De Hemel in ‘t echt

03Aug09

Ik ben jullie iets heel belangrijks vergeten te vertellen. De reactie van Evelien op mijn vorige post deed me eraan denken. Ik wil mij daarvoor verontschuldigen, want het is levensbelangrijke informatie die ik heb achtergehouden. Maar ik ben nu helemaal klaar om ze met de wereld te delen.

Het gaat over mijn lekkeretenervaringen, hoewel wat ik jullie ga vertellen daar eigenlijk niet in thuishoort. Het hoort eerder thuis in de categorie “bovenaardslekkeretenervaringen”, of nóg meer in  ”ohhelpikwilderestvanmijnlevennietsandersmeeretenervaringen”. Of toch iets in die buurt.

Ik heb namelijk de hemel ontdekt, in Julie’s House.

Julie’s House is de dream come true van Julie Stampaert (move over dingske met uw speculoospasta, ma nouvelle héroïne est arrivée!). Zij droomde al heel lang van een eigen patisserie, en toen ze het prachtige pand aan de Kraanlei 13 in Gent te koop zag staan, ging ze ervoor. Wat ooit de naam was van een poppenhuis dat haar vader voor haar in elkaar knutselde, staat nu synoniem voor de hemel in Gent en ver daarbuiten. Ik bezocht de ronduit heerlijk ingerichte patisserie nu al enkele keren, en telkens loop ik er buiten met een smile die tot voorbij mijn oren gaat. Serieus. Het decor op zich is al super: het 19de-eeuwse rijhuis is sfeervol ingericht, een beetje in Engelse stijl, met sierlijke tafeltjes, een gezellige bovenverdieping en een knusse zithoek met chesterfieldlookalike en de belangrijkste vakliteratuur (Weekend Knack, Focus Knack, Goedele, Story, …) binnen handbereik. De thee of koffie komt in mooi beschilderde kopjes in pasteltinten en met gouden versieringen, want het oog wil ook wat. De smaakpapillen krijgen bovendien ook alles wat ze willen, en meer!

De eerste keer at ik er kaastaart met bosbessen. Omagawd. Het was liefde op het eerste gezicht. De vulling was zo smeuïg en zo rijk, met die subtiele bosbessensmaak en af en toe een stukje verse bosbes… En die korst! Zo zacht de vulling, zo knapperig en petitbeurre-achtig de korst. Het perfecte evenwicht. Yin en Yang. Als je van deze kaastaart een stuk eet, weet je wat Chandler en Rachel ervaren in de Friends-aflevering “The one with all the cheesecakes” – ik was altijd zo jaloers op die twee, omdat ik ook wilde weten hoe die taart precies smaakte, maar nu interesseert me dat geen ene moer meer. Ze kan niet zo lekker geweest zijn als die in Julie’s House, fo’ sure.

Ik beken, alweer. Ik at er de eerste keer niet alleen kaastaart met bosbessen. Ik mocht ook proeven van Lindes stuk chocoladetaart met frambozen, en van Ans aardbeientaart. En ik wenste ogenblikkelijk dat er een optie op de kaart stond waarbij je van elke taart een stukje kon krijgen. De aardbeientaart was zoals een goede aardbeientaart moet zijn: een rijke vulling met van die vanillebakkersroom, de meest smakelijke aardbeien die je je kan inbeelden (niet van die waterzakken met een aardbeiensmaakje aan), en een knapperige korst. Die laatste zorgde hier echter voor een verrassende toets, het was namelijk niet zomaar een korst, neen, het was een chocoladedeegkorst. Alweer: het beste van twee werelden in een stukje taart. En dan moet dat stuk van Linde nog komen: de chocoladetaart met frambozen. Tot nu toe is dit mijn lievelingscreatie: het moelleuxchocoladedeeg contrasteert perfect met de lichtzure frambozen, die echt rijkelijk aanwezig zijn. Met deze taart vierde ik later ook het afsluiten van mijn Taal- en Letterkundecarrière aan de UGent, en ik kon me geen betere manier inbeelden.

Ahja! Want je kan dus alle taarten meenemen, en aan heel zachte prijsjes zelfs! Had Julie’s House een cake delivery service, ik at elke ochtend ontbijt van daar.

Want dat deden we dus bij een volgend bezoek: we gingen er ontbijten in Engelse stijl, met english scones, clotted cream en huisgemaakte confituur. Ik ben zonder overdrijven meermaals gestorven toen ik zag dat mijn bordje leger en leger werd. En Julie kan niet enkel magistraal bakken, die confituur was ook al om duimen en vingers van af te likken. Ik ben normaal gezien niet zo voor sinaasappelconfituur, maar deze was echt heerlijk. Ook de bosbessenconfituur was yummie, maar de kiwivariant bleek mijn favoriet. Lekker fris bij die lichtzoete scone en fluwelige slagroom.

Tijdens de Gentse Feesten kon je er ’s avonds een glaasje cava gaan drinken, lekker fancy en stijlvol! En de laatste keer dat ik er kwam, at ik er chocolademoelleux. Vergeet die afzetters van de Chocoladebar en kom hier je portie chocolade scoren. In een woord: perfectie. Je kan er zelfs chocoladethee drinken, een heerlijk kruidige infusie met chocoladearoma. Chocolate overkill? Baneentgij.

Voor de rest: ook de citroentaart, de gewone kaastaart en de brownie zijn er zalig. Maar ik moet er nog zoveel meer ontdekken. De Caramel praliné! De Notenfondant! De Bananentaart! De Tiramisutaart! De Pavlova met fruit! En de muffins, de cupcakes, de brunch in het weekend – lees: American pancakes met maple syrup, aargh!

Vandaar dat ik dus in augustus, september, oktober, november, december, … nog maar eens terugga. Met Evelien. Met Linde en Tine. En met mijn lief. En met Lotte. En met Fem, Stefanie, en mijn mama en mijn meme en al mijn tantes. Afzonderlijk, that is. Er staat nog veel op mijn totastelijstje hoor. En als dat lijstje afgewerkt is, begin ik gewoon opnieuw :).

“Baked with love, served with joy”. And eaten with a whole lot of pleasure, u zal het zien.

Filed under: Culi, Mooie dingen   |  5 Comments
Tags: brunch, cupcakes, De Hemel!, Julie Stampaert, Julie's House, Kraanlei 13 9000 Gent, muffins, pancakes, patisserie, scones, taart, yummie