Een ezel

… stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, u kent het wel.

De verbouwingen vorderen goed, na al het afbreken zijn we al begonnen met alweer (een stukje) op te bouwen. Al dat afbreekwerk heeft al voor ettelijke ritjes naar het containerpark gezorgd, die er op hun beurt weer voor zorgen dat onze auto elk weekend nogal vuil wordt. Op zondagnamiddag is het mijn afsluitende taak om de auto helemaal te stofzuigen en te waschen. Vandaag ging ik richting de doe-het-zelf-carwash – of hoe heet zo’n ding waar je zelf met spuitlans en schuimborstel aan de slag mag? Een raad: doe dat niet als het -1 °C is. Self carwash = water en schuim op de grond, overal. Self carwash bij -1 °C = ijs met schuimbolletjes op de grond, overal. Nadat ik op weg naar de muntjesautomaat al eens op de knieën ging (niets ergs, geen pijn, wel geschrokken), moet mijn onderbewustzijn zo gedacht hebben van “hé fijn, dat vallen, dat wil ik nog eens doen!” Zodus: gewoon keihard achterover getuimeld toen ik zelf met de spuitlans aan de slag ging, vlak op mijn achterhoofd, paniek omdat ik dacht dat ik aan het bloeden was, daarna paniek omdat ik dacht dat ik zeker een hersenschudding en whiplash ging hebben, en dan uiteindelijk ook paniek – hoe dwaas – omdat ik dat muntje al ingestoken had, dat water aan het spuiten was en ik bang was dat mijn krediet helemaal opgebruikt ging zijn voor ik van mijn val was bekomen.

Het is duidelijk, ik ben geen ezel. Een zeer, zéér lomp kind met een knoert van een buil op haar achterhoofd en koppijn sindsdien daarentegen wel.