Het Hiernamaals is een vette schijf!

Man toch! Ik moet me uit eerlijke schaamte vast vijfenzestig voelen of zo, maar WAT EEN SCHIJF! *druk op play en doe van die kleine schouderbewegingskes met uw ogen half dichtgeknepen zoals ik*

Tags:Paul Simon, So Beautiful or So What, The Afterlife, vette schijf

Moe, maar ze is daar bijna weer

Dat ik moe ben, deze week. ‘t Feit dat we in week 20 van de verbouwingen zitten (miscommunicaties tussen raammensen en dakwerkers, argh), en dat ik dinsdag op een onmenselijk vroeg uur moest opstaan (half vijf – allemaal in koor: RSPETCT!) zullen daar wel iets mee te maken hebben. Dat en nog een hoop andere dingen erbij die ‘t in mijn hoofd de afgelopen maand soms van boempatat! lieten doen. Maar het wordt beter. Binnenkort is de zon er weer. George schrijft het en Nina zingt het, dus het is waar!

Allemaaaal:

Tags:en laat het mij nu aub niet weten als het weerbericht voor de komende weken enkel regen voorspelt

Tien

KDNDG en ik hebben altijd tegen elkaar gezegd: “Als wij tien jaar samen zijn, gaan we opnieuw in La Clusaz* skiën! Doen we! Jaaa! Zonder uitzondering! Of ooh, naar Disnielant!” – waarna dan meestal een lyrische omschrijving van de coolste attracties OOIT volgde.

Eeeen toen kochten we een huis.

Tien jaar samen, en vanavond vieren we dat door samen naar de Doe-Het-Zelf-DVD van Gyproc te kijken. Toch ook keiromantisch jong?

 

* Dé plaats waar het allemaal begon, mensen.

Tags:'t zal een feestje worden bij elf, zjubilee

In toto

[...] this interpretive mode is also of limited use when viewing the trend in toto. (Twark 2007: 294)

Pwahaa, I lolled. En toen zong ik een liedje.

Tags:Spannende momenten in mijn literatuurstudie, Toto

Wat ik van mijn cursus Project Management heb geleerd

Working without a carefully developed plan triples time and budget needed.

Working with one only doubles it.

Met andere woorden: het zal altijd fout gaan. Bemoedigende “law of project management” vind ik dat!

(ikzelf tijdens de laatste les) Goeiemorgen iedereen. Omdat ik mezelf eens lekker veel werk wilde aandoen, heb ik mijn presentatie voor vandaag met Prezi gemaakt…

Met andere woorden: een milestone planning en progress dashboard maken met Prezi is bricoleerwerk! Goed voor korte, flashy presentaties, maar vanaf ‘t moment dat je een tabel nodig hebt, is’t spel hespe.

[...] En dat noemen we dan het critical path. Nu verder over de critical chain…

Met andere woorden: ik weet nu uit ondervinding precies wat de uitdrukking “ze zit erop te kijken als een koe op een ziek kalf” inhoudt.

En ook: voor de petite histoire vragen wie Gantt was, wanneer die precies leefde en wat die gedaan heeft om zijn naam in zo’n tijdslijn-in-sprongetjes te krijgen, levert je in een gezelschap van economen, handels- en bio-ingenieurs en elektromechanicaspecialisten vreemde blikken op. De docent mompelde trouwens dat die Gantt een generaal in’t leger was, de leugenaar!

Conclusie: nieuwe dingen leren vind ik altijd leuk, al hoorde ik het ‘t dikwijls in Keulen donderen. Maar projecten managen dat ik nu kan, dat kunt ge u niet voorstellen. Als er ergens een openbaar zwembad gebouwd moet worden tussen 1 januari en 1 september, I’m your woman!

Gleeks

Gisteren had ik “eerste proef” zang, dat ik sinds dit jaar in de Academie van Gent volg, aangezien mijn all time favourite zangleraar – ik zing al sinds mijn negende bij hem – naar daar gevolgd ben toen hij halftijds ging werken en hij zijn lesuren in Zottegem liet vallen. My homegirl Sara zong daar gisteren uit volle borst en met hopen klasse een onvervalste musicalklassieker, en het deuntje – Don’t Rain On My Parade uit Funny Girl (1964)- speelt al de godganse dag in mijn hoofd, dus wil ik het jullie ook niet onthouden. Het origineel wordt door de onovertroffen Barbra Streisand gezongen, maar ik was ook danig onder de indruk van Lea Michele, a.k.a. Rachel Barry uit Glee (hoewel ze wat kan minderen met het njgehijg / nhjaanzetje nhjaan nhjet nhbegin van nhjelk nhjwoord).

Ik klikte nog even verder in de heerlijke Glee-filmpjes, en toen kwam ik dit tegen:

Overkill aan schone stemmetjes en op het einde die typische Glee-hyperbool wat meligheid betreft, maar kippenvel all over the place, hierzo.

Tags:academie, Barbra Streisand, Don't Rain On My Parade, doof, Glee, Imagine, Lea Michele, musical, zang

Bijna een maand later, en mijn frank valt: Een Award! Woe To The Hoe!

Van Mlle Assorti kreeg ik een Stylish Blogger Award, met sterretjes en al, zot! Op zulke momenten sta ik zonder woorden, maar ik wil haar alvast heel hartelijk bedanken voor die grote eer, en ook mijn mama omdat ze mij zo stijlvol heeft opgevoed, en mijn zus omdat ze mij uitlachte telkens ik een niet-stijlvolle kledijcombinatie probeerde, zodat ik die weer ging uittrekken, en mijn lief omdat hij eigenlijk net hetzelfde doet als mijn zus, maar ik apprecieer hem daar enorm voor, aangezien de meeste mannen  misschien onverschillig “Hmm, jaja, zeer schoon, schat” zouden mompelen, wanneer ze de vraag “Trekt dit eigenlijk op iets?” voorgeschoteld krijgen. *pinkt een traantje weg van ontroering, Halle Berry-style!*

Dat ik zeven dingen over mezelf moet vertellen, dat hoort bij het in ontvangst nemen van de award. Stylish, dat houdt voor mij in dat ik het in de eerste plaats mooi vind, dus blog ik vandaag over zeven mooie dingen.

1. Ik hou ongelooflijk veel van vergezichten en kruip graag op torens om zo ver mogelijk te kunnen zien. Maar ook op de begane grond speur ik de horizont af: waar de N42 en de E40 samenkomen, zit ik altijd te turen of ik de drie torens van Gent zie. Extatisch als dat inderdaad het geval is, natuurlijk. Sinds ik uit Konstanz terug ben, waar ik elke dag het prachtigste vergezicht van de hele wereld had (de Bodensee die er elke dag anders uitzag, de Alpen die achter de Bodensee liggen, maar die van hard to get speelden en zich niet elke dag lieten zien), moet ik het hier in onze studio stellen met een zicht op de beginnende Vlaamse Ardennen. Ook schoon, daar niet van, maar het verschil is toch wezenlijk.
2. “Van Liefde”: aan mijn familienaam hangt niet zo’n mooi verhaal vast als u allemaal misschien wel denkt. Als zestienjarige hoopte ik op een verhaal over een man die zotverliefd was geworden op een onbereikbare vrouw, die zich helemaal verloren had in zijn passie en die ze daarom spottend “die die gek is geworden van de liefde” noemden. Tot een taak over namenetymologie die we voor Nederlands moesten maken, ruwweg paal en perk stelde aan mijn fantasie. Een gemeenteklerk schreef een paar 100 jaar geleden de naam “Van Lierde” verkeerd, et voilà, een nieuwe stam was geboren. Onspectaculairder wordt het niet, inderdaad. Maar misschien was die gemeenteklerk wel zotverliefd en kon hij niet slapen van de passie en was hij daarom zo moe dat hij die naam verkeerd schreef?
3. Ik heb te veel fantasie.
4. Elke dag iemand blij maken of doen lachen, met een mopje, een compliment, een dom dansje, een “goeiedag” aan een compleet onbekende op straat, … is een dingetje dat iedereen op zijn dagelijkse todolijst zou moeten zetten. Ik doe alvast mijn best. Iemand een goed gevoel geven over zichzelf, is op zijn beurt voor jezelf ook een wreed goed gevoel. Ik ben dus eigenlijk een dikke egoïst, met andere woorden :). Maar wel een altruïstische, denk ik dan.
5. Omdat Mlle Assorti naast mij allemaal van die ijverige wijven of Leuvense stikseldeernes nomineerde, toch even voor de duidelijkheid: ik kan niet stikken, haken, naaien of breien. Ik heb wel heel veel bewondering voor de creaties van sommige blogsters en kan ook zeer goed gestikte, gehaakte, genaaide en gebreide kleren kopen, dat dan weer wel. Mijn meme heeft al die vaardigheden wel onder de knie, als de beste. Ik zie mijn meme ongelooflijk graag, mede omdat al mijn broeken te lang zouden zijn zonder haar en mijn jeansbroeken vol gaten zouden blijven zitten tussen mijn benen (heeft iemand van jullie dat ook? Àl mijn jeansbroeken slijten echt supersnel door tussen mijn benen, boehoe). Mijn mama heeft die naaimicrobe niet geërfd – de ene teddybeer die ze eens in een hobbycursus (anno 2004) ging maken, ligt nog altijd in stukken en zonder ogen achterin de kast en cracks me up every time.
6. Als we na alweer een weekend hard werken in ons huis de deur achter ons dichttrekken, geef ik eerst altijd een kusje op de deurstijl, dikwijls met een zinnetje als “Braaf zijn eh huizeken” of “Ge moet niet wenen, we zijn niet te lang weg”. KDNDG houdt het bij een soort schouderklopje op de muur. Wij zijn een beetje zot in ons hoofd, wij.
7. In 2011 – binnen een paar maanden – zijn KDNDG en ik tien jaar samen. “Hoe en ge zijt gij nog maar 24 en hoe kan dat nu en allez ge hebt gij toch geen jeugd gehad en oeeh ik zou dat nooit niet kunnen en amai gulder zijt goed zot, zijt ge elkaar nog niet beu?” is een reactie die we de laatste jaren minder en minder krijgen, gelukkig. We zijn geen plakkoppel, geen koppel dat elkaar in de weg staat / heeft gestaan in al die tijd. Ik weet dat het keihard cheesy klinkt, maar ik denk dat wij in onze puberjaren als twee convergerende lijnen naar elkaar zijn toegegroeid, en dat we iets voor ons convergentiepunt – dat tegelijk ook een divergentiepunt aankondigt – plots van koers zijn veranderd en twee vrij parallelle lijnen zijn geworden. Ok, nu ik het nalees, klinkt dit niet cheesy, maar gewoon keihard-diehard-wiskundenerdachtig. Maar ik kan er niet aan doen, zo stel ik mij dat visueel voor in mijn hoofd. Shoot me, shoot me now.

Ik geef deze award door aan vijf vrouwen die ik om hun stijlgevoel bewonder, of dat nu gaat om mode, menselijk contact, moeder-zijn, schrijven, of gewoon om hoe ze in het leven staan: Telrunya, Tess, Tamara, Elza D. en Schaapje. Toch een beetje mijn persoonlijke stijliconen!

Een ezel

… stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, u kent het wel.

De verbouwingen vorderen goed, na al het afbreken zijn we al begonnen met alweer (een stukje) op te bouwen. Al dat afbreekwerk heeft al voor ettelijke ritjes naar het containerpark gezorgd, die er op hun beurt weer voor zorgen dat onze auto elk weekend nogal vuil wordt. Op zondagnamiddag is het mijn afsluitende taak om de auto helemaal te stofzuigen en te waschen. Vandaag ging ik richting de doe-het-zelf-carwash – of hoe heet zo’n ding waar je zelf met spuitlans en schuimborstel aan de slag mag? Een raad: doe dat niet als het -1 °C is. Self carwash = water en schuim op de grond, overal. Self carwash bij -1 °C = ijs met schuimbolletjes op de grond, overal. Nadat ik op weg naar de muntjesautomaat al eens op de knieën ging (niets ergs, geen pijn, wel geschrokken), moet mijn onderbewustzijn zo gedacht hebben van “hé fijn, dat vallen, dat wil ik nog eens doen!” Zodus: gewoon keihard achterover getuimeld toen ik zelf met de spuitlans aan de slag ging, vlak op mijn achterhoofd, paniek omdat ik dacht dat ik aan het bloeden was, daarna paniek omdat ik dacht dat ik zeker een hersenschudding en whiplash ging hebben, en dan uiteindelijk ook paniek – hoe dwaas – omdat ik dat muntje al ingestoken had, dat water aan het spuiten was en ik bang was dat mijn krediet helemaal opgebruikt ging zijn voor ik van mijn val was bekomen.

Het is duidelijk, ik ben geen ezel. Een zeer, zéér lomp kind met een knoert van een buil op haar achterhoofd en koppijn sindsdien daarentegen wel.

Tags:buil, carwash, ezel, glad, ijs, pijn man!

Our House – TUMDUM

Dit deuntje zit sinds deze middag, 11.52 uur, in mijn hoofd. ‘T IS VAN ONS! (En ik wist mijn handtekening nog!) We zijn er deze namiddag ook meteen ingevlogen en met het afbreken van de zolder/tweede verdieping begonnen. Zoals ik daarnet tweette: ik zal de komende maanden dikwijls van die zwarte prut in mijn ooghoeken hebben, en ‘t zal niet van de mascara zijn. Wat een stof! Maar ook: wat een zalig gevoel om voor het eerst die sleutel om te draaien en te weten dat ons huis nu écht van ons is. YES MAAT! TUMDUM – in the middle of our street *doet een dansje*…

Tags:Madness

Zenuwen

Vorige week droomde ik dat ik niet meer wist hoe mijn handtekening nu weer precies ging. Voor de zekerheid heb ik daarnet toch maar een kladblad of vijf volgekrabbeld, bij wijze van oefening. Dat belooft voor overmorgen…

Tags:notaris, zenuwen