Gij zult geen ramptoerist zijn.

21jan10

Het is mijn nonkel zijn schuld.

Toen ik vorige week na een deugddoende zwembeurt naar huis reed, onderwijl luidkeels “Eternal Flame” van de Bangles meezingend (ja beste mensen, ik luister naar Klara in de auto), kwam ik plotseling voor gesloten (halve) slagbomen te staan. Op zich niets speciaals, ware het niet dat ik mensen zag lopen op de treinsporen, er ondanks de rode seinlichten toch auto’s de sporen overstaken en ik in de verte blauwe zwaailichten zag draaien die weinig goeds beloofden. “Naar het schijnt is er in Erwetegem iemand onder de trein gelopen, madammeke, alle overwegen zijn gesloten”, zei de man die me even later eveneens ‘veilig’ over de sporen loodste. Ik kon doorrijden, maar in plaats van opnieuw zorgeloos mee te zingen met Klara, hield ik me nu bezig met de vraag “doe ik het of doe ik het niet?”. Zou ik een straat verder afslaan? Zou ik omrijden langs de bewuste plaats van het ongeval – waar zou die zijn eigenlijk, zou ik gewoon niet eens rondrijden om dat te achterhalen? Zou ik een levensgevaarlijk gewonde zien, met bloed en hersens enal? Het kwam allemaal neer op slechts één vraag: zou ik de ramptoerist gaan uithangen?

Ik deed het toch maar niet. Ik was moe van het zwemmen, moe van de dag, en voor hetzelfde geld was er helemaal niets gebeurd, hoe kon die man dat nu eigenlijk weten? En ramptoerist spelen, hoe marginaal is dat nu eigenlijk wel. ’s Ochtends stond het bericht in de krant dat een vrouw te dicht bij de voorbijrijdende trein was gaan staan, en dat ze levensgevaarlijk gewond was overgebracht naar het ziekenhuis. Dus toch. Brr, blij dat ik dat niet met mijn eigen ogen heb gezien.

Toen Ken en ik zondagavond naar Gent reden om er naar Avatar te gaan kijken, onderwijl luidkeels meezingend met ongeveer alle liedjes op “Manhay” van Daan, zag ik links van ons plotseling een grote rookwolk, opstijgend uit het befaamde Bos van Breivelde. “AAAAAAH het bos staat in brand het bos staat in brand!!”, riep ik met mijn niet helemaal volle verstand, daar een bosbrand bij -1°C en smeltende sneeuw nogal onmogelijk is. Maar toch, “EEN BOSBRAND!”, want die wolk was echt wel van meer dan een clandestien achtertuinbrandje afkomstig, en bovendien hing er plots een zeer doordringende brandgeur in de auto. Met dezelfde intonatie vroegen we op hetzelfde moment aan elkaar “gaan we kijken?”, waarna Ken het stuur omgooide (ja beste mensen, mijn lief is Clint Eastwood) en we links afsloegen naar de plaats van de echt wel zeer grote brand. Tot ik plots een zweempje dennenhout in die geur ontwaarde. En ik in de verte mensen zag staan op het kerkplein, vlak voor de ingang van het bos. Rond een vuurtje. Kerstboomverbranding, wat voor een belachelijk gebruik is dat nu helemaal. Jezuske van de kerk daar lachte ons uit: “Haha, vuile ramptoeristen, gefopt!”

Dat het dus mijn nonkel zijn schuld is. Toen wij klein waren en er in de lucht boven ons plots een luchtballon verscheen, die (ook al hing-ie nog redelijk hoog) “toch wel ergens in de buurt moest landen”, zwierde hij ons in zijn auto en reden we er luid joelend achteraan. Want jongens, zo’n landende luchtballon, dat is werkelijk een belevenis, en stel dat die luchtballon nu eens te pletter zou storten, dan hadden we dat toch maar mooi met onze eigen ogen gezien. Ik heb tot mijn grote spijt nooit een neerstortende luchtballon gezien, en dààrom ga ik nu achter imaginaire en/of metaforische luchtballonnen aan. Mijn nonkel heeft van mij een ramptoerist gemaakt.

(En neen beste mensen, ik heb waarschijnlijk niets geleerd uit de bovenstaande voorvallen, en zal de volgende keer alweer mijn menselijk instinct volgen dat nu eenmaal door gruwel wordt aangetrokken. Eens een vuile ramptoerist, altijd een vuile ramptoerist.)

(Geheel terzijde: gek woord eigenlijk hé als je dat zo bekijkt, “ramptoerist”?)

Filed under: Denksels   |  5 Comments
Tags: de dingen des levens, enal

Pure evil

18jan10

’t Zijn weer Nationale Feestdagen in Maaikeland. Omdat ik de vorige keer niet zoveel zin had in feest en er anders een overlapping plaatsgevonden zou hebben van mijn Feestdagen met die van kindje Jezus, besloot ik, als president-premier van Maaikeland, om de feestvreugde van mijn onderdanen met drie weken uit te stellen – het was tenslotte niet de eerste keer dat dat gebeurde, er zou geen extra amendement in de wet ingeschreven moeten worden dat deze hervorming mogelijk maakte.

Ik heb in mijn carrière als president-premier van mijn eigen lijf al betere beleidskeuzes gemaakt, moet ik zeggen. Het is niet omdat een staatshervorming een keer (of vijf keer, zo je wil) lukt, dat dat voor toekomstige gelijkaardige operaties steeds garanties biedt.

Want mijn onderdanen besloten de feestvreugde van drie weken geleden doodleuk te bewaren, speciaal voor mij, zorgvuldig op te stapelen zodat ik zeker niets van de hen eerder onthouden convulsieve pret, accumulerende achalasie of lachen-gieren-brullenkramp zou moeten missen. In vloeiende bewegingen dansen ze door en uit mijn lijf, dat voor de Russen met wie ze samen goedkope wodka zuipen een gezellige datsja is, de mazurka (och wat zou het, niet Russisch maar Pools, rood is rood) en tokkelen ze in mijn hoofd op een vals gestemde balalaika.

En daarom komen er nu allerlei vreugdekreten uit mijn mond, zoals “Godmiljaaaar kan dat daar wat sneller” aan de kassa van de Kinepolis, en “Hoe kunt gij nu weten dat een Golf de veiligste kleine auto is, ge rijdt er ocharme nog maar twee dagen mee!” om te vieren dat het lief een nieuwe bedrijfswagen heeft gekregen. Daarom jubel ik “Oi bomma, jongvolwassene met pijn hier, meestal staat men dan zijn plaats af!” in de tram en zorg ik dat de volledige voorraad van Frituur Eddy na mijn bestelling is uitgeput en de lieve man zijn keet kan sluiten voor de avond. Daarom gooi ik confettikeien naar de feestverlichting in huis, terwijl mijn mooie migraineogen van ontroering tranen bij dat prachtige lichtspektakel. Daarom maak ik een vreugdevuur met alle lege Tampaxverpakkingen, blaas ik serpentines uit de hulzen, eet ik een spiesje van Dafalgans als aperitiefhapje en drink ik tequilashots uit halve eierdopjes (de oen die dat heeft nagemeten en die flagrante leugen in elke voorlichtingsfolder heeft laten drukken, hebben uitzinnige feestvierende vrouwen reeds lang geleden een “oversized theekop” kleiner gemaakt). Daarom is dat allemaal, ja. Een gruute fieste.

En wat mankeert er jou hm, makkelijke mannelijke male chauvinist pigbloglezer daar achter je machobureautje, die duidelijk denkt “hmpf, too much information” en “ze moet zo niet zagen, er zijn toch ergere dingen, zoals afgelaste voetbalwedstrijden bijvoorbeeld”? Go on now go, walk out the door van deze blog en keer nooit meer weder. Just turn around now ’cause you’re not welcome anymore enal! I hate you so much right now x3, aaaaaaah!

U bent gewaarschuwd. Hier huist pure evil momenteel.

Filed under: It. Sucks. Monkeyballs.   |  6 Comments
Tags: Nationale Feestdagen, pijnpijnpijn, tegen de regels!, Vandaag is rood

De betovering van lijsten

29dec09

Omdat de laatste dagen van december ergens in het verloop van de menselijke geschiedenis nu eenmaal tot lijstjestijd werden gebombardeerd, omdat ik stiekem een beetje opgewonden word van lijstjes (lach niet, Umberto Eco heeft daar ook last van), en omdat het gewoon megakeiveeltelang geleden is dat ik nog eens geblogd heb. Een lijstje! (Gepikt bij Lilith, maak er gerust ook jouw lijstje van.)

1. Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?

Een hoge hoge re zingen en daarbij veel show verkopen in het openbaar, een thesis schrijven, impulsief nen echten BV enal bellen en hem om een gunst vragen, op mijn eentje een Big Mac-Menu verorberen terwijl ik de voorbijrushende mensen op de Meir zit te observeren en me all grown up voelen maar niet heus. Niets spectaculairs dus.

2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?

Vorig jaar heb ik niet echt bewust goede voornemens gemaakt, maar ik denk dat het tijd wordt om dat wel eens te beginnen doen. Dus: ervoor zorgen dat Ken op het einde van zijn leven minder op mij zal hebben moeten wachten dan dat de prognoses bij een extrapolatie gebaseerd op de gegevens van 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 en 2009 voorspellen, meer boeken lezen, mijn eigen was en strijk leren doen, werkethischer worden.

3. Is er iemand in je naaste omgeving bevallen?

Ja, de neef van mijn mama en zijn vrouw, van een prachtige dochter Louise (die trouwens net als ik haar eerste haartjes enkel bovenop haar hoofd kreeg, en niet langs de zijkanten. Eindelijk een fellow-punkster gevonden.)

4. Is er iemand uit je naaste omgeving overleden?

Gelukkig niet.

5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?

Ierland, Nederland, Spanje en Duitsland (de Duitse ambassade is in principe Duits grondgebied, right?).

6. Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?

Wat meer zelfstandigheid, shopping sprees (ik heb bedroevend weinig nieuwe kleren gekocht in 2009), een eerste eigen inkomen (voor echt) en een Fiat 500 alstublieft.

7. Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?

25 mei, de dag waarop ik mijn thesis moest indienen (lees: en ik ’s ochtends om half negen nog een promotorgesprek had, daarna nog de fouten uit mijn inleiding en slot moest vissen, nog wat lay-outproblemen moest oplossen, het hele boeltje moest laten afdrukken, ik duust uren moest wachten op een crappy service in het copycenter op het Sint-Pietersplein, waar de printer het door de warmte had begeven, moest rushen naar dat andere copycenter in de Sint-Pietersnieuwstraat waar ze mij op 1-2-3 uit de nood hielpen, waardoor ik toch nog een uur voor het verstrijken van de deadline kon indienen en waarna ik me met Linde loos liet gaan in de McDonalds en op de Graslei). Good day!

8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?

Mijn thesis, denk ik? En het artikel (dat ik nu redelijk crappy vind) dat ik op heel korte tijd klaarstoomde. Ah, en zes kilo vermageren – ‘t was vandoen.

9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
Weerstaan aan de drang om de zak paarse Dorito’s / de zak Buggles en het vlootje Philadelphia / de pot Ben & Jerry’s niet tot op de bodem leeg te eten. Ken niet te lang op mij laten wachten.

10. Ben je ziek geweest of gewond?

November was op gezondheidsvlak niet zo’n leuke maand: eerst gewone seizoensgriep waardoor we een Elle-optreden moesten afzeggen en een weekje later buikgriep waardoor we een Elle-etentje moesten afzeggen. Maar niets ernstigs.

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?

Mijn MacBook Pro 13″ 2,53 GHz Intel Core 2 Duo-processor 4 GB geheugen – dink! Ware liefde.

12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?

Zie vraag 11.

13. Waar was je heel heel enthousiast over?

Zie vraag 11. En ook: het enthousiasme van mijn favoriete gelegenheidskoor uit Elene bij het zingen van gospelsongs, met als klapstuk “I will follow him” uit Sister Act. Ik weet niet of ge het weet, maar voor een koor van amateurs (in de mooie zin van het woord) is dat gene kak, maar ze kregen het toch maar weer mooi voor mekaar. Oeh oeh, en over de Sony Vaio P die ik in juni won, en de 24 romans van de Literaire Lente die enkele dagen daarvoor in mijn brievenbus zaten! En ook een beetje over de prijs voor mijn thesis en de publicatie van mijn eerste artikel (al kwam daar meteen het besef bij dat “de weg” nog heel lang is). En over het H-E-E-R-L-I-J-K-E eten dat we tijdens de Week van de Jongeren bij chef Christophe Nachtergaele kregen voorgeschoteld. Fenomenaal lekker!

U leest het, 2009 was een goed jaar voor mijn enthousiasme!

14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?

You love the thunder van Jackson Browne en Mein Herr Marquis uit Die Fledermaus van Johann Strauss Jr.

15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?

Moeilijk te zeggen: blijer omdat 2010 een jaar vol veranderingen zal worden, maar triester omdat ik een aantal mensen heel hard zal missen als ik in Konstanz ben. Laat ons zeggen: begin 2009 baadde ik nog grotendeels in zorgeloosheid, terwijl ik nu het gevoel heb dat er belangrijke beslissingen zitten aan te komen, wat mij een beetje *bang* maakt – maar tegelijk ook heel nieuwsgierig.

b) dikker of dunner?

Dunner! Oef.

c) rijker of armer?

Ik denk dat mijn financiën zo ongeveer status quo gebleven zijn. Maar aan ervaringen en stuff: ongetwijfeld rijker :).

16. Wat had je graag meer gedaan?

Gekookt, gesport, gelezen, gezongen met Elle.

17. Wat had je graag minder gedaan?

Bemiddeld bij ruzies.

18. Wat deed je met Kerstmis?

Op kerstavond heerlijk gegeten bij Ken thuis, en daarna een blitzbezoekje gebracht aan mijn meme & pepe, waar de hele familie aan moederskant was verzameld. Op kerst heb ik de hele dag gewerkt in de beste brasserie van Zottegem én omstreken, ahja.

19. Ben je verliefd geworden in 2009?
Zeer platonisch en kortstondig op Pieter Embrechts (maar ik zie u nog steeds veel en veel liever hoor Ken, echt waar).

20. Wat was je favoriete televisieprogramma?

Plat Préféré en Mag ik u kussen?

21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?

Candide van Voltaire. Met als favoriete citaat: “”Ik wou wel eens weten, wat erger is: honderd maal door negerpiraten te worden verkracht, een bil afgesneden te worden, stokslagen te ontvangen van de Bulgaren, in een auto-da-fé gegeseld en opgehangen te worden, op de snijtafel te belanden, op de galeien te roeien, kortom, alle ellende die wij allen beleefd hebben te doorstaan – of wel hier de hele dag blijven niets doen.” “Ja, dat is een gewichtige vraag,” zei Candide.”

22. Wat was je favoriete film van het jaar?

Ik was heel erg onder de indruk van Die Blechtrommel van Volker Schlöndorff, maar dat is natuurlijk al een film uit 1979. En van Milk en Slumdog Millionaire en Revolutionary Road, maar dat zijn films uit 2008. Ik zou hopelijk ook onder de indruk geweest zijn van De Helaasheid der Dingen, maar door griep moest ik voor die film verstek laten gaan. En hoewel het niet echt mijn favoriete film was, verdient ook Harry Potter and the Half-Blood Prince een vermelding, de beste HP-verfilming ooit, volgens mij.

23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?

Ik genoot van de eerste mooie dag van het jaar (17 °C ofzo, heerlijk lenteweertje), bakte brownies om de dag erna uit te delen en ging vergaderen voor de OLB. Ik werd 22.

24. Wat hield je mentaal gezond?

Relativeringsvermogen, al dan niet ingegeven na een lang gesprek met Ken. En humor, in alle vormen en soorten.

25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?

Van Pieter Embrechts, denk ik. Zo’n infantiele crush heb ik niet meer gehad sinds het vierde leerjaar, met John Stamos.

26. Wie heb je gemist?

In de laatste vier maanden van 2009, waarin ik zeer dikwijls alleen op de baan was en van een echt “klasverband” geen sprake was, had ik graag wat meer Tine en Linde in mijn leven gehad. ‘t Is raar als je vier jaar samen zit en dan plots elk een totaal verschillende en bovendien zeer drukke richting uitgaat, maar langs de andere kant ook niets nieuws onder de zon – na de humaniora had ik net hetzelfde gevoel.

Filed under: Stokje   |  5 Comments
Tags: eindejaar, lijstjes, she's bahack, vraagjes

Kortrijk

17nov09

Bij gebrek aan meer inspiratie, een tranche de vie uit Leuven. Ik zit te werken in de cafetaria van het universiteitsgebouw, de drie Limburgse eerstejaarsstudentes naast mij zitten elkaar af te troeven met hun geografische kennis.

Studente 1: „Wel, wij beginnen hier direct in Leuven hé, maar als je Portugees of zo wil studeren, dan moet je eerst naar Kortrijk!“ (zet verschrikt gezicht op)
Studente 2: „Kortrijk! Zo ver!“ (nog verschrikter)
Studente 3: „Ja ze, da’s echt ver. Waar ligt dat eigenlijk, Kortrijk? Dat is toch wel zeker verder dan Antwerpen hé? Ligt dat daar niet in de buurt ergens?”
Studente 1: “Neen hoor. Kortrijk, dat ligt in de Vlaanders…” (kijkt nog verschrikter en spreekt die laatste woorden op z’n Cyriel Buysses uit)
Studente 3: “Ja, de Vlaanders! Maar… is dat dan aan de zee? Ik denk dat dat in de Vlaanders aan de zee ligt.”
Studente 2: “Ja, in Oost-Vlaanderen, denk ik. Maar wel niet dicht bij Oostende, ‘t ligt meer aan de randen.”
Studente 1: “Ja, Kortrijk, dat zal wel de Oost-Vlaanders zijn. Echt ver.”
Studente 3: “Amai nog niet. Ik ben blij dat wij in Leuven zitten.”

Man, was ik blij dat ik op dat eigenste moment ook in Leuven zat. In geen tijden zo gelachen.

Filed under: Haha!   |  7 Comments
Tags: geografie, Kortrijk, Leuven, Vlaanderen

Wit

15okt09

Omdat er

Te veel dingen in mijn kop zitten vitten en er uit willen en dat ook wel doen maar dan op andere manieren in het ijle in de lucht in de tekstverwerker niet op het www momenteel enkel op tastbaar papier omdat ik papier met letters woorden zinnen moet verslinden tegen de klok en dringend moet beginnen letters woorden zinnen te manufactureren in alle Babeltalen en ik moet inhalen en uithalen en te weinig tijd heb om op te halen en het machtig moeilijk is maar dus wel machtig

Blijft het hier even wit – neen niet stil, hoorde u hier tevoren dan geluid misschien?

Maar ik kom wel nog eens terug, zwartgrijsroze op wit.

Filed under: Maai   |  1 Comment
Tags: gewoon geen tijd, maar het komt allemaal wel weer in orde - binnenkort!, MNM Literatuurwetenschappen

De Hemel in ‘t echt

03aug09

Ik ben jullie iets heel belangrijks vergeten te vertellen. De reactie van Evelien op mijn vorige post deed me eraan denken. Ik wil mij daarvoor verontschuldigen, want het is levensbelangrijke informatie die ik heb achtergehouden. Maar ik ben nu helemaal klaar om ze met de wereld te delen.

Het gaat over mijn lekkeretenervaringen, hoewel wat ik jullie ga vertellen daar eigenlijk niet in thuishoort. Het hoort eerder thuis in de categorie “bovenaardslekkeretenervaringen”, of nóg meer in  ”ohhelpikwilderestvanmijnlevennietsandersmeeretenervaringen”. Of toch iets in die buurt.

Ik heb namelijk de hemel ontdekt, in Julie’s House.

Julie’s House is de dream come true van Julie Stampaert (move over dingske met uw speculoospasta, ma nouvelle héroïne est arrivée!). Zij droomde al heel lang van een eigen patisserie, en toen ze het prachtige pand aan de Kraanlei 13 in Gent te koop zag staan, ging ze ervoor. Wat ooit de naam was van een poppenhuis dat haar vader voor haar in elkaar knutselde, staat nu synoniem voor de hemel in Gent en ver daarbuiten. Ik bezocht de ronduit heerlijk ingerichte patisserie nu al enkele keren, en telkens loop ik er buiten met een smile die tot voorbij mijn oren gaat. Serieus. Het decor op zich is al super: het 19de-eeuwse rijhuis is sfeervol ingericht, een beetje in Engelse stijl, met sierlijke tafeltjes, een gezellige bovenverdieping en een knusse zithoek met chesterfieldlookalike en de belangrijkste vakliteratuur (Weekend Knack, Focus Knack, Goedele, Story, …) binnen handbereik. De thee of koffie komt in mooi beschilderde kopjes in pasteltinten en met gouden versieringen, want het oog wil ook wat. De smaakpapillen krijgen bovendien ook alles wat ze willen, en meer!

De eerste keer at ik er kaastaart met bosbessen. Omagawd. Het was liefde op het eerste gezicht. De vulling was zo smeuïg en zo rijk, met die subtiele bosbessensmaak en af en toe een stukje verse bosbes… En die korst! Zo zacht de vulling, zo knapperig en petitbeurre-achtig de korst. Het perfecte evenwicht. Yin en Yang. Als je van deze kaastaart een stuk eet, weet je wat Chandler en Rachel ervaren in de Friends-aflevering “The one with all the cheesecakes” – ik was altijd zo jaloers op die twee, omdat ik ook wilde weten hoe die taart precies smaakte, maar nu interesseert me dat geen ene moer meer. Ze kan niet zo lekker geweest zijn als die in Julie’s House, fo’ sure.

Ik beken, alweer. Ik at er de eerste keer niet alleen kaastaart met bosbessen. Ik mocht ook proeven van Lindes stuk chocoladetaart met frambozen, en van Ans aardbeientaart. En ik wenste ogenblikkelijk dat er een optie op de kaart stond waarbij je van elke taart een stukje kon krijgen. De aardbeientaart was zoals een goede aardbeientaart moet zijn: een rijke vulling met van die vanillebakkersroom, de meest smakelijke aardbeien die je je kan inbeelden (niet van die waterzakken met een aardbeiensmaakje aan), en een knapperige korst. Die laatste zorgde hier echter voor een verrassende toets, het was namelijk niet zomaar een korst, neen, het was een chocoladedeegkorst. Alweer: het beste van twee werelden in een stukje taart. En dan moet dat stuk van Linde nog komen: de chocoladetaart met frambozen. Tot nu toe is dit mijn lievelingscreatie: het moelleuxchocoladedeeg contrasteert perfect met de lichtzure frambozen, die echt rijkelijk aanwezig zijn. Met deze taart vierde ik later ook het afsluiten van mijn Taal- en Letterkundecarrière aan de UGent, en ik kon me geen betere manier inbeelden.

Ahja! Want je kan dus alle taarten meenemen, en aan heel zachte prijsjes zelfs! Had Julie’s House een cake delivery service, ik at elke ochtend ontbijt van daar.

Want dat deden we dus bij een volgend bezoek: we gingen er ontbijten in Engelse stijl, met english scones, clotted cream en huisgemaakte confituur. Ik ben zonder overdrijven meermaals gestorven toen ik zag dat mijn bordje leger en leger werd. En Julie kan niet enkel magistraal bakken, die confituur was ook al om duimen en vingers van af te likken. Ik ben normaal gezien niet zo voor sinaasappelconfituur, maar deze was echt heerlijk. Ook de bosbessenconfituur was yummie, maar de kiwivariant bleek mijn favoriet. Lekker fris bij die lichtzoete scone en fluwelige slagroom.

Tijdens de Gentse Feesten kon je er ’s avonds een glaasje cava gaan drinken, lekker fancy en stijlvol! En de laatste keer dat ik er kwam, at ik er chocolademoelleux. Vergeet die afzetters van de Chocoladebar en kom hier je portie chocolade scoren. In een woord: perfectie. Je kan er zelfs chocoladethee drinken, een heerlijk kruidige infusie met chocoladearoma. Chocolate overkill? Baneentgij.

Voor de rest: ook de citroentaart, de gewone kaastaart en de brownie zijn er zalig. Maar ik moet er nog zoveel meer ontdekken. De Caramel praliné! De Notenfondant! De Bananentaart! De Tiramisutaart! De Pavlova met fruit! En de muffins, de cupcakes, de brunch in het weekend – lees: American pancakes met maple syrup, aargh!

Vandaar dat ik dus in augustus, september, oktober, november, december, … nog maar eens terugga. Met Evelien. Met Linde en Tine. En met mijn lief. En met Lotte. En met Fem, Stefanie, en mijn mama en mijn meme en al mijn tantes. Afzonderlijk, that is. Er staat nog veel op mijn totastelijstje hoor. En als dat lijstje afgewerkt is, begin ik gewoon opnieuw :).

“Baked with love, served with joy”. And eaten with a whole lot of pleasure, u zal het zien.

Filed under: Culi, Mooie dingen   |  5 Comments
Tags: brunch, cupcakes, De Hemel!, Julie Stampaert, Julie's House, Kraanlei 13 9000 Gent, muffins, pancakes, patisserie, scones, taart, yummie

DAT HET SCHANDALIG IS!

30jul09

Neen, niet de eenmalige onderbreking van Miss Belgian Beauty. Wel mijn blog- en onlineproductiviteit!

Enter het standaardclichézinnetje: “Ik heb het nogal druk gehad de laatste weken.”

Maar ‘t is wel waar, ik zweer het u uit de grond van mijn hartje. In juni waren er nog wat examens, dan veel postexamenplannetjes die uitgevoerd moesten worden, dan een gezellig preproclamatiediner, dan een proclamatie, en daarna de vakantiejob op een niet nader genoemde FOD. Ik hoor het jullie al denken, “FOD = Federale Ohwatslaapikgraagopmijnwerk Dienst”, maar niets is minder waar! Ik heb mijn poezelige handjes al aardig vol gehad, met het vertalen, schrijven en publiceren van intranetnieuwsjes, het organiseren van de personeelsdag (mét bijhorende lunchmeetings), … Overdag is mijn programma dus al goed gevuld geweest.

De avonden heb ik ofwel a) lui op mijn gat in de zetel doorgebracht, b) de beste Harry Potterverfilming ooit gezien, c) op een of ander terras, zij het in Gent, Zottegem of gewoon thuis doorgebracht, d) vlijtig aan een artikel werkend in mijn kamertje gezeten, e) gespendeerd aan veranda’s  kiezen met de mama (“Neen moeder, niet de pergola! Neeeeeeeeeen!”), f) het gospelkoor van Elene-City gedirigeerd, g) vijf paar schoenen gekocht (non, je ne regrette rien!), h) iets anders gedaan. Daarnaast hebben we nog een spetterende barbecue gegeven voor mams’ 50ste verjaardag, waarvan de opkuis iets minder spetterend was. Maar kom: de bbq zelf was super, en we hebben daarna nog drie dagen op heerlijke worst, ribbetjes met Petersaus, pellepatatten met Peterboter en pastasalade geleefd.

Oeh, dat doet er mij aan denken: ik heb natuurlijk ook alweer heel wat lekkers gegeten! Deze middag zijn zus en ik bijvoorbeeld in de brasserie van Midi Station (een Pinto-project) gaan lunchen, en mannekes, ‘t was in orde. Lotte koos voor de koteletten van melkkalf met gestoofde spinazie en morieljes. Lekker succulent vlees, een smakelijke saus, en vooral, een echte brasserieportie, klasse voor die prijs. Ik ging voor de full option, het lunchmenu met drie gangen. Vooraf verrine van eendenlever met mangochutney en briochebrood, als hoofdgerecht kalfslapje met tomaat, mozzarella, parelgortrisotto en een jus van salie, en pannenkoekencannelloni met chocolademousse en een koffie toe. (PS: JA, DAT LAATSTE WAS ECHT ZO LEKKER ALS HET KLINKT. EN DIE EERSTE TWEE GANGEN TROUWENS OOK! Nana-nanana.) Enkel de bediening liep niet zo vlot, hoewel het niet volledig volgepakt zat. Daar moeten ze dus nog wat aan werken, maar het zicht op de meterslange open keuken met niet onknappe koksexemplaren erin maakte wel veel goed. Kwamen ook nog aan de beurt: brasserie ‘T Heerenhuys in Gent, het Marrokaanse eethuisje Sarabande in Gent, de Zottegemse Griek Rhodos, de Amadeus in Gent, nog een keertje ‘t Oud Clooster, … En ja, die zes kilo die ik ben kwijtgeraakt, zijn er nog steeds niet opnieuw bijgekomen (lees: ‘t is gelijk lang geleden dat ik nog eens op de weegschaal heb gestaan). Vandaag werd mijn wedde gestort, zag ik zonet: dat betekent dat Ken en ik binnenkort hier eens zullen binnenstappen. Ik laat jullie zeker weten hoe het is geweest!

Staan nog op het augustusprogramma: mijn artikel schrijven, schrappen, herschrijven en afwerken (de status daarvan is echt rampzalig, een vakantiejobvrij augustus MOET daar verandering in brengen), naar Keulen gaan (mijn toekomstige habitat, de kogel is door de kerk!), een TineLindeMaaiketrip plannen voor begin september, een échte Applefan worden, een DAAD-beursaanvraag indienen, een begin maken aan die andere beursaanvraag, repeteren met Elle, beginnen stressen dat ik dit jaar in een paperfabriek ga veranderen, mijn verblijf in Keulen Konstanz! voorbereiden, mijn vakken kiezen voor de Manama Literatuurwetenschappen, …

Dat het schandalig druk is, ja. Maar ook schandalig spannend! En bij ulder?

Filed under: Maai, Mooie dingen   |  3 Comments
Tags: "druk druk druk", eigenlijk had ik ook geen tijd om deze blogpost te schrijven maar zit ik alweer een halfuur in dat Dashboard hier te tokkelen, Midi Station, schandalig, spannend

Cher is blij!

10jun09

En mijn poep en ik nog meer! Dankjewel mensen van Sony Belgium en van Brussels Girl Geek Dinner (en vooral Bnox, die me het goede nieuws bracht – waarna ik gillend door het hele huis en ver daarbuiten ben gelopen)!

(Fyi: een vreugdedans doen in de plensende regen is TOF! Ik kan het iedereen aanraden. Yey!)

Filed under: Mooie dingen, Multimedia   |  5 Comments
Tags: BGGD #13, knijp eens in mijn wang?, Sony Vaio P, WOOHOO!

Gruwelgedachten tussen Balegem-Zuid en Gontrode

09jun09

Stond de afgelopen dagen in de krant: “Babylijkje gevonden in het water in Gent“, en vandaag “Treinverkeer kust-Brussel verstoord door lijk naast sporen“.

Ik weet dat het waarschijnlijk volstrekt abnormaal is, maar wanneer ik in de trein zit, denk ik bij het naar buiten staren dikwijls “en als hier nu eens een plastic zak zou liggen”. Met een lijk in, of stukjes ervan. Of een lijk tout court, zonder zak. The spoorwegbermen contain many secrets, you know.

Of misschien heb ik een beetje te veel Twin Peaks gekeken de afgelopen dagen, dat kan ook (voor jullie hier allemaal gillend wegklikken).

Filed under: Denksels   |  1 Comment
Tags: David Lynch, DSO, I see dead people, lijken enal, paranoia?, trein, Twin Peaks

What makes me tick these days

04jun09

Of dik, natuurlijk: mijn eerste keer cupcakes, met de receptjes van de Koekjesfee die vorige week in DS Magazine stonden. De decoratie is een beetje avant-garde: mams is verantwoordelijk voor de cupcakes met het m&m’s-korstje, ik voor de Ferrero Rocher-wannabe’s. Het chocoladeglazuur maken was een beetje problematisch: de eerste keer leek dat grandioos mislukt, maar ik heb er op de een of andere manier chocolademousse van kunnen maken. Of hoe ik ook wel een beetje een Domestic Goddess ben enal. Bij de tweede poging trok het eigenlijk alweer op gene rotte slets, maar ik heb het boeltje er na een kort verblijf in onze frigo er toch maar opgespoten.

Wat me nog gelukkig maakte, om niet te zeggen, uitzinnig van vreugde: de 24 romans van de Literaire Lente in mijn brievenbus! Vooral omdat ik de dag ervoor nog met vier boeken uit dat pakket in mijn handen stond in de Fnac, maar ze noodgedwongen moest laten liggen wegens een dreigend valutatekort. Dat wordt een laaaaange literaire zomer voor mij!

En tot slot beleefde ik ook plezier aan het uitgeven van mijn zuurverdiende centjes aan spijs en drank voor mijn hoofd en hart: Böse Schafe van Katja Lange-Müller, The Essential Simon & Garfunkel, Hummingbird, go! van Theresa Andersson (wat een plaat, met dank aan Fielosophie, nogmaals) en The Very Best of Jackson Browne, maar die moet de postduif nog brengen. En aan nieuwe Cliniqueproducten, ook al is dat eigenlijk gewoon zeep om uw wezen mee te wasschen (maar! ♥ die madam van de Inno in Gent die mij altijd een massa staaltjes meegeeft. Ik zie u graag, winkelmevrouw!).

En voor de rest: de laatste examens van de Germaanse afleggen maakt me blij, maar ergens toch ook een beetje triest. Op 15 juni sluit ik af met een mondeling examen bij de man die De Wijste UGent-Prof ‘09 had moeten worden, maar dat – ondanks zijn “slechts” derde plaats – eigenlijk al vele jaargangen lang is. Ik kijk er naar uit, jajajaja! En blokken naast mijn moppentrommel KDNDG, dat maakt me ook gelukkig, zoals altijd. Oeh, en lijstjes maken in mijn hoofd met alle dingen die ik na 15 juni ga doen – alvast bij mij een van mijn favoriete examentijdverdrijven. Sounds familiar?

Filed under: Blandijnlol, Culi, Literatuur, Maai, Mooie dingen, Muzieks   |  5 Comments
Tags: ♥, Böse Schafe, blok, cupcakes, De Koekjesfee, DS Magazine, examens, Katja Lange-Müller, leve Amazon.de, lijstjes, Literaire Lente, Simon&Garfunkel, Theresa Andersson, totale verrassingen zijn heerlijk!