Haarleed

03Apr08

Ik ben gisteren eindelijk naar de kapper gegaan! En ik ben zo blij! Maar eerst: de voorgeschiedenis. Vanaf het prille begin.

1987 – 1997: 

Wanneer mijn haar eindelijk begint te groeien, groeit het enkel boven op mijn hoofd. Gevolg: een baby met een hanenkam. In de peutertuin zijn alle kindjes bang van mij. Mijn haar groeit na verloop van tijd gelukkig overal op mijn hoofd, en dat in een fijn blond kleurtje. Zoals heel veel kinderen verlies ik dat blond met de jaren, en evolueer ik naar een donkerblonde kleur. Geen kleur, vind ik persoonlijk.

1997 – 2007:

Vanaf de eerste dag dat Kapper Tom zijn salon opent, op 50 meter van mijn voordeur, ben ik een trouwe klant. Bij hem ruil ik tijdens mijn eerste humaniorajaren mijn futloos peper-en-zoutkleurig carreetje in voor mijn korte kopje . Hij fluistert me de gouden tip “Kruidvat Blond Spray” in wanneer ik op 13-jarige leeftijd mijn haar witblond wil laten kleuren, maar ik op een vastberaden (en achteraf gezien terecht) ”GE ZIJT GIJ ZEKER ZOT! OVER MIJN LIJK!” van de mama stuit. Mijn haar wordt blonder en blonder, en de mama merkt er slechts weinig van. Maar natuurlijk zou ik mezelf niet zijn zonder blunders. Ook op vakantie in het zonnige Malta blijf ik kwistig spuiten, en bij mijn terugkomst is mijn haar geel. Geel zoals in kanarie, gele kaart, Fanta. Kapselblunder n°1 is een feit.

Maar daar is Kapper Tom to the rescue: hij repareert de schade grotendeels en maakt er iets hips van. Daarna krijgt mijn haar nooit meer de oorspronkelijke – en saaie! – kleur terug. Kruidvat Blond Spray blijft een vast item in mijn deel van de badkamerspiegelkast, en mijn coupe verandert doorheen de jaren van ultrakort naar schouderlang met krullen, wild opgestoken met tientallen knijpspeldjes die ik zorgvuldig ga uitkiezen in de Zottegemse Zambo (jeugdsentiment, iemand?). Maar lang staat me niet echt, en ik besluit om toch maar terug te keren naar mijn korte coupe.

Slechts één keer bedrieg ik Kapper Tom, als ik na mijn inschrijving aan de grote griezelige UGent samen met Fem de Young&Dynamic in de Kortedagsteeg binnenstap. Lekker impulsief, “jaja, er mag een verzorgingske op”, oh wat voelde ik me volwassen. De “dorpskapper” ingeruild voor een hip salon in het hippe Gent, een mooie coupe, maar jammer genoeg ook het dubbele kwijt van wat ik bij Kapper Tom normaal betaal. Het blijft bij een eenmalige flirt, daar in Gent.

Ondertussen experimenteer ik lekker verder met allerlei kleurtjes. In de paasvakantie van 2007 krijg ik zin in een échte blonde kop, niet van dat natuurlijk donkerblond met lichtere mèches (afkomstig van de Blondspray), maar witblond. Ik koop me een pakje L’Oréal Féria Silver Blonde. Slechte zet, kapselblunder n°2. Opnieuw is het geel, dat haar van mij. Kapper Tom lost het elegant op door er een donkerblonde balayage over te zetten. Vanaf dan zweer ik dat ik nooit meer zo’n doe-het-zelfkit koop: als het geverfd moet worden, laat ik dat aan professional Tom over. En hij zorgt ervoor dat ik in de zomer van 2007 eindelijk die langverwachte witblonde haren krijg! Eindelijk, doel bereikt!

In de herfst krijg ik echter heimwee naar mijn oude kleur. Tss, vrouwen. Nooit eens tevreden. Wanneer ik hem opdraag om mij opnieuw m’n natuurlijke kleur terug te geven, protesteert hij: “Maar Maaike, dat peper-en-zoutkleur, zo saai! Dat is toch niets meer voor jou. Sorry, dat zet ik er niet op.” En dan zit je daar natuurlijk, in die kappersstoel. “Doe er dan maar je zin mee, je krijgt carte blanche voor kleur en snit.” Tom juicht, ik kijk bedenkelijk en Stefanie, die me vergezelt, nog meer. Drie uur later sta ik buiten, als een echte rosse. Met nog één blonde lok vooraan. Ik voel me een beetje marginaal, maar Tom bezweert me dat dit dé nieuwe look van het moment is, très branché.

De reacties op die lok vooraan zijn niet echt positief – mijn allerliefste barst bijna in tranen uit als hij me ziet, kapselblunder n°3 wordt werkelijkheid - en ik laat Tom alles in dezelfde kleur verven. Nu ben ik écht ros – euh excuseer, Venetiaans blond, maar ik kan er wel mee leven. Bovendien wassen de kopertinten er vrij snel uit, zodat mijn haar uiteindelijk wat lichtbruin wordt.

2008 – … : 

In de examentijd doet een mens soms rare dingen. U hoort het al, kapselblunder n°4 dient zich aan. Ik vind mijn lichtbruine kleur wat flets geworden, en besluit om – tegen beter weten in – opnieuw een L’Oréalverpakking te kopen, ditmaal de Casting Crème Gloss Chocolade. Ik weet niet welk kleur er nu precies op mijn haar staat nadat ik het boeltje gebruikt heb, maar het is zeker geen chocolade. Het is paars. PAARS zeg ik u. Ik lijk wel die emo van Tokio Hotel. Snel een Nike-pet op en naar de plaatselijke Kruidvat (damn you!) om een fles Head&Shoulders. Volgens de “help, mijn haar is om zeep!”-tips op internet is dat het beste middeltje om een mislukte kleuring snel uit het haar te krijgen. En het helpt, mijn haar wordt weer bruin, maar er blijft toch een vervelende koper- en goudglans opliggen.

En het noodlot heeft ondertussen ook toegeslaan. Kapper Tom heeft besloten andere oorden op te zoeken en heeft zijn kapsalon gesloten! Ik moet dus op zoek naar een nieuwe kapper. Snif. Door het vele werk en – ik beken – ook angst om mijn haar nu definitief aan iemand anders toe te vertrouwen, stel ik die opdracht steeds maar uit.

Tot gisteren dus. Na iedereen de oren van het hoofd gezeurd te hebben (“Mijn haar moet af, en gekleurd, het is lelijk! Het moet af!”) had ik geprobeerd een afspraak te versieren in het nieuwe kapsalon in mijn straat. Ik had gehoord en gezien dat de kapster daar heel mooi werk afleverde. Maar haar boek stond vol afspraken tot midden MEI. Dan maar op haar vaste zonder-afspraakmiddag proberen, woensdag vanaf 13h. Om twintig over twaalf sprong ik dapper op de fiets, ervan overtuigd dat ik daar als eerste zou staan. Niet dus. Er waren al 5 wachtenden voor mij.

En dus ben ik in een laatste daad van haarwanhoop maar op de trein richting Gent gestapt, rechtstreeks naar kapper Kaprijke in de Sint Niklaasstraat, vurig biddend dat ze tijd zouden hebben voor mij. Ik had al heel veel positiefs over hen gehoord: mooi salon, goede kappers en kapsters, én een democratisch studententarief. Als zij geen tijd zouden hebben voor mij, zou het desnoods De Cliént geworden zijn, waar je naar het schijnt ook heel vakkundig geknipt wordt, maar voor hetzelfde werk het driedubbele kwijt bent. Ik sprong dan ook bijna een gat in de lucht toen ik bij Kaprijke hoorde dat ik me rustig in een vintage kappersstoel mocht ploffen, mét een koffietje. Een hele lieve kapster, Charlotte, gaf mijn haar de neutrale bruine kleur die ik wilde, en een springerige Aziaat, wiens naam me ontgaan is, luisterde perfect naar mijn instructies en knipte een van de mooiste coupes die ik ooit heb gehad. Een hele verdienste voor iemand die voor de eerste keer met mijn hoge eisen geconfronteerd wordt. Het salon zelf is ook prachtig, ingericht in een gezellige oude stijl, met hippe oude stoelen, variété-achtige spiegels en allerhande oude foto’s en schilderijen aan de muur. De twee speelse katten (de ene spierwit, de andere potzwart) brengen leven in de brouwerij en de vaste klanten lopen er als echte vrienden in en uit.

Ze mogen mij vanaf nu ook tot hun vaste klanten rekenen, ik heb mijn nieuwe kapper gevonden!

Filed under: Beauty, Maai   |  5 Comments
Tags: haarblunders, Kapper, Kaprijke, kleuren