Mijn poep en ik

Zoals enkelen onder jullie al weten, gaat deze girl volgend jaar op een ander. In de lente van 2010 zal ik ergens in Duitsland rondhuppelen, om er mijn – volgens sommige snoodaards – geeky plannen (“VIER JAAR over wat oversekste Duitse literatuur onderzoek doen! GE ZIJT GIJ ZEKER ZOT!”) voor te bereiden. Duitse literatuur geeky, ze moesten eens weten. Er zijn zelfs vrouwen die zich met Web 2.0.- en technische toestanden enal bezighouden, dat is pas geeky! En dan organiseren ze daar nog dinners voor ook – waar ik overigens met dolle graagte en mijn geishapoken ook eens zou willen passeren, ik geef het toe!

Maar anyways, Duitsland it is. Terwijl ik daar rondhuppel, zal ik ongetwijfeld dolle fratsen beleven: ik zal gekke Duitsers ontmoeten die me alles over Goethe zullen willen vertellen, ik zal verdwalen op de U-Bahn, ik zal niet weten waar mijn Seminarraum is en dus hopeloos verloren lopen – want ik ben een vrouw, selbstverständlich –, en wat meer is, ik zal jullie daar natuurlijk alles over willen vertellen. Mijn trouwe Cher – ofte mijn mooie witte Sony Vaio uit de N Series – heeft al ingestemd om mee te emigreren, maar geef toe, praktisch is anders. Als ik daar aan de oevers van de Rijn loop, ik van mijn adem benomen word door het prachtige uitzicht, en jullie daar stante pede van op de hoogte wil brengen, kan ik haar niet zomaar uit mijn achterzak vissen. Hoezeer ik haar ook liefheb en bewonder om haar vele kwaliteiten, ze raakt er gewoon niet in:

Natuurlijk, ik hoor het jullie al denken: “Je gaat wel naar frikkin Duitsland hé!” Het land van Sauerkraut, curryworsten, bier per liter en Schwarzwälder Kirschtorte! “En jouw bijnaam is niet voor niets ooit nog Torte geweest hé kind!” Met andere woorden: mijn poep zal wel zulke (g)astronomische afmetingen aannemen, dat mijn Sony Vaio  snel in mijn achterzak zal passen. Dat zou inderdaad een oplossing zijn voor mijn mobility everywhere-probleem: gewoon aan elke Imbiss – op elke straathoek – een kleine snack nuttigen, tot mijn Hintern er ongeveer zó uitziet en ik zonder problemen mijn Cher altijd bij mij kan houden:

Zoals mijn gezichtsuitdrukking op de foto misschien verraadt, ben ik niet echt in voor dit snode plan. Ik wil dus mijn poep graag houden zoals hij is, maar toch mobiel blijven. Dat wordt tricky, om niet te zeggen, quasi onmogelijk…

Hoewel. Niet dat ik mijn Cher zo snel zou bedriegen, maarrr! dat nieuwste gerief van Sony Vaio ziet er toch ook wel heel aantrekkelijk uit. De Sony Vaio P staat voor “Multimedia onderweg”, dus kan ik Google Maps checken als ik de weg kwijt ben, “Optimale connectiviteit”, dus kan ik jullie meteen bereiken als ik me verveel tijdens een Vorlesung over Wendeliteratur (wat natuurlijk onmogelijk is), “Breedbeeld”, dus genoeg overzicht op mijn scherm om er desnoods een heel doctoraat op uit te tikken, en bovendien “Slank, licht en stijlvol”, een beetje zoals mijn achterste dus – I wish.

Maar toch: we zouden daar in Duitsland nogal blij zijn met zo’n witte Sony Vaio P, mijn poep en ik.

Tags:A thing of beauty is a joy forever and ever and ever, BGGD #13, Cher, Duitsland, Mijn photoshopskills zijn even goed als mijn talloze olieverfschilderijen, P Series, Snode plannen, Sony Vaio