Elegie voor Hazel en Cacao
18Jun08
Je staat
Zo eenzaam
Je vergaat
Zo langzaam
Ooit had je de tijgerkracht
Om ieders ochtend tot een feest te maken
Maar nu – ach, je smacht
Naar het moment dat ze je weer aanraken
Maar dat moment, het komt niet meer
De sterfdatum op je hoofd is al lang verstreken
Ze laten je daar staan, telkens weer
Tot je onder woekerschimmels bent bezweken
Stil teer je weg
Door iedereen vergeten
Tegen dat andere beleg
Als de mindere afgemeten
Ach, je tijden zijn geteld,
Nutella – men roept “daarmee basta!”
Er is een nieuwe held, Nutella
“Lang leve Lotus’ Speculoospasta!”
RIP onze pot Nutella, LOT 56HVA06:42, op 18 juni 2008 veel te vroeg van ons heengegaan.
Filed under: Culi | 4 Comments
Tags: elegie, Nutella, rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, speculoospasta



Ochere, zo triest! Ik blijf trouw aan Nutella hoor (en ook aan mijn Effi-confituur, WANT minder suiker ^^). We hebben een pot of 4 speculoospasta verslonden maar we zijn ermee gestopt, langer dan een dag houdt zo’n pot het bij ons niet uit ^^.
Weerom heerlijke tags trouwens :-)
Gek kind :p lotus pasta én muizenstrontjes toch ook nog ze, blijft goed (h)
Wie weet verzint er iemand in de volgende reeks van De Bedenkers wel muizenstrontjespasta. Alweer een gat in de markt! :D
Wel een leuk gedichtje trouwens, hoewel ik nog steeds bij choco blijf zweren.
Ik kies toch voor de Nutella hoor! Geen speculoospasta voor mij (jakkes).