mede dankzij de begeesterende prof, een volledig nieuwe wereld openden voor mij, na het armzalige uurtje-per-week Duits in de humaniora – kwam een zekere Viktor Klemperer ter sprake. Klemperer was professor in de Romaanse talen aan de universiteit van Dresden, omstreeks de jaren ’30 van de vorige eeuw. Hij was een jood.

In 1935 wordt hij uit zijn functie ontzet op basis van de Nürnberger Gesetze, de rassenwetten die de aanzet voor de Endlösung vormen. Nadat Viktor Klemperer is ondergedoken, begint hij analyses en essays te schrijven over het taalgebruik in het Duitsland van Hitler en de zijnen, die in 1947 gebundeld en uitgegeven worden onder de titel Lingua Tertii Imperii – Notizbuch eines Philologen. Hierin analyseert hij enkele geijkte nationaalsocialistische woorden, wendingen en metaforen, die steeds maar herhaald worden, zodat ze deel gaan uitmaken van het typische discours van toen, de taal van het Derde Rijk. Hij schetst hoe de propaganda van de NSDAP niet alleen de alledaagse taal beïnvloedt, maar vooral de manier van denken. Of hoe een ideologie een taal kan corrumperen. De studie staat al geruime tijd op mijn to read-lijstje, deze zomer moet ze eraf (ja, het is al een heel lange lijst ondertussen).

Naast LTI – Notizbuch eines Philologen werden ook zijn dagboeken gepubliceerd. Van 1933 tot 1945 schetst hij het bittere en onmenselijke regime dat door de nationaalsocialisten was ingesteld. De schrijver Stefan Brijs (tip: De Engelenmaker - de Victor die we in dit boek ontmoeten komt overigens wel heel wat minder “sympathiek” over dan zijn Duits-Joodse naamgenoot-op-één-lettertje-na) heeft de dagboeken van Viktor Klemperer ook gelezen, en hij gebruikt ze als basis voor het verwoorden van zijn pessimistische visie op de Belgische toekomst, in het kader van het dossier “België nieuwe/nouvelle formule” van De Standaard. Een ‘parodie’ die tot nadenken stemt.

DAGBOEK 2012

Stefan Brijs

29 april 2012, zondag

Vlaams minister-president Bart De Wever en minister van Veiligheid Jean-Marie Dedecker zijn vrijdag met een propagandatocht begonnen. Toespraak in het Sportpaleis van Antwerpen. Een mateloze hetze en ‘een laatste waarschuwing aan het adres van de Walen’.

We horen steeds meer, van ‘eenvoudige mensen’, op wie ze zich baseren – onze kleinburgerlijke buren in Lier, onze slager Van Hove, onze bakker Peeters enz. enz. – hoezeer de haat toeneemt. Ook de federale regering zelf drijft steeds meer in de richting van het separatisme – een definitieve breuk is onafwendbaar.

1 mei 2012, dinsdag

Overal in het straatbeeld gele brievenbussen, gele postauto’s, gele straatnaamborden met zwarte bedrukking. En de speciale aanplakborden, met op elk bord in grote letters: De Walen zijn ons ongeluk. Of: Wie de Waal kent, kent de duivel.

Verder de mateloze propaganda voor het ‘Ja!’. Op iedere bedrijfswagen, op iedere fiets van de postbode, in iedere etalage, op brede spandoeken boven de straat – overal uitspraken van De Wever. Ja voor Vlaanderen‘, Ja voor zelfstandigheid!, Ja voor vrijheid en vrede! Van alle huichelarij is deze de ongehoordste.

3 mei 2012, donderdag

De macht, een kolossale macht, is in handen van de Vlaams-nationalisten. Alle hoge openbare functies en alle staatsmiddelen, pers en radio, de stemming van de onder bedwelming gebrachte miljoenen. Er heeft zich nooit zoveel schande in een Europees volk opgehoopt als nu in ons. Iedere toespraak van ministers, gouverneurs, burgemeesters getuigt ervan. En ze houden dagelijks toespraken. Dat brouwsel van gewoon openlijk uitgesproken, uiterst grove leugens, huichelachtigheden, frasen, onzinnigheden. En steeds weer de dreiging, de triomf en de loze belofte.

5 mei 2012, zaterdag

In Het Laatste Nieuws een lijst met boeken die niet meer mogen worden uitgeleend of verkocht. Hoog op de lijst alle boeken van Louis Paul Boon en Tom Lanoye. Mijn essaybundels staan er ook op. Dat verrast me niet. Al een half jaar wil geen enkele Vlaamse krant nog iets van mij publiceren. Niemand ademt meer vrij, geen vrij woord, gedrukt noch gesproken.

Ook de nieuwe bouwvoorschriften worden in de krant toegelicht: alleen nog een zadeldak is toegelaten, en een dakkapel wordt verplicht. Platte daken zijn ‘on-Vlaams’, staat er letterlijk.

8 mei 2012, dinsdag

Mijn vrouw heeft nog steeds geen werkloosheidsuitkering ontvangen. Ik heb de bevoegde dienst opgebeld: de eerste ambtenaar die ik aan de lijn had, zei waarschijnlijk enigszins onvoorzichtig: ‘Het ministerie heeft bezwaar gemaakt – wij weten verder nog niets.’

Op tv beelden van Dedecker, enkele zinnen op een grote bijeenkomst – gebalde vuist, vertrokken gezicht, wild geschreeuw – ‘Nog niet zo lang geleden hebben ze nog om me gelachen, het zal hun nu vergaan, dat lachen…’

11 mei 2012, vrijdag

Iedere dag wordt het geldgebrek groter. Vandaag een exorbitante elektriciteitsrekening. Gas om te koken kopen we al enige tijd alleen nog in flessen. Ik heb een paar zilveren gedenkpenningen uitgezocht. Die moeten er nu waarschijnlijk aan geloven.

Behalve het geldgebrek is er steeds weer en steeds toegespitster de afgrijselijke politieke situatie. Wat het Vlaams Nationaal Zangfeest aan paroxismen en krankzinnige leugens over de Walen in de toespraken van De Wever, Dedecker en Valkeniers heeft opgeleverd, gaat ieder voorstellingsvermogen te boven. Je denkt telkens weer dat er zich toch ergens in Vlaanderen stemmen van schaamte en angst moeten verheffen, dat er protest zou komen uit Europa, uit het buitenland – niets!

19 mei 2012, zaterdag

Een enkel zwaluwtje in de lucht, het maakt geen zomer, maar het is toch prettig. Verder erg eenzaam; vooral innerlijk. Het wordt mij steeds duidelijker dat ik een volkomen nutteloos wezen uit de hogere cultuur ben dat niet in staat is in een primitievere omgeving te leven.

20 mei 2012, zondag

Bij Verhulst thuis een gedrukte sfeer. Ze willen in ieder geval voor 1 juni weg uit Wallonië. Hebben geen keus. Angst voor represailles. Zowel van Vlamingen als van Walen. Ze denken eraan naar Parijs of Londen te gaan.

Tot diep in de nacht luisteren we samen naar Jacques Brel. Zingen hardop mee. Zijn muziek vervult ons met ontroering en verbittering.

24 mei 2012, donderdag

Ik heb me na maanden toch weer op een krant geabonneerd (Gazet van Antwerpen). Ik word bij het lezen iedere keer weer onpasselijk, maar de spanning is nu te groot, je moet minstens weten wat er gelogen wordt.

1 juni 2012, vrijdag

Frank Vanhecke, Vlaams minister van Onderwijs, zegt tijdens een toespraak voor duizenden scholieren in Gent dat er vanaf volgend schooljaar geen Frans meer mag worden gegeven op lagere en middelbare scholen. Zijn boodschap wordt op een oorverdovend gejuich onthaald. Aan het eind van de toespraak zingt de hele menigte uit volle borst Vlaamse liederen. Alles is gericht op verdoving van het individu ten gunste van de collectiviteit.

5 juni 2012, dinsdag

De situatie wordt steeds somberder. In Namen heeft een Waalse scholier een leraar Nederlands neergestoken. Vlaamse scholieren roepen om wraak.

11 juni 2012, maandag

De 500.000 nee-stemmen en ongeldige stemmen gisteren tegenover 4.500.000 ja-stemmen betekenen ethisch heel veel meer dan alleen een negende deel van het geheel. Er is moed en bewustzijn voor nodig geweest. Alle kiezers zijn geïntimideerd en bedwelmd met frasen en feestrumoer. Een derde heeft uit angst, een derde door bedwelming en een derde uit angst en bedwelming ja gezegd. Mijn vrouw en ik hebben onze nee ook alleen uit een zekere wanhoop en niet zonder angst aangekruist.

Niettemin is de splitsing nu een feit geworden, en dat is nog maar een begin.

Stefan Brijs (38) is schrijver

Al deze fragmenten komen bijna letterlijk uit dagboeken die de Duitse Jood Victor Klemperer van 1933 tot 1936 in Dresden bijhield. Ik heb ze vrij bewerkt, zij het in geringe mate.

 

Bron: De Standaard, dinsdag 10 juni 2008, p. 20-21 (het artikel op DSonline lezen? Hier!).