Merci mon ami

In mijn vrije tijd – ja, het is blok, vrije tijd met hopen! – hou ik me bezig met het redigeren en verbeteren van de thesis van Mister KDNDG, ook gekend als het lief. “Analyse van diverse lokalisatie- en klanttoewijzingsstrategieën in het Oxfam supply-netwerk” – u kan zich wel voorstellen dat dit een ra-zend spannende bezigheid is! Echt spannend werd het toen ik het dankwoord las – maar toch ook een beetje grappig. En lief.

Eerst en vooral is er Maaike, mijn vriendin die mij de laatste acht jaar gesteund, begeleid en voornamelijk geweldig hard geamuseerd heeft. Ik bedank haar ook voor het nalezen van dit saaie werk (saai voor een buitenstaander weliswaar). Op het dankwoort na lijken alle dt-fouten geëlimineerd.

Funny man, die bijna-burgie! Eigenlijk is het maar triest dat ook mijn dankwoord voor altijd verborgen blijft in die vier thesisexemplaren die ik op de wereld heb geworpen. Omdat de mensen wier initialen niet JDV, BB of EG zijn (mijn drie lustige lezers) dat dankwoord waarschijnlijk nooit te lezen zullen krijgen, gooi ik het hierop. Mercitjeuhs allemaallekes. Ahja en opgepast: in het Duits, vanzelfsprekend!

Ich könnte in diesem Vorwort wie ‚meine‘ drei Helden, Klaus Uhltzscht, Alexander Portnoy und Oskar Matzerath vorgehen, und meine Geschichte ab ovo erzählen. So habe ich die Sicherheit, jedem gedankt zu haben, der mit dafür gesorgt hat, dass ich hier angelangt bin. Es ist jedoch nicht meine Absicht, wie meine Helden 323, 274, geschweige denn 779 Seiten zu füllen; deswegen werde ich zum Beispiel nicht erzählen, wie meine Oma mir als fünfjährigem Kind ein Exemplar des Buches De Witte van Zichem von Ernest Claes schenkte (statt die von mir erwünschte Barbiepuppe), sodass ich mich schon für Literatur und schelmische Figuren interessieren musste. Das würde mich wirklich zu weit führen, auch wenn ich ihr dafür eigentlich sehr dankbar bin.

Wer hier schon und vor allem erwähnt werden muss, ist Prof. Dr. JDV. In seinen begeisterten Vorlesungen entstand meine Liebe zur deutschen Literatur. Beim Schreiben meiner Magisterarbeit stand er immer mit Rat und Tat zur Seite, und seine motivierende Hilfe schien ohne Ende. Auch dem Fachbereich deutsche Literatur möchte ich bedanken: Nirgendwo sonst auf dem ‚Blandijnberg‘ fühlt man sich als Student so zu Hause.

Ich bin meiner Mutter, die mir die Liebe für die deutsche Sprache genetisch weitergegeben hat, sehr dankbar, dass sie mir die Chance zu einer akademischen Ausbildung geboten hat: Nicht nur ihre materielle Unterstützung, aber vor allem die moralische war für mich sehr wichtig. Nach ihrem Vorbild werde ich immer versuchen, mein Bestes zu geben.

Obschon ich von meiner Großmutter damals keine Barbiepuppe bekam, eroberte ich später trotzdem einen persönlichen Ken. Auch er ist ein großes Dankeschön wert, weil er mich immer dazu angeregt hat, einen Schritt weiter zu denken. Sein liebevolles und reines Dasein macht ihn zum wichtigsten ‚Pfeiler‘ meines Lebens.

Und last but not least möchte ich auch meinen Mädchen, und im Besonderen Tine Hendrickx und Linde Lapauw einen Kuss zuwerfen. Für die liebevollste Freundschaft, für die interessantesten Diskussionen, für die hirnlosesten, absurdesten und zugleich schönsten Plauderstunden. Ohne sie wäre es nicht halb so toll gewesen. Dann sind Stunden wie Sekunden – Merci mes amies, es war wunderschön.

Maaike Van Liefde, 21. Mai 2009

Mijn poep en ik

Zoals enkelen onder jullie al weten, gaat deze girl volgend jaar op een ander. In de lente van 2010 zal ik ergens in Duitsland rondhuppelen, om er mijn – volgens sommige snoodaards – geeky plannen (“VIER JAAR over wat oversekste Duitse literatuur onderzoek doen! GE ZIJT GIJ ZEKER ZOT!”) voor te bereiden. Duitse literatuur geeky, ze moesten eens weten. Er zijn zelfs vrouwen die zich met Web 2.0.- en technische toestanden enal bezighouden, dat is pas geeky! En dan organiseren ze daar nog dinners voor ook – waar ik overigens met dolle graagte en mijn geishapoken ook eens zou willen passeren, ik geef het toe!

Maar anyways, Duitsland it is. Terwijl ik daar rondhuppel, zal ik ongetwijfeld dolle fratsen beleven: ik zal gekke Duitsers ontmoeten die me alles over Goethe zullen willen vertellen, ik zal verdwalen op de U-Bahn, ik zal niet weten waar mijn Seminarraum is en dus hopeloos verloren lopen – want ik ben een vrouw, selbstverständlich –, en wat meer is, ik zal jullie daar natuurlijk alles over willen vertellen. Mijn trouwe Cher – ofte mijn mooie witte Sony Vaio uit de N Series – heeft al ingestemd om mee te emigreren, maar geef toe, praktisch is anders. Als ik daar aan de oevers van de Rijn loop, ik van mijn adem benomen word door het prachtige uitzicht, en jullie daar stante pede van op de hoogte wil brengen, kan ik haar niet zomaar uit mijn achterzak vissen. Hoezeer ik haar ook liefheb en bewonder om haar vele kwaliteiten, ze raakt er gewoon niet in:

Natuurlijk, ik hoor het jullie al denken: “Je gaat wel naar frikkin Duitsland hé!” Het land van Sauerkraut, curryworsten, bier per liter en Schwarzwälder Kirschtorte! “En jouw bijnaam is niet voor niets ooit nog Torte geweest hé kind!” Met andere woorden: mijn poep zal wel zulke (g)astronomische afmetingen aannemen, dat mijn Sony Vaio  snel in mijn achterzak zal passen. Dat zou inderdaad een oplossing zijn voor mijn mobility everywhere-probleem: gewoon aan elke Imbiss – op elke straathoek – een kleine snack nuttigen, tot mijn Hintern er ongeveer zó uitziet en ik zonder problemen mijn Cher altijd bij mij kan houden:

Zoals mijn gezichtsuitdrukking op de foto misschien verraadt, ben ik niet echt in voor dit snode plan. Ik wil dus mijn poep graag houden zoals hij is, maar toch mobiel blijven. Dat wordt tricky, om niet te zeggen, quasi onmogelijk…

Hoewel. Niet dat ik mijn Cher zo snel zou bedriegen, maarrr! dat nieuwste gerief van Sony Vaio ziet er toch ook wel heel aantrekkelijk uit. De Sony Vaio P staat voor “Multimedia onderweg”, dus kan ik Google Maps checken als ik de weg kwijt ben, “Optimale connectiviteit”, dus kan ik jullie meteen bereiken als ik me verveel tijdens een Vorlesung over Wendeliteratur (wat natuurlijk onmogelijk is), “Breedbeeld”, dus genoeg overzicht op mijn scherm om er desnoods een heel doctoraat op uit te tikken, en bovendien “Slank, licht en stijlvol”, een beetje zoals mijn achterste dus – I wish.

Maar toch: we zouden daar in Duitsland nogal blij zijn met zo’n witte Sony Vaio P, mijn poep en ik.

Ik hout van u!

De wijste, grappigste en ‘houterigste’ woorden die ik de afgelopen dagen in mijn mailbox kreeg:

Ik heb ooit ergens gelezen, “waar een wilg is, is een weg”, en dat was natuurlijk fout, want het moet “wil” zijn, maar de essentie ervan heeft toch een grond van waarheid.

Het is een verstandige vrouw, die luistert naar een naam die ook een boom is, die deze woorden liet optekenen. Zij is duidelijk uit het goede hout gesneden! Een log lady als het ware, die op een zeer goed blaadje staat bij mij.

Ah, en de wilg om mijn thesis voor zondag klaar te hebben, zodat ik nog een week rooitijd voor fouten e.d. heb, daarover kan ik nog wel een boom opzetten, maar dat doe ik niet. Ik hang mijn lier niet aan de wilgen! En van dik hout zaagt men planken! Maar kom, nuchter blijven, want de bomen groeien niet tot in de hemel.

En voor de mensen die er geen hout van snappen: dat geeft niet hoor, ik weet soms ook niet meer van welk hout pijlen te maken.

Wist je dat…

… ik nog

• 1.187.601 seconden,
• ofte 19.793 minuten,
• ofte 329 uren,

of dus eigenlijk nog maar 13 dagen, 17 uur, 53 minuten en 21 seconden heb voor ik mijn thesis moet indienen?

… ik nog heel veel werk, en bijgevolg wat stress heb?

… ik ‘m door dat stomme hemelvaartweekend (sorry Jezus!) waarschijnlijk pas op de dag zelf zal kunnen laten afdrukken en inbinden?

… het die dag, daar in dat copycenter waar de filologen korting hebben, waarschijnlijk aanschuiven zal zijn tot aan Julien?

… ik desnoods vanaf nu niet meer slaap om ‘m helemaal naar mijn zin en zoveel mogelijk verbeterd af te werken?

… het voor mij dus nog een hoogst aangename 13 dagen, 17 uur en ondertussen hoogstwaarschijnlijk nog maar 50 minuten worden?!

… AAAAH!

Joods gevoel voor humor, het bestaat nog

Oeh, soms hou ik van mijn thesis! Vooral als er leuke mopjes inzitten, zoals dat vorig jaar met Freud in mijn bachelorpaper ook al het geval was. Dit keer vergast ik jullie op een mooi staaltje joodse humor door Philip Roth.

Milty, the G.I., telephones from Japan. “Momma,” he says, “it’s Milton, I have good news! I found a wonderful Japanese girl and we were married today. As soon as I get my discharge I want to bring her home, Momma, for you to meet each other.” “So,” says the mother, “bring her, of course.” “Oh, wonderful, Momma,” says Milty, “wonderful – only I was wondering, in your little apartment, where will me and Ming Toy sleep?” “Where?” says the mother. “Why, in the bed? Where else should you sleep with your bride?” “But then where will you sleep, if we sleep in the bed? Momma, are you sure there’s room?” “Milty darling, please,” says the mother, “everything is fine, don’t you worry, there’ll be all the room you want: as soon as I hang up, I’m killing myself.”

[Portnoy's Complaint: 189]