De gustibus
Mensen, ik schrijf vandaag tot jullie als zijnde in functie van mijn droomberoep, namelijk culinair recensente. Ooit zover geraken zal er wellicht niet inzitten, tenzij ik in avondonderwijs allerlei intensieve kooklessen en cursussen ga volgen over wijnkennis, gaartijden en prachtige producten zoals Bressekippen, zwarte truffel, Anjouduifjes, vanille uit Réunion, Ibericovarken of blauwvintonijn… Mmmm… Excuseren jullie me even, ik maak intussen een Homer Simpson-achtig kwijlgeluid.
Maar kom, waar was ik? Ah inderdaad, ik wilde jullie vertellen over mijn culinaire bezoekjes in de afgelopen weken, het ene al iets smaakvoller dan het andere. Vraiment extraordinaire was ons bezoek aan De drie biggetjes in de Zeugsteeg in Gent. Op uitnodiging van Luk trokken we op een zwoele vrijdagavond richting Patershol, en man, het werd een avond vol culinair genot. We besloten voor het suggestiemenu te gaan, dat met champagne als aperitief en een hapje vooraf 39 euro kost, wijnen niet inbegrepen. Wanneer je het aperitief achterwege laat, betaal je trouwens slechts 29 euro voor drie gangen.
De huischampagne was heerlijk, het hapje nog meer: lekker zilte sint-jacobsvrucht, een duo van gerookte heilbot en zalm en een maatje. Maaike looooves maatjes, ik had echt spijt dat dat bordje zo snel leeg was. En jammer genoeg vond Ken ook alles heerlijk, dus kon ik geen vuilnisbak spelen voor hem – ik zou inderdaad bereid zijn geweest mijn etiquette volledig opzij te schuiven ^^. Maar niet getreurd, het voorgerecht zag er op de menukaart al veelbelovend uit, en dat was het ook. Een perfect gebakken stukje tarbotfilet lag op een bedje van (voor mij iets te sterk gepeperde) preisliertjes, omringd door een frisse paprika-tomatencoulis en afgewerkt met wat zure room en dille. De begeleidende witte wijn, waarvan ik me noch de naam, het jaar of land van herkomst herinner, was yummie! Ook de rode wijn bij het hoofdgerecht vond ik echt lekker, heel fruitig en niet te zwaar – jammer genoeg ben ik ook daarvan de “contactgegevens” vergeten :-(. Bij het hoofdgerecht had je keuze uit een visgerecht naar marktaanvoer (die avond wilde zalm) en springbokfilet, een soort antilope uit Zuid-Afrika. Om me iets dichter te voelen bij Aurélie, die daar momenteel een maand lang vertoeft, koos ik voor het laatste en dat bleek een uitstekende keuze. De filet was in perfect geproportioneerde en sappige nootjes verdeeld, overgoten met een niet al te zoete portosaus en vergezeld van een gratin van patatjes en groenten in een filodeegkuipje. Je kan het je wel voorstellen: ik was diep, diep teleurgesteld en depressief door het feit dat elk bord ooit wel eens leeg raakt, dus ook dat van mijn hoofdgerecht… Het was echt lekker. En dan moest het dessert nog komen! De keuze tussen crème brulée met Réunion-vanille, vers fruit met passievruchtencoulis en ijs of huisgemaakte kersenbavaroistaart met kirschsaus en ijs was hartverscheurend. Echt. Schrijnende taferelen speelden zich af aan onze tafel. Maar! Ik maakte van mijn hart een steen en koos voor de taart, een oude bijnaam van mij – Torte – eer aandoend. En het was lekker, maar toch niet wauw: het voor- en hoofdgerecht vond ik veel wauwer. De koffie achteraf kwam in zo’n leuke ouderwetse doorduwkan en was lekker straf, en het was zaak om de mignardises zo snel mogelijk buit te maken, want die twee mannen aan mijn tafel hadden nog nooit van eerlijk delen gehoord ^^ (sorry jongens, ik denk dat ik uiteindelijk zeker de helft van dat bordje naar binnen heb gespeeld. Zulke lekkere snoepjes!).
Conclusie: De drie biggetjes is – ook dixit Luk – prijs/kwaliteitsgewijs een restaurant buiten categorie. Het eten is er heerlijk, het interieur klassiek maar wel gezellig, de wijnen zijn uitgelezen en kan je ook per centimeter betalen, de bediening formeel zonder al te stijf te worden (de maître d’o is een hele lieve grijze dame en de pleegmama van de kok Ly Chi Cuong, die trouwens als bootvluchteling uit Vietnam naar België kwam en hier onder andere bij Comme Chez Soi in Brussel en Sir Anthony van Dijck in Antwerpen zijn kookkunsten verfijnde) en de gemiddelde leeftijd daar moet dringend naar beneden. Allen daarheen dus!
Mijn tweede culinaire bezoek is er een van een heel ander allooi: op een druilerige donderdagavond belanden de mama en ik in Punjab Tandoori, in de Sleepstraat in Gent. We willen eigenlijk een Turkse pizza eten in Gök 2, maar de vakantieplannen van de uitbaters aldaar beslissen daar anders over. Dan maar het “Pakistaans/Indische” eethuis enkele deuren verder, want we zijn multicultureel ingesteld én hongerig! Punjab Tandoori is heerlijk kitscherig ingericht: je eet er in een warmrode zaal, behangen met gebatikte doeken en volgestouwd met allerlei oosterse attributen zoals porseleinen olifanten, sitars en andere rare instrumenten, en nog veel meer olifanten. We hebben niet veel tijd, maar de overenthousiaste ober op leeftijd verzekert ons dat drie kwartier ruim voldoende is om er “lekker en veel te eten”. Bij het aperitief krijgen we flinterdunne naan met in drie potjes een soort tzatziki, iets roods en ongelooflijk pikants waar mijn gehemelte even niet goed van is, en een zoete, ongedefinieerde maar wel lekkere marmelade. Alleen jammer dat ik de ober na het afruimen van de hapjes het beleg dat in de potjes is overgebleven, opnieuw in de grotere potten achter de toog zie gieten. Recyclage ok, maar het moet voor mij toch niet te ver gaan. Omdat wij vrouwen zijn en vrouwen per definitie moeilijkheden hebben met keuzes maken, kiezen we voor een soort best of-menu (30 € voor twee personen): een groot “vakjesbord” met lam tikka masala (lamsvlees met een populaire saus van gember, look, pijpajuinen, tomaten, groene peper, koriander, kurkuma, …), chicken chasny (kip in een zoetzuur roomsausje) en scampi shahi korma (“koninklijk gerecht, zacht gekruid, met room, geroosterde amandelen en pistachenoten”), een heel pikante mengelmoes van worteltjes, erwtjes en bonen, en een ruime hoeveelheid basmatirijst, waarvan we à volonté mogen bijvragen van de ober (“jij hier veel eten eh, hier lekker!”). Het is zonder meer allemaal wel lekker (vooral de scampi) maar zeker niet wauw. Het lamsvlees is nogal taai, en de rijst is bovendien verdacht snel afgekoeld, wat doet vermoeden dat het goedje opgewarmd in plaats van vers is. Maar inderdaad, drieënveertig minuten later krijgen we de rekening al gepresenteerd, samen met een potje anijs-kruidenmengeling dat de spijsvertering bevordert, lekker fris. We nemen afscheid van het kleine stukje Indië in Gent en stappen weer de regen in. Beuh.
Staan – onder andere – nog op mijn todolijstje: Sarabande, Sala Thai, Gök en Aperto Chiuso in Gent, De kok en zijn vrouw in Zevergem en Two Cooks in hometown Zottegem. Nog aanraders? Shoot! In ruil geef ik jullie mijn ultieme tip mee: De Week van de Jongeren van de Meesterkoks van België. Van 21 tot 28 september kan je (als je tussen 18 en 25 jaar oud bent) bij verschillende “Meesterkoks” terecht voor een heerlijk driegangenmenu met aperitief en wijnen, en dat voor maar 35€! Vanaf 8 september verschijnt de lijst met de deelnemende koks op de site (klik door naar “Nieuwtjes”, “De Week van de Jongeren 2008″), maar bij “Leden” kan je al een impressie krijgen van de edele heerschappen die in deze kringen vertoeven. Ik raad jullie aan om de achtste september vroeg op te staan, de site te checken, snel te beslissen waar je heen wil en meteen te reserveren, want de actie wordt met het jaar populairder en de meeste meesterkoks houden voor de actie slechts een aantal tafels vrij. Echt doen, het is verschrikkelijk de moeite waard! Wij gingen de vorige jaren al eten in Hof ter Eycken in Ninove – waar ik by far de mooiste momenten van mijn fijnproeversleventje beleefde – en in Ostend Queen, het restaurant boven het casino van Oostende, dat in de Michelingids een valse start nam, maar waar ik ondersteboven was van het uitzicht en van de Oostendse smeus met grijze garnalen, een gepocheerd ei, haringkaviaar en hazelnootboter, een recept van Pierre Wynants himself.
Zucht. Was het al maar september…
Filed under: Culi | 3 Comments
Tags: culinair genot, De drie biggetjes, De Week van de Jongeren, Gök, Gent, Hof ter Eycken, Meesterkoks van België, Ostend Queen, Patershol, Punjab Tandoori, Sleepstraat



Je bent dan (nog) wel geen culinair recensente, maar mij kan je al zeker doen watertanden! Mmm, bij die Drie Biggetjes, daar wil ik ook wel eens langsgaan!
X
Ps: Ik zou ook voor de Torte gegaan zijn :).
Dag Maaike,
Eerlijke review! Ik onderschrijf uw bevindingen nagenoeg volledig. Het maandmenu is prijs/kwaliteit moeilijk te overtreffen in Gent, en is steeds een verrassing. Je eet wel eens iets wat je anders niet zou eten.
Op mijn visitatielijstje staan de volgende restaurants.
1. Sir Anthony van Dijck – Antwerpen. Antwerpen kan een kader bieden dat je in Gent niet vindt, en dat is zeker zo voor de SAvD. Helaas is het er iets prijziger dan in Gent, en is het iets groter –pluspunt is de aparte bar in een schitterend interieur. Eten is er heerlijk!
http://www.siranthonyvandijck.be/content/
2. Neuze-neuze – Antwerpen. Jaaaaaren geleden bezocht en nog steeds goede herinneringen!
http://www.neuzeneuze.be/
3. Domestica – Gent. Ik ben er nog niet geweest maar m’n vader was er heel tevreden ;-). Tamelijk recent en het interieur spreekt mij op de website enorm aan.
http://www.domestica.be/
4. Karel de Stoute – Gent. Interieur is een beetje te gesloten (huiskamergevoel), maar het eten was er zeer verfijnd (voor mijn compagnon te weinig). Ik ben er enorm over te spreken! Bediening zeer vriendelijk…
http://www.resto.be/ware/details.jsp?businessid=2798&lg=NL
Bovendien is Ken de beste reviewer; als hij z’n bordje opeet, moet het wel heel lekker zijn ;)PpppP